Değerli okurlarım, aile ile ilgili bir yazıma bir okurum şöyle bir yorum göndermiş: “Benim annem ayrı olmamasına rağmen hep babamı kötülerdi. Babam rahmetli oldu, konuşacak konumuz kalmadı. Çok üzücü bir durum, anlatılamaz.”

Dopdolu bir ifade, buram buram Türkiye’m kokuyor. Bu ifade de neden Türkiye’mi gördüm? Kendimce biraz açayım:

1- Çoğu insanımız, çoğunlukla kadınlarımız evlenmedi, evlendirildi.

2- Kadının nikahta erkeğin ayağına basması, erkeğin ilk gece kadının gözünü korkutması beklendi.

3- Aralarında sorunlar çıkınca -ki yaşamın doğal akışı içinde mutlaka çıkacaktır- konuşarak değil, güçlünün beklediği “çözüm” bulundu. (Böylece her bir “çözüm” ilişkiye damlatılmış bir zehir damlası ve daha sonraki soruna yakıt oldu.)

4- Güçsüz bırakılmış kadın ancak çocuklarına dert yanarak onları da babalarıyla ve yaşamla ilişkilerinde iliklerine kadar zehirledi. Ve bunun farkına varıp okulda, üniversitede, camide anlatıp açıklayan olmadığı için nesilden nesile devam edip gitti ve gidiyor.

Evet, paylaşılmış bir cümle aldım, “Benim annem ayrı olmamasına rağmen hep babamı kötülerdi. Babam rahmetli oldu, konuşacak konumuz kalmadı. Çok üzücü bir durum, anlatılamaz.” Ve bu cümlenin bana ne düşündürdüğünü sizinle paylaştım. Peki size ne düşündürdü? Paylaşırsanız sevinirim. Selamlar.

Doğan Cüceloğlu / 7 Eylül 2020