21 Ekim 2019 Pazartesi İstanbul Akatlar Karanfil Taksi’de şoförlük yapıyorum, eşim hamile, son zamanlarımız, bir kızımız olacak, bunun heyecanı var üzerimde.
Duraktan adresteki misafirimi almak için yola çıktım. Duraktakiler Doğan Cüceloğlu’nu tanır ama herkes “Doğan amca” der, ben de o gün tanıştım kendisiyle ama “Doğan amca” olarak tanıdım, onun bir yazar olduğunu çok uzun zaman sonra öğrendim.
Ben ona “Doğan amca” derdim, o yüzden sizden özür dilerim, çünkü ben onu “Doğan Cüceloğlu” olarak değil, “Doğan amca” olarak tanıdım.
O gün arabada sohbet ederken bana ailemi sordu, ben de ona anlattım, bana “Nasıl bir baba olacaksın?” dedi. Uzun uzun konuştuk. Hayata dair endişelerimi, kaygılarımı anlattım; o da bana bazı tavsiyeler verdi. “İnsan olarak doğduğumuzu ve olabileceğimiz en iyi insan olmaya çalıştığımızı” ona söyledim. Bu cümle onu çok etkilemişti ve birkaç kere daha arabada denk geldiğimizde bunu bana söyledi. ”Sana kitap yollamak istiyorum,” deyip telefonumu aldı. Doğacak kızımın adına kitabını imzalayıp bana yolladığında onun ünlü bir yazar olduğunu anladım. Daha sonra “Doğan amca” ile birçok kez mesajlaştık. Dila’yı bana sorardı her seferinde, ben de ona resimlerini yollardım ve araya pandemi dönemi girdi. Biz ona evden Dila’nın resimlerini atmaya, o da bizim halimizi hatırımızı sormaya devam etti. En son Var mısın? kitabını bizim için imzalayıp yollamıştı. En yakın zamanda kızımı götürüp el öptürmeyi planlarken acı haberi aldım. Ah be Doğan amca, geç tanıdık seni, erken kaybettik…
Benim için Doğan Cüceloğlu, “Doğan amca’ydı, uzun uzun sohbet eder ve onu dinlerken hayata dair her şeyi tekrar yorumlardım, tekrar değer katardı ya da değerini anlayamadıklarımıza ışık tutardı.
