Aşağıdaki mektubu değerli bir öğretmenden aldım. Kendinin ve okulun adını gizleyerek sizlerle paylaşıyorum.
***
Doğan abi merhaba, — Mesleki Eğitim Merkezi’nde öğretmenim. Öğrencilerimle cana yakın, insan odaklı bir iletişim kurmaya gayret ediyorum. Onlara öğreteceğim şeyler olduğu gibi onlardan da bir şeyler öğrenmeye çalışıyorum.
Bugün sevdiğim bir öğrencim sınıfta yanıma geldi: “Hocam ben de bir fark görüyor musunuz?” Diye sordu. Gülerek; “Evet Cem saçlarını kazıtmışsın çok da çirkin olmuşsun.” dedim.
Yüzünde buruk bir gülümsemeyle yerine geçti. Dersin ilerleyen dakikalarında yanıma geldi konuşmaya başladık. “Sahi Cem bu soğukta sen niye saçlarını kazıttın?” diye sordum.
Diğer öğrenciler duymasın diye kısık bir sesle: “Hocam, dedi bizim üst katta lösemi hastası bir çocuk var. Her gün annesine: “anne benim saçlarım ne zaman Cem abinin saçları gibi uzayacak?” diye soruyormuş. Ben de bunu duyduğumda çocuk üzülmesin diye saçlarımı onunki gibi kazıttım, hatta mahalledeki üç arkadaşıma da saçlarını kazıttırdım.
Çocuğu ziyaret ettim bana “Cem abi çok çirkin olmuşsun” deyip güldü. Ben de, olsun seninle beraber saçlarımızı yine uzatırız, dedim.
Doğan abi; Cem bunu anlatınca yaşadığım duygu yoğunluğunu anlatamam size, gözlerim doldu sandalyemi çekip oturarak toparlanmaya çalıştım. Aklıma eşimle beraber abilik yaptığımız lösemi tedavisi gören çocuk geldi. Cem’e beni ne kadar mutlu ettiğini, yaptığı davranışın ne kadar anlamlı olduğunu söyleyip özür diledim. Ona; bu düzel davranışını geçen hafta kitabını tavsiye ettiğim Doğan Cüceloğlu’na yazacağımı söyleyip izin istedim.
***
Buradan Cem’e selamlarımı yolluyorum. Kendisini tanımak beni zenginleştirdi. Bu toplumun kaderini Cem gibi gençlerle paylaştığım için mutluyum.
1
