Kendi Değerini Var Eden Bir Oyuncuydu “Alev Gürzap”

“Alev’in sıcacık tatlı sesine, kelimeleri inci tanesi gibi sıraladığı nefis diksiyonuna…”

Nedret Güvenç

Sahne üzerindeyken sadece onu izlerdiniz. Charlotte, Mısır’dan gelen elmaslı dul Atifet ve diğerleri… Her rolde sanki o karakter kendisi için yazılmışcasına başarılıydı, yaşar kıldığı kişiydi adeta.

Hayal aurası yaratmadaki ustalığıyla, geçen zamana dayanıklı nice yoruma imza attı her defasında. Kendi değerini var eden bir oyuncuydu Alev Gürzap.

“Darülbedayi’nin en havalı, en fiyakalı kadınlarından biriydi. Sahneye çok yakışırdı. Güzellikten öte bir şeydi ondaki, tuhaf bir ışık saçardı” diyor Hülya Karakaş ve şöyle devam ediyor :

“Ne zaman karşılaşsam fuayede, kuliste, çay ocağında, uzaktan O’nu seyrederdim. O kadınların yanına gidip, seyrine göre hasbıhal etmek öyle kolay iş değildi, izin vermezlerdi. Hep mesafeleri vardı. Şahane bir sahne kadınıydı Alev Gürzap.”

Nedret Güvenç, “Kendini Arayan Yıldız” (2017) adlı kitabında, hamileliğinin dokuzuncu ayının son on günü içindeyken, Nur Sabuncu’nun oyuna gelmemesi üzerine, Muhsin Ertuğrul‘un “Derhal Alev’i çağırın ve perdeyi zamanında açın” talimatıyla, Alev Gürzap‘ın apar topar tiyatroya getirildiğinden, hamileliğini gizlemek için bol bir pardesü giydirildiğinden bahseder.

“Büyük bir alkış aldık, çok rahatlamıştık. Sevgili Alev’i defalarca öptük, ona teşekkür ettik, yaptığı iş hiç de kolay değildi, hamileliğinin o son günlerinde hakkı olduğu halde hiç itiraz etmemiş, bu çok zor durumda tiyatrosunun imdadına yetişmişti ve gerçek bir profesyonel olarak, Tiyatrosu’na olan sorumluluğunu ve görevini yerine getirmişti.” (1)

Rolüne hayat suyu veren gerçek aktris… İzleyen herkesin belleğine, yüreğine işlemiş Atifet karakteri. Ve tabii, Handan, Lady Macduff, Fatma, Toinette, Nev’eser, Mehpare, Mirandolina.

“Yıl 1946, ilkokuldayken tüm öğrenciler, ‘Ben Çalmadım’ adlı çocuk oyununa götürüldük. Bu oyun beni yepyeni bir dünya ile karşı karşıya getirdi. Bu dünyada yeni bir sevgiyi de tanıdım. Tiyatro sevgisi. O yılın yaz mevsiminde Açık Hava Tiyatrosu’nda oynanan ‘Kral Oidious’ oyunu ile kendimi sahnede buldum.(…) Kandilli Kız Lisesi’ni takip eden en önemli konservatuar eğitimimi, harika hocalarım Behzat Budak, Raşit Rıza, Talat Artamel, Hüseyin Kemal, İbrahim Delideniz, İ.Galip Arcan, Ferih Egemen, Şaziye Moral Hanımefendi gibi güzel ve saygıdeğer insanlardan aldım.” (2)

“Fırtına”, “Krallar da Ölür”, “Macbeth”,” Neden Olmasın”, ” Çatıdaki Çatlak”, “Kezban”, “Hepsi Oğlumdu, “12.Gece”, “Deli Bal, “Hastalık Hastası”, “Gizli mi Gizli”, “Gençliğin Tatlı Sesi, “Bozuk Düzen, “Otelci Kadın”, “Zenciler’, “Dolap Beygiri”, “Koca Sinan, “Allah’ın Dediği Olur, “Bir Sabah Gülerek Uyan”, “Kadınlar da Savaşı Yitirdi”, “Deli İbrahim”, “Anahtar Sahipleri”, “Huzur Çıkmazı”, “Altı Derece Uzak”, “Lüküs Hayat”, “İhtiras”, “Oyun Karıştı”…

Pek çok tiyatro eserinde, radyo tiyatrosu, arkası yarınlarda, seslendirme stüdyolarında görev yaptı Alev Gürzap. Birkaç sinema filminde de rol aldı.

İstanbul Belediyesi Şehir Tiyatroları’ndan emekli olduktan sonra Dormen Tiyatrosu, Tiyatro İstanbul’da “Oyun Karıştı” ve “İhtiras” adlı oyunlarla izleyicisinin karşısına çıktı.

Belki yorulmuştu, belki vefasızlıktı onu üzen. Uzaklaştı…sahnelerden, oyunlardan, izleyicisinden uzaklaştı. Oysa Alev Gürzap‘ı izlemek başlıbaşına bir tiyatro şöleniydi.