DÖŞEK ve ÇAY

Birbirimizi hiç yüz yüze görmeden, üzerimde hakkı olan insanların başında İsmet Çelik gelir. Henüz reşit bile olmadığım Giresunlu yıllarımda öylece durur, o güzel insan.
Oğuz Aral yönetimindeki Gırgır Dergisi’nin Türkiye‘deki en önemli mihenk taşı olduğunu düşünürüm. İsmet Çelik o derginin deli dolu yazarıdır.
Oğuz Aral elbette ki uzaylı falan gibi, ulaşılmaz gelirdi biz okurlara, ama İsmet Çelik halk çocuğudur, bizden biridir. Normalde eczacı kalfasıyken bi biçimde keşfedilip efsane Gırgır’a yazar olabilmiş rol modelimizdir.
Absürt mizahı O’ndan öğrendik desem inanın doğrudur. Dünyalarda bi tane Ferhan Şensoy’umuzda bile etkisi vardır diye iddia eder, bu garip kardeşiniz.
Bigün… Dergide çalışırken… Köfte ekmek yediği sırada… Kalpten gittiğini… Ve ardı sıra çok üzülüp çok ağladığımı anımsarım hep, burnumun direği sızlar…
Bugün bile.
***
Siz şöyle okuyun duygularımı;
Gökyüzünde tüten olsam / Yeryüzünde biten olsam / Bir atlastan keten olsam / Yar boynuna sarsa beni.
***
Muhallebi çocuğu olduğum.
Sokağa çıkmaktan sakındığım.
Küfür etmeyi bilmediğim.
Yıllar, o yıllar.
Bi Giresun-Fener maçında, Fenerbahçe kalecisi Sarı Adil’e tam da çıkış tüneline girerken kabaca bağırıp (asla sövme değil, mesela, “Ulann sarı gafaaa” gibi bi hitaptı) mevsimler boyu çok utandığım vakitler, o vakitler.
İsmet Çelik yazdı Gırgır’a;
İETT otobüsünde bi herif o haftaki Gırgır’ı okur, kahkahalar atar, beğenisini yüksek sesle küfür ederek belli edermiş… Hemen örnekleri uydurayım ve peşinen özür dileyeyim;
– Vay pzvnk vay, ne güzel yazmış yaa!
– Bak bak o.ç. ne kadar komik!
– Şeyini şey ettiğim, ölecem gülmekten be!……..
Bakmış ve emin olmuş ki kendine ediliyo küfürler… En son anasına da sövülünce kalkmış dövmüş herifi, İsmet Çelik…
Utana sıkıla güldüm tabi o hatıraya.
Üzüldüm de bi yandan.
***
Siz şöyle anlayın hislerimi;
Yar kolunda burma olsam / Yedikleri hurma olsam / Alçın alçın sürme olsam / Yar gözüne sürse beni.
***
Benimle yol arkadaşı olmuş herkes bilir ki, Anadolulu halk ozanlarımızın kalbimdeki değeri bi başkadır.
Şöyle dertleştiğim ne de çoktur dostlar ile;
– Yahu, hayatında piramit görmedin, Nil nehri bilmedin, Çin Seddi duymadın. Uzay diye bişi bilmiyon, Nasa henüz kurulmamış. Futbol yok, basketbol yok, sinema yok, tiyatro yok. Mozart daha doğmamış, Beethoven yok, öyle büyük bi ressam yok, Mimar Sinan ortada yok…
Bu dizeleri nasıl yazdın?
İşin; “La goçum daha do’yu bilmiyon, o ezgileri nerden uydurdun” kısmına hiç girmiyorum bile.
Ne diyecem, biliyonuz mu?
Benim de tatlı tatlı sövdüğüm çoktur, Karacaoğlan’a, Pir Sultan Abdal’a, Kul Hüseyin’e, Emrah’a, Kul Ahmet’e, Nesimi’ye, Hatayi’ye…
Allah affetsin. Sanırım Türk usulü sevmek böyle oluyo?
***
Siz şöyle duyumsayın yüreğimden geçeni;
Karac’oğlan uşak olsam / Yar belinde kuşak olsam / Bir atlastan döşek olsam / Yar altına serse beni.
Nasıl yazarsın bunu be adam, arşa çıktın da Allah’ın cemalini mi gördün, ne ettin?
***
1) Ben genelde “vay azzna bilmemne etdüüm” diyerek belli ederim sevgimi ve övgümü.
2) Büyük sanatçı canım Alpay abimse “şerefsiz” diyerek sever insanları. Misal benim kızıma bayılır ve ” O şerefsiz Yağmur napıyo” diyerek selam gönderir.
3) Karacaoğlan şerefsizi (!) ise sanıldığı gibi zampara falan değildir. Nereden biliyoz bunu? Şuradan;
“Ben meylimi üç güzele düşürdüm
Biri Şemsî, biri Kamer, ille Elif”.
Şems dediği güneş. Kamer dediği ay. Ama Elif şerefsizi (!) hepsinden güzelmiş yani. İlle de Elif diyo üstad.
***
Nice sevda sözleri bilirim.
“Bir atlastan döşek olsam, yar altına serse beni” gibisini duymadım.
Çok şükür benim sevdiceğim (O da az Elif değildir) kilolu falan sayılmaz, döşeği olsam, ezilerek ölmem yani.
***
(Şehr-i Canan bi evladını daha yitirdi. Yüce Yaradan’a isyan etmek doğru değil ama acılarımız üst üste geldikçe hepbir yareleniyoruz. Dayanılabilir olmaktan çıktı artık bu işler)
(Abartısız, doğdum doğalı tanıdığım sevgili İsmet Küçükbayrak‘ı da aramızdan aldı götürdü bi kalp krizi. Acımız büyük. Hepimize sabır, canım İsmet ağabeyime Allah’tan rahmet diliyorum)
(Gelip geçerken; “Çayımı söyleyin, şimdi geliyorum” diye şaka yaptığım ama bi türlü uğrayamadığım öyle çok insan vardır ki, İsmet Abi de bunlardan biriydi. Bundan böyle o çayları içmeden geçmeyeceğim)