CUMHURİYETİN KEDİSİ

Elin oğlunun ne güzeldir efsaneleri.
Kahramanlık, bi iş başarmışlık üstünedir tümü de. Sayıca çok küçük bi ekiple, dünyanın en korunaklı şatosu fethedilmiştir örneğin. Destanın en tehlikeli anında göğe yükselebilmiştir, gümüş yeleli bi at. Bi keskin bakışla dağın öte yanını görebilmiştir, kar altında bile belden üstü çıplak dolanabilen sarı-uzun saçlı lider.
Bizde maalesef öyle diğildir.
En büyük, belki de Anadolu’da varoluşumuzu simgeleyen efsanemiz sakarlık üstünedir her nedense. Yol-iz bilememe, yönünü şaşırma üzerinedir…
”Gelirken yolda kaybolmuşuz. Anadolu’yu bulamamışız. Bize bi kurt yol göstermiş”…
Böyle efsane mi olur ula? Doğruysa bile örtbas etmek gerekmez mi bu rezaleti? ”Katiyyen yalan, zinhar yalan, bi kurt kadar aklımız yok muymuş bizim, garanti dış güçlerin uydurmasıdır” falan diyip, büyükelçilerimiz geri çekilmelidir hatta, dünyanın her yerinden.
* * * *
Herşeyin bi kökü, kökeni var imiş şu dünyada.
Giderek tutsakhaneye dönüşen mapusevlerimizde bi kediciği can yoldaşı yapmak yasak iken, örneğin köpek ve kuş beslemek serbestmiş meğer. Yeni öğrendim bunu.
Kılavuzu kuş olanın, kurtulmazmış burnu pislikten. Atasözümüz tam olarak öyle dİğildi galiba, idare ediverin…
****
Kaç yıl önce idi…
Bi kedi dostu, dost da neymiş, ne diye lafı kıvıracakmışım, bi kedi babası olarak çok hüzünlendirdi beni, yazılı basında gözüme çarptığında tutuklu bi gazeteci büyüğümün sözleri:
”Bi kedinin pekala koğuşta kalabileceğini düşünüyorum. Kuşa mesafeli durmamın nedeni malum. Zaten biz kafesteyiz, onu da kafeste görmek istemiyorum. Bi kedim olsa, okşar, sever, canıma can alırım”…
İnsanı canevinden vuran sözcükler bunlar. Hangi anayasa, hangi kanun, hangi madde, hani bend, bundan yücedir?
Ne yalan söyliyeyim, eskiden de hayvanları severdim. Çocukluğumda tekbi kedinin kuyruğuna teneke bağlamışlığım yoktur misal. Kıyıp, pis bi fareye tekme de atamadım. Serçeleri ürkütmedim, güvercinlere doğru koşmadım hiç saygımdan. Sivrisineklere bile korkunç bi sempati duyan, hatta onları nüktedan da bulan yegane adamıyımdır şu gezegenin.
Büyüdüm. Bugün dahi en yakın arkadaşlarım martılardır. Hallaşırız arada bi balkondan. Tek tek tanırım Karadeniz’in martılarını. Hepsi de çok sağlam çocuklardır. Sırlarımı kimseye anlatmazlar.
40’ımdan sonra tamamen azıp, bi de siyam kedisi de aldımdı evime. 16 yıllık bi hayat paylaştık onunla. Bikaç ay önce bizi bırakıp attaa gitti kedimiz, yerini hiçbi şey dolduramadı.
Hayvan sevgisi taşımayan insanları da sevmez gibisinden beylik ve boş laflar edecek değilim.
Daha da öte bişeydir, bi kediyle yaşamak…
****
Kendi payıma anlatıyorum. Herkes için böyle olmayabilir.
Ben, Allah’ın varlığına, bu siyam kediciğinin maviş gözleri sayesinde iman ettim. Ellerime doğum yaptı günün birinde. Önce saklandı, belki utandı, belki korktu. Sonra yardım isteyen gözlerle beni yanına çağırdı.
Suyu geldi canım kedimin, gözlerimin önünde. Doğum uzmanı değilim, elim ayağıma dolandı, ne edeceğimi bilemeden yalnızca sırtını okşayabildim hiç durmaksızın. 4 tane dünya şirini yavrumuz oldu, çok sürmedi. Ağladım sevinçten, başka ne yapayım?
İzledim, yalnızca izledim gelişmeleri. Şimdi bu yazıyı okuduğunda annem bana kızacak, ama annelik duygusunu da orada öğrendim ben. Temizledi, doyurdu yavrularını. Kendince daha güvenli bi yere taşıdı daha sonra bir bir. Leoparlara özgü büyük bi coşkuyla miyavlayarak beni yanlarına götürdü. Bi kedi, bi insana;
”Evlatlarım bu odada büyüyecek, sakın dokunmasın kimse, 4’ü de sana emanet” der gibi bakar mı?
Ben o bakışı gördüm. Daha da iflah olmadım.
Kalbimdeki Allah inancını bi kedinin sevgi-minnet dolu bakışlarına borçluyum…
Bunları yaşadıktan sonra cemaatmiş, tarikatmış faso fisodur gözümde.
****
İnsanlık tarihinin en büyük palavrası, kedilerin ”nankör” olduğu iddiasıdır.
Yıllardır o pazaryeri senin, bu çayocağı benim dolanıyorum ortalıkta. Gezmediğim sahil yolu, tatmadığım yayla rüzgarı kalmadı.
Kurtuluş Savaşı’mızı inkar eden tekbi kedi görmedim. Mustafa Kemal’in ardından ”Diktatör” diye miyavlayanına rasgelmedim hiç. Çöp tenekesini eşeleyen tekirlerden bi tanesi olsun Cumhuriyet Devrimlerine ihanet etmedi.
Ülkemin varını yoğunu satan, varlıklarımızı en olmadık yerlere peşkeş çeken tekbi sarman tanımadım asla. Dünyanın en bereketli tarım topraklarını yok edip, herşeyimizi dışardan alır hale gelmemizin baş sorumlusu olmanın utancıyla yaşayan bi Van kedisiyle göz göze gelmedim henüz. Bi tanecik olsun Ankara kedisi yoktur şu alemde, Mustafa Kemal’in kahraman ordusunu kevgire çeviren.
Gariban halkı, Allah’la kandırarak, gözünün içine baka baka yalan söyleyen bi adet ev kedisiyle de kesişmedi hiç yollarım.
Nankör, bunları yapanların yedi ceddidir. Nankör, bunları yapanların cibilliyetidir.
Kedilerin kıymetini bilsinler. Bigün lazım olur herkese, o merhamet dolu gözler.
Cumhuriyetimizin değerlerine kin güderek yaşamanın kimseye yararı yoktur.
****
(Sevgili dostlarım, bu Cumhuriyet Bayramı’na da boynumuz bükük giriyoruz. Asla yılgınlık duymayınız.
”Az zamanda çok ve büyük işler yaptık. Bu işlerin en büyüğü, temeli Türk kahramanlığı ve yüksek Türk kültürü olan Türkiye Cumhuriyeti’dir. Bundaki başarıyı Türk milletinin ve onun değerli ordusunun bir ve beraberce kararlılıkla yürümesine borçluyuz”…
Herkesi Ata’mızın bu eşsiz sözlerine kulak vermeye davet ediyorum. Vakit çok geç olmadan.
100. Yılımız Kutlu Olsun)