Dün İstanbul’dan San Francisco’ya uçtum. 13 saat 35 dakika uçuş süresi. Ön sıralarda 5 yaşlarında bir kız çocuğunun annesiyle konuşmalarını, gülüşmelerini duyuyorum. Anne, sevgi, saygı ile dinliyor, konuşuyor, çok çok mutlu şu an kızıyla geçirdiği zamandan- gözlerinde bir şükür duygusu var. Anlıyorum, bu an onun için yaşamın bir hediyesi; öyle görüyor. Kız bir kez bile ağlamadı. Uyudu, yemeğini yedi, filmini seyretti, konuştu, tekrar uyudu. Aralarında İngilizce konuşuyorlardı. İlerde çocuklarla anne-babaları arasındaki bu mutluluk tablolarını sık sık Türkçe konuşan anne-babalar ve çocukları arasında görmek için dilekte bulundum.
“Saygı ve güven kültürünün egemen olduğu ailelerde, çocuk daha küçükken insan yerine konur ve onun kendi bireyselliğini keşfetmesi olanak verilir.”(Geliştiren Anne-Baba, sayfa 32)
Çocuğunu küçük insan olarak gören, saygı duyan ve seven, emek veren o güzel anne-babalara selamlar, sevgiler…
1
