KAYIK

Çok soğuklar yaşadık günlerdir. Eksi 6’ları gördük. Gelin, içlerinizi ısıtayım biraz. Eski Giresun plajlarını anlatayım. Kolaydır;
Mayomuz, havlumuz, annelerimizin zorla verdiği bir güneş şapkası, hadi çok çok da kumlara sermek için plaj hasırı…
Tüm malzeme buydu poşetimizdeki.
Poşet deyip geçmeyin. Vakko markalı olabilirdi. Ya da Tiffany Tomato. Ya da Wrangler. Ya da İnci Kundura. Taşıdığın poşet bile statüydü şehrimde. Sözgelimi, yerli markaların poşeti (Balkaya Pastanesi, Sezon Yünevi, Nobel Kundura gibi) ikinci planda yer alırdı.
Canım Giresun’um.
***
Palet de neydi mesela? Giresun Belediye Plajı’na 1975 yılında, ayağında paletle gelmek harbiden çok absürd bişeydi.
Gelen olurdu ama… Şaşardık… Salt tv’lerde, yabancı heriflerin veya kadınların ayaklarında görmüş idik çünkü, o zamana değin paleti.
Keşke paletle kalsaydı dümbüklükler. Yıllar geçtikçe bunlara; önce deniz gözlüklü, sonra şnorkelli züppeler eklendiler.
Biz veletlerin tuhaf ve alaycı bakışları arasında plaja biliminsanı edasında girenlerin, gerçekte birer ”hava basmacı” olduklarını anlamak için biraz daha büyümemiz gerekecekti.
Kızlara hava atıyor idi bunlar. Veya büyükşehirden gelmişlerdi, biz Giresun sosyetesinin bile henüz hiç kullanmadığı aksesuarlarla plaj ahalisine caka satıyorlardı. Sonra sonra bu mevzunun deniz yatağı versiyonu peydahlandı. Sonra sonra bu mevzunun şişme bot versiyonu peydahlandı.
(Valla, kimse kimseyi yemesin. Topu dokuz yerden çatlayan, Gassaray Liseli, hukukçu, görmüş geçirmiş, rahmetli babacaazım bize bikez olsun palet veya deniz gözlüğü alma gereği görmedi. Kimdiniz la siz?? Plaja gelip adam gibi denize girmek neyinize yetmezdi?? Hayır anlamış değilim, biz gelsek gelsek gayıkla gelirdik plaja, denizden. O da 40 yılda bir)
***
Plajda, konken oynayan annelerin, okey oynayan gençlerin, papazkaçtı oynayan biz gerzek veletlerin dışında, bir de ”bezik” oynayan amcalar olurdu arada.
Genelde, atanarak ilimize gelmiş doktor veya banka müdürü gibi şahıslardı bu bezikçiler. Plajda palet giyen heriflerin bikaç gömlek kaliteli şekilleriydi işte.
Bezik oyununu çok izledim. Asla bişey anlamadım, itiraf edeyim.
Bezik tahtası diye de bişey var idi, üzerinde rakamlar olan. Oyuncular, arada bir ”çıt” diye o rakamları havaya kaldırırlardı. Bu, son derece enteresan hareket ne demekti, şu yaşımda bile çözebilmiş değilim.
(Kanun denen çalgı da öyledir biraz. Bazen kanuni abimiz, bişeyi havaya kaldırır. Tahmini gonuşayım, bemol veya diyezleri ayarlamak üçün olmalıdır bu. Önceden yapıyon, o zımbırtıyı havaya kaldırıyon ki, az evvel natürel çaldığın nota şimdi bemol olsun. Bu yönüyle kanun, gelişimini tamamlamamış çalgı olarak nitelendirilebilir. Hasbelkader mandolin ve bağlama çalan bir adamım, aynı anda 3 notaya birden basarak müziğimi çokseslendirmeye çabalayan bir garibanım, ama diyez diyezdir yahu. Oradadır işte. Herhangi bir zıkkımı havaya kaldırmıyon. Parmağınla basıyon oraya)
Çok uzadı bu bezik konusu… Meramım şu mudur; Kanun misali, demek ki bezik de henüz gelişimini tamamlamamıştır. Tavladan şaşmayacan aga!
Müsaadenizle paragrafı ”pancar pezik diğil mi / ciğer ezik diğil mi” türküsüyle bitirelim.
***
Fotoğraf makinesi de herkeste yoğidi o demler. Asla kötü anlamda kullanmıyorum, bugünkü gibi herkes fotoğrafçı değildi memlekette. Fotoğrafçılık merakı ve fotoğraf makinesi sahipliği ancak bikaç aileye özgüydü.
(Mesela bizde yoktu bu. Hiçbi Ekmekçi, hayatlarında fotoğraf çekmedi. Ama bir şekilde her kadraja girmişiz, her fotoda varız, orası ayrı)
Herkeste makine olmasa da öyle köklü bir fotoğraf çekme kültürü varmış ki şehrimde; (gerisini sevgili ağabeyim, değerli dostum Ali Işık’tan dinleyelim)
-”Yahu Gürselcim, Eski Giresun Fotoğrafları albümünü hazırlarken bavullar dolusu fotoğraflar buldum. Sen de dahil, şehrin tüm eski aileleri bana binlerce malzeme getirdiniz. Ama aynı işi Ordu ilinde de gerçekleştirmeye kalktım, yüz tane bile eski fotoğraf bulamadılar bana.”
Yani sevgili Giresunlu fotoğrafçı kardeşlerim, kulağınıza gelirdir;
-”Herkes fotoğrafçı oldu ula şehirde” demeleri.
Pek de iplemeyin. Genlerinize güvenin.
***
Gitarın ucunu havaya kaldırır bazen gitarist. Ne gereği vardır bilemem, bu, çok özür dilerim, erotik anlamlar içerirmiş. Gitar bu anlamda ”erkek” bir çalgı mıdır?
Bağlama öyle değildir ama. Dinletini bitirdiğinde, iki elinle havaya, başının üzerine kaldırırsın bağlamayı. Ki, Pir Sultan Abdal selamıdır.
Bağlama, bu anlamda ”adam” bir çalgıdır.
(Bu paragrafı yazıya neden aldım, hiçbi fikrim yok)
***
Sona geldim.
Bir gece, yıllar önce, dinleti verecem şehrimde. Geldim kulise iki saat evvelden, konsantre olmak için. İki tane sandalye var idi, aldım birini sahneye koydum, daha da kulise girmedim.
Dinletim bitti. Yoruldum. Kulise girip oturdum. Sandalye kırıkmış meğer, derhal yere düştüm.
Yaşam %50’dir sırf, sahnede sandalyeden yere düşüp düşmeme konusunda da geçerlidir bu.
Bir başkasında. İçimde bağcıklı baksır vardı. Son selamı, Pir Sultan selamı ile vereyim dedim. Molada, kuliste, ayna karşısında bu selamı denedim. Ellerimle birlikte tişörtüm de havaya kalktı. Ne göreyim, bağcıklar fermuardan dışarı çıkmış’mış meğer. Derhal düzelttim tabi. Yaşam %50’dir sırf, sahnede millete donunun görünüp görünmemesi konusunda da geçerlidir bu. Hah işte bunun için almışım demek, yukardaki paragrafı.
***
Uzun oldu bağışlayın beni.
Vatanımın çivisi çıktı, çok üzgünüm, çok doluyum. Ölünceye kadar direneceğiz, ölünceye kadar yazacağız, türkü söyleyeceğiz elbette. Bizim başımızın üstünde Pir Sultan’ımız var, genlerinize güvenin.
Karacaoğlan üstadım ile bitireyim o zaman;
-” Harami var diye korku verirler / Benim ipek yüklü kervanım mı var”.
Canım vatanım.