ŞEKER

Kişisel tarihimdeki, edebiyat açısından ”yetim” kalma olgusu, çok kıymetli büyüklerim Ahmet Ersöz, Hasan Öğütçü, Bahtiyar Dayımoğlu, Naci Pamuk, Ahmet Kaçar ve Aysel Akdağ’ın vefatlarıyla başıma geldi. Adlarını her daim özlemle andığım bu güzel insanlar, ne yazdımsa okuyan ve beğenilerini (gerektiğinde sitemlerini) bi biçimde bana duyumsatan kişiler idi.
Onlar tarafından ”okunduğumu” bilerek yazmak, dünyadaki en büyük keyif ve sorumluluktu garip göynüm için… Kuşkusuz motivasyon kaynağı denen şeyin feriştahıydı.
Nasıl özlerim onları, nasıl içime dokunur yoklukları, nasıl?
”Şu Fırat’ın suyu akar serindir / Söyletmeyin beni anam, yarem derindir” diyeyim, gerisini sizler anlayın.
***
Yakın zamanda ard arda yitirdiğimiz sevgili amcalarım Rıza Aksüt ve Haşim Gürdal da çok özel dostluklarının-sevgilerinin yanı sıra, titiz okurum olma konusunda arkamı yasladığım birer büyük dağ idiler.
Üzülüyorum elbette, biraz daha yalnız kalıyorum, mezarlık dönüşlerinde, şehrime doğru yürürken…
Salt yazılarım mıdır sizce giderek ”yoksunlaşan”, ”mahzunlaşan”, tüm Giresun diğil midir?
***
Bi insan neden köşe yazısı yazar?
Pekçok sıfatla tanımlanabilir bu; kültürden-birikime, nam salmaktan-sanatçılığa kadar. Ama nihayetinde pek de zararı bulunmayan bi tür ruh hastalığı sayılabilir mi?
Ferhan Şensoy’un o unutulmaz sözündeki gibi; ”İnsanın aynen çişi gelir gibi yazı yazası gelmesi” midir, biraz da bu işler?
Söyleyecek epeyce sözümüz olmasından mıdır sadece?
1983’ten, yani 17 yaşımdan beri şu soylu gazetede köşe sahibiyim. 40 yılıma merdiven dayamışım, yemin ederim henüz ben de çözemedim bu sorunun yanıtını…
***
İlimizde çok kötü örnekleri var bu işin, yazarlığı-edebiyatı salt karşı cinse ”asılmak” olarak kullanan kadınlı-erkekli nice yaratık tanıyor, onlar adına utanıyorum.
Bunlar, tıpkı belgesellerde izlediğimiz hayvancıklar falan gibiler.
Sadece ”hedefledikleri” karşı cinse kur yapmaktalar! Örneğin bi Afrika aslanı gibi salt ”üreme dürtüsüyle” yaşadıkları için, yazın dünyasında düzeysiz kalmaktalar hep!
Yiyen var mıdır bilemem ama bu pespayeliklerini bana yediremezler.
***
Bencileyin, lise sonrası ayrı düşüp, bi daha da kavuşamadığımız bi prenses için yazıyorum tüm yazılarımı. Uzun yıllarca, hatta dünyadan mektuplaşma kavramı kalktığı zamanlarda bile mektup yazdık birbirimize. Kopamadık.
O’na kur yapacak, asılacak, kendimi şirin gösterecek, ulan ne kadar duyarlı bi herifmiş bu Gürsel desin diye pozlara girecek halim yok! Gelmişim ömrümün sonbaharına, tükürmüşüm dünyanın orta yerine, O’ndan hiçbi yönden beklentim yok!
Bi insana adanmışlık başka bişeydir… Okusun yazdıklarımı, yeter. Mektubumdur tamamı.
Okuduğunu biliyorum da zaten…
***
Ve kuşkusuz bi de sizler… Çok ama çok önemsediğim sevgili Yeşilgiresun okurları.
Anlatayım hadi o duyguyu da…
Ansızın caddede-sokakta karşımda belirirsiniz. Çay ocağında sağımdaki sandalyedesinizdir. Millet Bahçesi Parkı’nda solumdaki masada. Sahilde yürürken rast geliriz bazen. Düğünde, cami avlusunda, maçta, konserde, tiyatroda, şurda, burda… Hep varsınızdır yaşamımda.
Allah’ım eksikliğinizi göstermesin.
Ticaret insanı diğilim ki velinimetimsiniz diyeyim. Bambaşka bişeyimsiniz.
***
Kimileyin adlarınızı bile bilmem. Abi, abla der geçerim hitap niyetine. Sizlerse bazen Gürsel Bey, bazen Gürselciğim, bazen de Ula Gürsel diyerek başlarsınız söze.
Mevzu mutlaka gazetedeki son yazımdır!
Eğer gülmece yazısıysa sorun yoktur tabi. Beraberce bi daha güleriz şehrimin ve ülkemin saçmalıklarına. Şaşar kalırım bense, herkes apayrı bi ayrıntıya gülümsemiştir. Allah Allah derim? Ne yazdığımın diğil, içinden sizlerin ne aldığınızın önemli olduğunu anlarım. Tadına doyulmaz bunun. Kimi okurun yakaladığı nüans o denli ilginçtir ki, ”La bunu ben yazının neresinde yazmışım” diye kuşkuya düşürür insanı.
Güzeldir güzel, ses etmeyin.
***
Bu arada…
Gayet ciddice yazdığım makalelere dair aldığım tepkilerse işimizin tuzu biberidir. Abartmıyorum, ölmüşlerime giden Fatiha’dırlar, kızlarıma bırakacağım mirastırlar.
Geçenlerde geldi başıma yine. Dünyalar tatlısı, tertemiz suratlı, güzel gülüşlü bi ağabeyim selam verdi önce, ”Neden köşe yazımda Şeker Bayramı ifadesi kullandığımı” sordu sonra.
Anladım ki ”Ramazan Bayramı” demediğime üzülmüş.
-”Valla abicim, bi art niyetim yok, küçüklüğümden beri öyle alışmışım” gibisinden bi yanıt verdiğimi anımsıyorum. Ayaküstü sohbetimiz sonrası vedalaşırkense; ”Ama söz, düşüneceğim bunu ve yazacağım aynı sütunda” dediğimi…
***
Şimdi benim güzel abim, sanırım problem şurada:
Yıllar yılı böyle bi sıkıntı yoktu memlekette. Oruçlarımızı tutar, önce arefeye, sonra bayrama ererdik. Birbirimize ”Şeker tadında Ramazan Bayramları” dilerdik. Tasada ve mutlulukta ortaktık. Saygı vardı vatanımızda.
Birileri peydahlandı ömrümüze. Atatürk diye diye o büyük insana, Allah diye diye o eşsiz kudrete zarar verdiler. Vatanımızın tüm değerleri allak bullak edildi böylelikle. Çimentosuz bırakıldık.
Ne Cumhuriyet kaldı, ne Ordu… Ne Eğitim kaldı, ne Tarım… Ne Adalet kaldı, ne Hukuk… Ne Devlet Terbiyesi kaldı, ne Diplomasi… Ne Ahlak kaldı, ne Din…
Bizi düşürdükleri durum budur canım abim.
Düşünebiliyor musun Atatürkçülüğü kimseye bırakmayanların Ata’mıza verdiği zararı? Müslümanlığı kimseye bırakmayanların dinimize verdiği zararı? Mustafa Kemal’i sevmeyen milyonlar, dinden imandan soğumuş milyonlar… Ve birileri dünya çapında zenginleşmişken, halkın savaş yıllarında dahi görmediği yoksulluklar…
Buna kısaca ”katakulli”denir. Ülkemizin gerçeği budur.
Belki de bilinçaltımda bunun tepkisi vardır sevgili abim. Sayende ilk kez sorguladım, sağ olasın.
Senin nezdinde tüm okurlarıma teşekkür ediyor, saygı ve sevgilerimi sunuyorum.