Sevgili okurum Ayten Yılmaz’ın yüzünü geçmişe değil, geleceğe dönmüş babasının yürek ısıtan öyküsünü sizlerle bir kez de ben paylaşıyorum.

***

Merhaba hocam,

Ben Anadolu’da bir dağ köyünde doğmuş, okuma ve yazmayı askerde öğrenmiş bir babanın kızıyım. 1973 yılında çocuklarım mutlaka okumalı düşüncesiyle İstanbul’a göç kararı alıp, bunu da hemen uygulayan bir babanın kızıyım. Babamla beraber semt pazarına gidip tezgâhta satılan pantolonları görünce çok imrenmiştim. Çünkü o zamana kadar yetiştiğimiz toplumun örf ve adetleri kadınların ve kız çocuklarının pantolon giymesini hoş karşılamazdı. Babamın cebindeki parayı yokladığını gördüm ve yüzündeki hüznü… Sessizlik içerisinde eve döndük. Aradan geçen aylar sonrasında babam elimizden tutup “hadi bakalım biraz dolaşalım” deyip bizi yakınlardaki bir semt pazarına götürdü ve bize birer tane pantolon alıp oracıkta giydirdi. Ben şaşkın ama mutluydum. (Laf aramızda biraz da korkuyordum) Babam ise inanılmaz derecede mutlu… Bana ve ablama sevgiyle sarılıp ” korkmayın, ben varım” demişti.

Yani hocam baba ve anne olmak için sevgiyle kucaklamasını bilen kocaman bir yürek olması lazım. Gerisi nasıl olsa hallolur.

Babacığım nur içinde yat…”

***

Babalar gününde şükür duygusu içinde olmanızı dileyerek, sevgi ve selamlarımla…

Doğan Cüceloğlu / 16 Haziran 2017