Bilinçli bir anne benim önem verdiğim bir konuda yazmış. Sanırım birçoğunuzun aşina olduğu deneyimler. Şöyle diyor:

***

Sevgili Doğan hocam,

Ben çocuk gelişimi ve özel eğitimci bir anneyim. Benim 2 ve 3,5 yaşında iki oğlum var. Onları elimden geldiğince fıtratlarını bozmadan yetiştirmeye çalışıyorum. Bazen oluyor ki kendi yetişmiş olduğum korku kültürü üzerine çocuklarıma davrandığımı fark ediyorum. Bunu fark ettiğim anda değiştirip aynı şeyi tekrarlamaya çalışıyorum. Bir yandan da çocuklarım büyükbaba ve büyük anneleri ve diğer aile fertleri ile bolca vakit geçirerek büyüsünler istiyorum. Çocuklarım çok mutlu oluyorlar ama büyüklerimizin çocuklarımı bu korku kültürü çerçevesinde büyütmeye çalıştıklarını gördükçe canım acıyor! Tatlı dille onları uyarıp yavrularımı korumaya çalışıyorum ama bu sefer de çok korumacı anne olmak istemiyorum. Yani hocam kendimi o kadar araya sıkışmış hissediyorum ki anlatamam. Nasıl bir yol izlemeliyim? Çocuklarıma böyle davranmalarına izin vermeli miyim çocuklarım kendi tecrübelerini edinsin diye, yoksa onları korumalı mıyım? İnsan ne kadar uzman olursa olsun konu kendi çocukları olunca bazen nasıl davranacağını bilemiyor…

***

Bana yazdığı için kendisine teşekkür ettim. Şöyle devam ettim; Önemli bir konuda yazıyorsunuz. İki adım atmak istiyorum: 1- Kimlik belirtmeden bu yazınızı paylaşmak ve okurlarımın benzer deneyimleri oldu mu ve önerileri var mı, onları öğrenmek; 2- Tüm yazılanları okuduktan sonra bu konuda (yine kimlik belirtmeden) bir canlı yayın yapmak ve video olarak erişilebilir hale getirmek istiyorum. Evet, değerli okurlarım, deneyimlerinizi ve önerileriniz paylaşırsanız sevinirim. İlginiz için teşekkür ederim. Selamlar.