HEYKEL

Her ademoğlunun iki el-iki ayak, iki kol-iki bacak ile yaratıldığı gerçeği ortada dururken…
Herhangi birimizin beynine doğum esnasında yüce rabbimiz tarafından “özel tasarım” kaşesi vurulmadığına göre…
Ve Pele olarak indirilmemişsek yeryüzüne…
Adına futbolculuk denen yeteneğin pek de abartılmaması gerektiğini düşünürüm.
****
İdman bitimi herkes duşuna yönelmişken, sahada kalıp her gün tek başına 1000 frikik çalışılırsa Ronaldo ancak olunabildiği ise geneli bağlamayan müstesna bi ayrıntıdır.
Herkese nasip kılınmaz.
Bu anlamda, “Özel diğil, genel genel!!” yazmamı beklemeyiniz.
****
Giresunspor’umuzun da her maça kolu-bacağı sağlam 11 oyuncuyla çıktığını, tahminen bi o kadar kardeşimizin kulübede oturduğunu biliyoruz.
Bizim kadromuz çok zayıf, iyi bi golcümüz yok, takımı çekip çevirecek kaliteli bi 10 numaramız yok arkadaş, falan diye söylenip duruyoruz sezon başlayalı beri.
Oysa, doğru bi saptama diğildir bu! Boş lafın önde gidenidir.
Sanki bikaç yıldır üç büyüklerde ve Trabzonspor’da bu vasıfta bi topçu varmış gibi? Sanki İngiltere’sinden Almanya’sına, dünyada çok çok iyi futbolcular kalmış gibi?
Açık konuşayım, eskimiş ve yaşlanmış bi avuç süper yetenek dışında, o özlemle beklediğimiz iyi golcü ve muazzam 10 numaraların nesli tükendi artık. Öyle birilerine gerek de kalmadı ayrıca. Futbol denen ticarî sektör takım oyununa evrildi. Herkes, yalnızca “çok iyi”… Kimse virtüoz falan diğil.
Bu gidişatın iyi mi kötü mü olduğu vallahi benim konum diğil, yanıtını bilemiyorum.
Giresunspor’un ise nice zamandır; Hakan Hocamız yönetiminde, sahaya 11 tane aslanla çıkıp, olağanüstü bi mücadele verdiğini görüyorum ben sadece.
Hiçbi yenilgiye kızamadığımı… Her evladımızın sahada canla başla savaştığını… Bu büyük emeğe yazık olduğunu görüp görüp görüp kahroluyorum.
Bilmenizi isterim.
****
Bizim şehrimizde her şeyin cılkının çıkması, ağzıyla kuş tutanların bile kimseye yaranamaması gibi konulara hiç girmeden devam edeyim, durun, beni hemen ‘lafı nereye bağlayacaksan bağla’ diye sık boğaz etmeyin.
****
Muktedirlerin, kendi aralarındaki kapışmalarının her ilimizde ayrı ayrı alanlarda olduğunu düşünmeye başladım.
Örnek olsun niyetiyle kafamdan uyduruyorum; siyasilerin Isparta’daki dalaşması gül ihracatı pazarı üzerinden olabilir. Bu iç kavgalar Zonguldak’ta maden işçisi alımları sırasında yaşanabilir. Ege’deki muktedir bozuntuları turistik bölgede arazi paylaşımı nedeniyle birbirlerine diş göstermekte direnebilir.
Şehrimizde ise bu çekişmeler, çok yazıktır, Giresunspor’umuzun üzerinden yaşandı. Olan, biricik kulübümüze oluverdi.
Demek, koskoca şehirde Giresunspor’dan başka marka, çotanak armadan öte maddi-manevi rant kapısı, yeşil beyazlı forma dışında ego tatmin yeri, kulüp dışında ekmek kapısı kalmamış.
Yahu bu bile büsbüyük bi ayıptır, rezalettir, bu kadarı bile nice koltuk sahibinin istifasını gerektirir.
****
Futboldur, üç ihtimal içerir her maç. Lig bitimi bu takım küme düşebilir. Hep birlikte çok üzülebiliriz.
Ama bildiğim yegâne gerçek, sezon sonu bu çocukların ve sevgili Hakan Keleş hocamızın şehir meydanına heykellerinin dikilmesi gereğidir.
Parasızlığı, olanaksızlığı, transfer yasağını, şunu bunu, her şeyi bi yana bırakın. Bunca fesatlığa karşın Giresun‘umuzu terk etmediler. Ne haliniz varsa görün diyerek çekip gitmediler.
Alınlarından öpmek lazım herbirini.
****
Ve mutlaka bi adam çıkıp bu günleri yazacak, tarihe utançla not düşecektir.
Fuzuli, içi boş, laf olsun diye yazılmış, beş para etmez kitaplardan sıra kalırsa tabi…
(Kalemimin namusu, şu son parantezi açmamı gerektirdi. Bu takım düşerse bütün şehir düşer diye ucuz bi klişe takıldı dillere. Oysa yalın gerçek bambaşkadır; Giresunspor düşerse yalnızca 1 kişi düşer, 1 zihniyet düşer. Kimse şehrime kulp takmasın)