Savaşçı kitabının yazarıyım, ama hala ara sıra zevkle okuyorum. Kitap kendine özgü bir kişilik kazandı; ara sıra ziyaret edip kitapla sohbet etmek istiyorum. Kafam karıştığı, ruhum karardığı zaman zihnimi ve ruhumu besliyor, aydınlanıyorum.

Geçen gün Arif Bey’le aramda geçen aşağıdaki konuşmayı okudum ve üzerinde düşündüm:

***

Bir süre sustum, kafamda özgürlük ve sorumluluk konusuyla ilgili söylemek istediklerim vardı, o konuya geri döndüm.

Ben: Özgürlük ancak sorumluluk temeli üzerinde yaşayabilir. Sorumluluk olmadan, özgürlük yaşayamaz. Sorumluluk, özgürlüğün diğer yarısıdır. Yani, sorumluluk ve özgürlük el ele, baş başa gitmek zorundadır.

Arif Öğretmen: Sorumluluğun olmadığı yerde özgürlük, özgürlüğün olmadığı yerde sorumluluk olamaz diyorsunuz.

Ben: Evet. Bugün toplumumuzun içinde bulunduğu sorunların temelinde yatan nedenlerden biri de, insanlarımızın yetişkin özgürlüğü isterken, çocuk sorumluluğu içinde kalması.” (SAVAŞÇI; 210.)

***

Kapattım kitabı düşündüm.

Çocuğunun sorumluluk duygusunu geliştirmesini önemsemeyen anne baba, çocuğunun özgür bir insan olarak yaşamasını önemsememiş bir anne baba olduğunun acaba farkında mı?

Ailenin ötesinde ülkemin toplumsal sorunları üzerinde de düşündüm ve şu cümlenin gerçekliğini derinlerde bir yerde içimde hissettim: “Bir ülkedeki demokrasi, vatandaşlarının sorumluk bilinci kadar gelişebilir. Bir toplumdaki sürdürülebilir demokratik özgürlük ancak vatandaşın sorumluluk bilinci üzerine inşa edilir. Ve bundan öncelikle o ülkenin anne babaları sorumludur.”

Bu düşünce bana açık seçik, mantıklı ve çok anlamlı geliyor, ama siz ne diyorsunuz? Sizden gelen yorumlarla her zaman besleniyor ve gelişiyorum. Sizlerle sohbet etmek zevkli bir süreç. Umarım sizin için de öyledir. İyi ki varsınız.

Selamlar

Doğan Cüceloğlu / 15 Ocak 2020