ülkershop

PAZAR’LIK

ülkershop adlı mağazalar zinciri kurup, bunu tüm yurda yaygınlaştırmak benim fikrimdi..

o zamana değin tekbi profesyonel iş kariyeri olmayan 25 yaşındaki gürsel apo, hiyerarşi denen kavramdan da tamamen habersiz olduğu için, onca şefleri, müdürleri vsyi çiğnemiş, doğrudan sabri ülker’in huzuruna çıkmış ve proje dosyasını patrona sunmuştu..

bi sanayici, bi ihracatçı olması yönüyle gosgoca sabri bey bu fikre pek sıcak bakmamış, zaten milyon ton üretim yapan fabrikalarında bi tür “butik üretime” gerek görmemişti..

dosyanın özü; her şehrin ana caddesine bi prestij mağazası kondurmak ve ülker tabelasını bi bayrak gibi orta yere dikmekti..

o zamanki rakamlarla gonuşayım, tüketiciye 500bin perakende noktada satış sunan (bakkal, büfe, kuruyemişçi, market) ülker’in ana cadde diye bi gereksinimi yoğidi..

***

nasıl karar değiştirdi, halen bilmem..

gtüme baka baka ayrıldığım ülker’in kapısına, on gün sonra sabri bey’in özel kalem md adem abi’den gelen bi telefonla geri döndüm ;

-gürsel beyciim, sabri bey sizi bekliyor efendim..

-tamam adem beyciim.. (henüz abi diğil tabi)

yarım saat bile sürmeyen ikinci görüşmenin sonrası, artık shop departman sorumlusu titriyle işe başlamıştım..

birincil iş olarak gazetelere ilan verilmesine vesile oldum; “yurt genelinde mağazalar açılacaktır, isteklilerin falanca adrese başvuru yapması cart curt”..

***

unutamam.. ilkin uşak, malatya ve kayseri’ye gitmem istendi.. neden yahu dedim? meğer, orada 3 güzel adam, kendi kendilerini ülkershop ilan etmiş? nasıl olur yahu dedim bu kez? zaman içinde anlamam güç olmadı, çoğu ilde kendini ülker ile özdeşleştirmiş insanlar vardı.. ülker bişey yapacaksa kendi hakları sayıyorlardı..

bu üç abimle kucaklaştım önce.. bildiğiniz, büfe / bakkal karışımı bişey idiler.. birer standart tabela kondurarak bismillah dedim.. diğer detayları sonra hallederim diye düşündüm..

tabela rengi, ülkerspor basketbol takımından esinle yeşil turuncu idi.. ben seçmedim.. detay bilmiyorum..

***

başvuru yağdı..

ustam, üstadım celal abimle tüm yurdu dolandık kısa sürede.. her ilin ana caddesinde bayrağımız dalgalanmaya başladı.. sayıca 64’ü bulduk..

kanımca en görkemlisi taksim mağazamızdı.. ancak, mc donalds, pizza hut, thy gibi markaların yer alabildiği bi noktaya dördüncü dev olarak biz girebilmiştik..

-“afferim oolum gürsel, ülker sayende abdest tazeledi” diyerek kutlandım, besbellim iyi bişey diyo bunlar diyip mutlu olmuştum..

***

en büyük rakibimiz kendimizdi.. öyle ya zaten en yaygın markayız, ürünler her yerde var, insanlar neden shop’umuza gelsin, işletmecimiz nasıl para kazansın?

mağazalarımıza;

birer spor reyonu açıp, ülkerspor basketbol collection markalı ürünler satışa sunduk..

türk kahvesi makinesi koyduk..

pınarından çokokrem ve fındık ezmesi koyduk..

koska ile anlaşıp tahin helvası koyduk..

eyüp sabri tuncer ile anlaşıp kolonya koyduk..

elit çikolata ile anlaşıp 10 çeşit draje ve 5 çeşit lokum koyduk..

başka?

bazı ürünleri özel ambalajda yalnızca shop’lar için ürettirip, dışarıya vermedik..

isranbul’daki 7 mağazamıza özel hediyelik çikolatalar üretilmesini sağladık..

çokşeker firması ile anlaşıp, mağazalarımızda shopşeker satmaya başladık..

aklıma gelenler bunlar, belki yine de vardır..

artık, ülkershoplar kişilik kazanmaya başlamıştı..

ve bunların çoğunu, istifa ettiği için celal abimsiz becermiştim..

ve yeşilköy bilmemne oteldeki yıl sonu toplantımızda, bacak kadar bi gürsel bey olarak, o kadar yılların kaşarlanmış yöneticilerinin önündeki konuşmamın son paragrafında büyük bi zevkle havamı basıyordum;

sizlerin angarya görüp sahip çıkmadığınız, beni tek bıraktığınız shop departmanı, sadece 64 mağazamızla 500bin noktalık bi devin cirosunun yüzde 2sinin sahibidir..

arz ederim..

***

ülkershoplar, ülker’imizin çağdaş kanadıydı..

firmanın üzerine yapışmış gericilik lekesini kapatıyorduk, elimizden geldiğince..

yobazlara mağaza ve bayilik vermiyordum ve her nasılsa ülker ailesi arkamda duruyordu, “bu işin başında çok çalışkan bi kardeşimiz var, biz karışmıyoruz” diyorlardı, benden dert yananlara..

***

aziz ve muhterem kardeşlerim,

işte bugün, bilgi yurdu adına konuşma yapmaya çıkarken her defasında yumruklarımı sıkıp meydan okumam, o yüzde ikilik mucizevi başarıya nazire yapmak ve ben hâlâ aynı adamım, kimse kendini bi pok sanmasın, yedi ceddinizi ezer geçerim anlamındadır..

işte bugün, hiç karışmaksızın, bilgi yurdu departmanlarının tüm işleyişini o çalışkan sorumlularına bırakma nedenim, ülker ailesinden aldığım o kurumsal kültürdendir..

bilinmesinde yarar görürüm..

***

aşşaadaki fotoğrafı benim için en özel insan çekmiş.. tabelayı ve camiyi görünce emeklerime acıdım, adanmışlaklarımı haram zıkkım ettim..

5 yıl çalıştım o büyük firmada, toplasanız 5 ay evimde uyumadım lan ben?

bu cami altına düşmek miydi karşılığı?

not 1) burası bi orta anadolu ilimiz.. zamanında “asla shop açılmayacak bi şehir” diye rapor sunmuştum üst yönetime.. benimle ilgisi yok yani..

not 2) benim istifam sonrası shop departmanı fazla yaşamadı, kapandı, bu ucube kim bilir kimin torpili ile açıldı, fikrim yok..

not 3) iyi ama bizim tabelamız bu diğildi ki? götürüp de bi tarafına sokun, size onay verenin.

cümleten sağlıklı pazarlar dilerim.. önce Allah’a sonra Türk hekimlerine emanet olunuz..

doç dr gürsel ötker

giresun ünv tıp fakültesi solunum yolları hastalıkları hastanesi öksürük galesi olmuş hastalar bölüm başkanı