MANZARALAR

İşin gerçeği başlık olarak Nazım Hikmet’in Memleketimden İnsan Manzaraları’nı düşünmüştüm. Ama biliyorsunuz, akbabalar misali üşüşmüşlerle bezelidir sayfalarım. “Bellek hatası” yapmamı bekliyorlar. Biri çıkar, gencecikken okuduğum bi kitap için ”Hayır, o Nazım’ın diğil” der, “Hayır, o insan diğil, Nisan Manzaraları der”… Unutmuş gitmişim zaten yıllar içinde ayrıntısını, kanıtlayamam falan. Uğraş dur boş insanlarla.
Bıktım yeminle, bilumum ruh hastalarının tedavi sürecine eşlik etmekten. Devletimde tımarhane dolu arkadaş! Neden oralarda yatmazlar? Şu kısacık yaşamımda nasıl bunlara denk geldim?
Ha elbette bi de… Beni iki gram tanıyan herkes bilir. Böylesi ukalalıkları asla sevemedim. Onyüzbin tane yazı yazmışımdır belki, ömr-ü hayatımda hiç kullanmadım yahu şunları;
”Ne demiş şair”?
”Nazım’ın da dediği gibi”!
****
Nazım Hikmet’e Nazım diyenlerden, Zülfü Livaneli’ye Zülfü diyenlerden, Aşık Veysel’e Veysel diyenlerden zerre haz etmediğimi tahmin edersiniz di mi? Tamamdır, sağ olun, ben de sizi seviyorum.
Sonra ben ”egolu” oluyorum, ne hikmetse?
(Yok, Nazım Hikmet diğil)
****
Çok soğuk idi geçende hava. Pazar günü neden soğuk olur? Koskoca yaradan bunu nasıl ayarlamaz? Tatilde neden üşürüz? Nerden bileyim? Günaha neden gireyim şimdi?
Yetim gömleği güneşine aldanmadan, olabildiğince kalın giysilerle çıkıp evden, anneme doğru yürüyordum. Nispeten falan diğil, epey ince bişiler giymiş bi ana-oğula rastgeldim sahile doğru.
-”O kadar da soğuk diğil” diyordu anne.
Kaçtım gittim oralardan, gerisini duymaya yüreğim dayanmazdı çünkü.
Ve aynı saatlerde, tanınmış bi örgütün temsilcileri (ki içlerinde çoğu, çok çok sevdiğim büyüklerimdir) kapalı salonda, taş çatlasa 25-30 kişi, kendi kendilerine konferans vermekteydiler, ne hikmetse?
(Yok, Nazım Hikmet diğil)
İyi de ben bu vatanın şifresini nasıl çözdüğümü kaç kere anlatacağım kardeşlerim? 15 yıldan fazladır, Giresun‘a opera geldiği bi gece, şehir tarihi boyunca opera eğitimi almış tek Giresun çocuğu olarak, davet edilmemişliğime içerleyip, yine sahile vurmuştum kendimi. Büyükçe bi şilep, limanda kömür boşaltıyordu çuval çuval. İktidar partisinin kömürüydü. Üzerinde parti logosu bile vardı. Tahminen sabahleyin halka dağıtılacaktı.
Bizim sosyal demokrat mahalle cümbür cemaat operada idi? Sanki, aralarında bu işten anlayan tekbi Allah’ın kulu varmış gibi?
O kömürlerle kaç seçim kazanıldı, duyuyonuz mu beni? Komşu komşu huuu!!!
****
Pardon ya araya laf girmiş. Kaçtım işte o ana-oğuldan.
Az ileride, yol işçileri vardı. Belediyemizin kazma kürek ekibi. Soğuktan morarmış elleriyle, çamurdan görünmeyen tulumlarıyla.Yitirmedikleri neşelerine kurban olduklarım, laf atıyorlardı birbirilerine;
-”Oooo kimleri görüyorum, Metin Bey de buradalar”!
****
Dedim ya soğuktu. Çok soğuktu, çok. Kellemi tümüyle kapatan kapüşonum, ağzıma burnuma doladığım atkım. Fani gözlere görünen bitek gözlüklerimdi yani.
Ne hikmetse, (Yok, Nazım Hikmet diğil) saatin kaç olduğunu düşündüm bi an?
Karşıdan gelen bi herif, kendi kendine konuştu yahu. İkiye on var dedi. Salt gözlüklerimi görüp, saati düşündüğümü anlayamazdı tabi. Vardı bi hikmeti.
Yok, Nazım Hikmet diğil.
****
Gide gide yaklaştım anneme. Buz tutmama az kalmıştı inanır mısınız?
Camdaydı. Demek ki gecikmiştim. Oraya gittiğim aşağı yukarı hep aynı olan bi zaman dilimi vardır. Geçirdiğim an, camdadır anam.
(Başka da camda bekleyenim olmadı hiç diyecektim ki, Ebru geldi aklıma. O da camda beklerdi, nerde kaldı bu Gürsel diye. Sev’gülüm dediğim gız, o’dur kimi yazılarımda, İstanbul’a dair)
****
Çıktığım zaman, mutlaka ardım sıra el sallamak için de camda olur, ol mübarek kadın. (Bigün o camda olmayacak, nasıl yaşarım ben, kafayı yiyecem, inanın bilemiyorum? Keşke Doğan Cüceloğlu’nun ”annen yok, kimsen yok” sözünü hiç duymasaydım)
Eh yani eşek diğilim ya, ben de dönüp el sallarım anacağızıma, her vedada.
Mutlaka ama mutlaka kafasını çevirip bakar birisi, yoldan geçen, cama doğru, kadın erkek hiç farklarını görmedim, acep ben kime el sallıyorum? Meraktır, kıskançlıktır, özlemdir, kaygıdır. Hepsini içerir o bakışlar.
Samimi gonuşuk edeyim, insanımız pencereden uğurlanmaya, bi el sallaşmaya hasrettir, memleketimizden bi insan manzarası varsa budur. Koskoca Nazım Hikmet bunu nasıl yazmamıştır, tövbe tövbe?
Ne hikmet diğil, evet, bildüğünüz Nazım Hikmet. Tam olarak O’nu diyom!
****
2023 tarihi itibariyle tam tamına 40 yıl olmuş Yeşilgiresun Gazetesi’nin kapısından içeri gireli. Lise öğrencisi bi velettim, Cımbış adını verdiğimiz bi gülmece sayfası yayımlıyorduk 4 arkadaş. Her Çarşamba.
İki tanemiz gencecik yaşta rahmetli oldu. İçim bu denli burukken 40. yıl kutlaması yapıp pasta kesecek halim yok tabi. Bi Giresun simidi alıp bi de çay söyledim Millet Bahçesi Parkımızda.
Denize karşı ağlaya sızlaya yedim.
Nur içinde yatsınlar, Fikret İnan ve Fikret Topallı.
Ve elbette sonsuza değin cennette uyusun canım Hasan Öğütçü amcam. O güzelliği unutmadan, bana;
-Sen yine Çarşambaları yaz, dediği için, yıllar sonra.
Yani demem odur ki, sözü daha da gevelemek istemem;
Sosyal medya şarlatanlarını, edebiyatçı geçinen cahilleri, birbirini ağırlayan körlerle sağırları boş verin, müsaade edin de doğum gününde Nazım Hikmet’i ben anayım şu şehirde.
40 yıldır çürütmüşüm dirseğimi, boru diğil!
****
Bigün dedim ki eski eşim, canım Olcay’ıma;
-”Yahu bu nasıl iştir, millet bizim evde her ne yaşanıyorsa satır satır biliyo, şaşıp kalıyorum, ama biz hiç kimsenin ne yaptığını bilmiyoruz. Zaten merak da etmiyoruz”?
Yazan sensin oolum, dedi Olcay. Doğru diyon be gızım, dedim cevaben.
Üzülmeyin, ayrılık da sevdaya dahildir diye öğretmedi mi hayat bize?
****
Nazım’ın dediği gibi!!! (Kıh kıh kıh) Hoşça kalın kardeşlerim, çok yorgunum beni beklemesin hiçbi kaptan.
Dilimde salt o türkü, uyumaya gidiyorum;
-”El gızı dediğin azrail dostu”!!!!
Gün doğdu, hava ışıdı, dışarısı ayaz. Aklım sokak kedilerinde.
Allah sadece iyi insanlara rahatlık versin.