Aşağıdaki mektup beni düşündürdü. Sizi nasıl etkileyecek, merak ediyorum.

***

İnsan bir çarkın içine girince kendini kaptırıyor. Eczacıyım. Mezun olduğum yıl SSK hastanesine eczacı olarak girdim. 94-95 yılları. (Sakin kibar biriyimdir. Sesim yükselmez. Çevremdekiler böyle söyler.) İlaçların hastaneden verildiği dönem. Müthiş bir kalabalık. Her gün binlerce insanla muhatapsınız. Devlet dairelerinde ne yapacağımı bilemeyen bir insan olduğum için genelde açıklardım insanlara ne yapacaklarını.

Birinci yılım dolduğunda ablam ziyaretime geldi. Oturuyorken biri içeri girdi. Evrak uzattı. Ben imzalayıp başhekime onaylatıp dışardan almasını söyledim.

Ablama döndüğümde bana büyük bir sinirle, “Sen ne biçim davranıyorsun insanlara!

Karşındaki annen de olabilirdi… Sen de olabilirdin.. Aklını başına topla yoksa ben getiririm!” dedi.

Olay burda patladı işte… Çok utandım… Farkında değildim. Bana göre açıklama da yaptım. İyi de davrandım. Anlattım… Ama beni gözleyen ablama göre terbiyesizlik yaptım… Sonra bunun üzerinde çok düşündüm ve 1 ay sonra istifa ettim…

Çünkü çarka direnemeyip çarkla dönmeye başlamışım. Farkında değilmişim… Asık suratlı çirkef birine dönmüşüm.

Her gün 100 kişiye imza atıp, tarif verip bu arada 1000 kişinin ilacını sağlamak ve personel idare etmek…

Diyeceğim o ki; biraz da çalışan çerçevesinden bakmak lazım… Kötü davranan kişiyi kibarca uyarırsak belki kendine gelir. Farkına varır. Şans vermek gerektiğini düşünüyorum.

***

Suçlaması kolay! Çalışanların çoğunun asık suratlı, yorgun bıkkın, umursamaz, kaba davrandığı ortamlarda bulunduk. Bana yazılan mektubu okuduktan sonra aklımda oluşan soru şu oldu: “Bu düzen, bu çark otoritelerce neden böyle kuruluyor? Temelinde bilgisizlik mi, parasızlık mı, yoksa umursamazlık mı var?” Cevabınızı merak ediyorum. Selamlar.

(Doğan Cüceloğlu / 22.12.2019)