Baba bana mektup yazmış, “Bir anımı sıcağı sıcağına sizinle paylaşmak istiyorum,” diyor devam ediyor. (Yazdığı mektupta kızının adını veriyor, ama ben kızının adını değiştirerek yazıyorum, ailenin mahremiyetine saygım var.)
“Bu gün işim gereği evdeydim. 7,5 yaşındaki kızım okula gitmek için hazırlanmış; onu yolcu etmek için dairenin kapısına geldim. “Hatice, kızım okuldayken seni çok özleyeceğim, deyip sarıp öptüm ve ona dedim ki, Hatice okulda doya doya oyna tamam mı kızım? O da bana, tamam baba, dedi.
Sonra dün sınıfta gerçekleşen bir etkileşimi paylaştı benimle. Sınıfta yerde bir simit parçası görmüş öğretmeni ( Zehra hanım) ve Hatice’ye, simit’i alıp çöpe atar mısın, demiş.
Hatice de, hayır öğretmenim, simiti çöpe değil ağacın dibine koyacağım, kuşlar, kediler yesin, demiş. Öğretmeni Hatice’yi ü tebrik etmiş ve bu fikri kimden öğrendin, diye sormuş, o da babamdan demiş.
Okul çıkışında simidi ağacın dibine bırakmış.
Bu ne büyük bir mutluluk hocam ya. Doğan hocam dediğiniz gibi çocuk seçimleri ile büyütüldüğünde öğretmen bile söylese kendi seçimini yapıyor. Öğretmen onun gözünde güçlü bir insan olmasına rağmen değerlerini biliyor ve uyguluyor…
Kızım, 7,5 yaşında 2 inci sınıfa gidiyor. Güngören/İstanbul da Devlet okulu.
***
Değerli okurlarım, ne güzel bir baba, ne güzel bir öğretmen, ne güzel bir kızımız var. Bilesiniz istedim. Bizim gerçek zenginliğimiz işte bunlar.
28 Şubat 2017 / Doğan Cüceloğlu
1
