SONSUZ

Elim ayağıma dolandı valla. Düş mü görüyorum nedir?
Masal kahramanı mıyım yoksa? Bir varmış bir yokmuş. Develer tellal imiş, pireler berber imiş. Bir taşra gazetesi varmış Karadeniz‘in kıyıcığında. Daha yeni. Bikaç gün önce. “Asırlık yayın” rütbesi almış. Halen ayaktaymış ve ikinci yüz yılına başlamış.
Ve ben… Bu ikinci dönemin ilk köşe yazısını yazıyormuşum?
Kaç faniye nasip olur bu kardeşlerim?
Bir biliminsanı yarın sabah erken kalkıp zaman makinesini icat etse ne, etmese ne artık? Bir asır öncesinden gelip, bir asır sonrasına gidiyorum işte…
***
Bir biçimde bu güzide camianın içinde oldum hep. Ön tarafı denize nazır evimizin arka balkonu doğrudan Yeşilgiresun Matbaası’na bakıyordu. İlkokul çocuğuydum, elbette ayırdında değildim o günlük-tatlı telaşın, ama Öğütçü ve Ekmekçi aileleri sıkı dosttu. Matbaaya girip çıkabiliyordum rahatça.
Yazarların, muhabirlerin ve personelin “yaramaz velet” hallarıma gösterdiği sevgi, yüreğimin en güzel yerinde durur bugün de…
Merdiven dayamışım ben bile 60 yaşa, o naif insanların çoğu yok artık.
Nice vefatlar yaşadı Yeşilgiresun ailemiz. Nice büyük acılar ile geldik bugünümüze, biz geride kalanlar. Söyletmeyin, inanın çok derindir yarelerimiz, türkü sözü sanmayın.
Ölmüşlerimiz Allah’ın nurunda uyusunlar.
***
Nasıl bir emek olduğunu anca şimdi algılayabildiğim; harflerin tek tek elle dizildiği o “buğulu” demleri biliyorum.
Dağıtım kanalı denen şeyin pek de yararlı olmadığı, ufak çocukların sokak sokak “yazıyor, yazıyor” diye gazete sattığı o “soylu” demleri biliyorum.
İlçelere dolmuş minibüslerle gazete gönderildiği o “nezih” demleri biliyorum.
Hasan Öğütçü, Ahmet Ersöz, A. Cengiz Demiralp, Datdara Mehmet Yüksel, Ersen Konal gibi eşsiz insanların sohbetlerine tüm “haylazlığımla” girip girip çıktığım o “üst düzey” demleri biliyorum.
Spor servisinin benzeri görülmedik bir kadroyla harıl harıl çalıştığı o “adanmış” demleri biliyorum.
Sonrası ilk gençliğimdir artık. Büyüdüm maalesef…
Edebiyat sayfasına yetiştim, mizah sayfasına yetiştim. Elimin gazete hamuruna değdiği o “mutluluk dolu” demleri biliyorum.
Bilmek de neymiş, hiçbir zaman unutmuyorum!
***
Bir zamanlar en miniğiydim kadronun diye, kendimi hiçbir zaman “zurnanın son deliği” olarak görmedim. Farkındaydım çünkü okunurluk oranımın.
Tuttuğunuz altın olsun, bugün de farkındayım aynı şeyin. Bir yazar için en kutsal duygu; “acaba ne yazacak bu konuda” diye beklendiğini bilmektir.
Kimisi zırdeli gözüyle görür beni, kimisi gerçek bir entelektüel… Kimisi şımarık bir çocuk olarak görür beni, kimisi babasının beyefendiliğini devralmış bir birey…
Ama… Ama… Ama… Herkesler bilir ki bu çocuk Mustafa Kemal’in Askeridir. Herkesler bilir ki bu çocuk doğduğu şehre sırılsıklam aşıktır.
Yeşilgiresun Gazetesi okurları bu coğrafyanın en seçkin, en değerbilir insanlarıdır. Aslolan onlardır.
Bizler iki asır arasında nöbet tutarız sadece. Yazı, dizgi, baskı derken… Bu dünyadan çekip gideceğimiz günü bekleriz.
Gerisi laf-ı güzaftır zaten.
***
Ne güzelmiş masalımız di mi? Bir varmış bir yokmuş.
Geriye dönüp baktığımda sonsuzzz bir dostluk görüyorum. Asalet ve kalite görüyorum.
Bir de… Bir de… Bir de… Pek zarif bir aile görüyorum.
Evladı olmaktan onur duyduğum…