İzmir’deyiz; Narlıdere’den Agora Alışveriş merkezine gitmek üzere Eşim Yıldız’la taksiye bindik. Güleç yüzlü şoför konuşmayı seven biri, laf lafı açtı başından geçem olayları anlatmaya başladı.

*

– Kadın arabamda telefonunu unutmuş. Aradı, “Evet, telefonunuzu takside unutmuşsunuz,” dedim. Adresini verdi, getir, dedi. Verdiği adrese telefonu götürdüm. Kapıyı çaldım; açtı, telefonu aldı, yüzüme bile bakmadı, hiçbir şey söylemeden kapıyı yüzüme kapadı. Orada öyle kalakaldım.

Yıldız öfkeli; ben içimde bir hüzün duyuyorum. İnsan tek başına bu hale gelemez. Bu insan kardeşimizin çocukluğunu, annesini, babasını, okulunu, öğretmenlerini düşünüyorum. İçim acıyor.

*

– Bir keresinde adam takside telefonu unutmuş, aradı konuştuk, taksi durağına bırakayım, dedim, hayır evime getir, dedi. “Eve getirirsem taksimetre açar, ücretini alırım,” dedim. Öyle şey mi olur! Vazifen getir, ver!” dedi. Benim de ailem olduğunu, çocuklarımın okula gittiğini duymak bile istemedi.

MIŞ GİBİ YETİŞKİNLER kitabını iyi ki yazdım, diye düşündüm. Bu toplumda, sınırlar ve sorumluluk bilincine sahip olgun bir insan olarak yetişmek kolay değil ve her kula nasib olmuyor. Zayıfı ezen ve güçlünün önünde el pençe divan duran insanlar niye böyle oluyorlar? İyi ki “KORKU KÜLTÜRÜ, Niçin Mış Gibi Yaşıyoruz” kitabını yazdığım için şükrettim.

*

– Bir keresinde telefon kapağını cüzdan gibi kullanan biri arabamda telefonunu düşürmüş. Aradı konuştuk. Cüzdanında parayı saydım, 600 lira var. Tamam dedi. Nereye getireyim, dedim. Şimdi düğündeyim, dedi, yeri tarif etti. Götürdüm. Teşekkür etti. Hem taksi ücretini ödedi hem de üste bir miktar para verdi. Böyle insanlar da var.

Düşündüm; tekrar bir kez daha anladım ki, bir insanın en büyük başarısı kendi gözünde güvenilir, dürüst bir insan olmaktır. Bir insan kendi özünün tanıklığının gerçekliğini ve gücünü keşfetmeden kendi gözünde güvenilir, dürüst bir insan zor olur.

Çocuk yetiştiren anne-baba bunu anlamadan, çocuk eğiten öğretmen bunu anlayıp içine sindirip yaşamadan bir insanın, ailenin, toplumun hayatı anlamını bulamaz.

Şimdi anlıyorum ki benim hayatımdaki en büyük keşif bu oldu. Benim özüm her sözümün ve her davranışımın arkasındaki niyetimin farkında. Ve o farkındalık hayatımın en önemli, en güçlü tanığı.

Sizlerle paylaşmak istedim. Selamlar, sevgiler

Doğan Cüceloğlu / 14 Mayıs 2017