İLELEBET

200 yıllık tarihi incelenerek “Mekteb-i Sultani’de okuyup da adam olamamışlar” listesi yapılsa, toplam 10 kişi anca bulunur.
Bu 10 dallamanın en başında elbette ki sabah gazetesi eski yazarı Engin Ardıç gelmektedir.
En doğru dalgasını Ferhan Şensoy üstadın geçtiği ismiyle Enginar Kıç; cumhuriyetimizin, aydınlanma devrimlerimizin düşmanı olmayı ”çağdaşlık” sanan bir hadsiz kafaya sahipti. Tabi, poposu yemediğinden asla Atatürk’e doğrudan söz edememekte, ama attığı tüm okların hedefi Ata’mızın yaptıklarını küçümsemekten ibaret kalmaktaydı.
Bir zamanlar; yurdumuz müfredatındaki beden eğitimi derslerini ele almıştı, Ardıç… Unuttum gitti çoktan ne yazdığını, kısaca beden eğitimi saatleri sonrası ter kokuları eşliğinde sınıfa dönmeyi ve diğer derslere pis pis devam etmeyi eleştiriyordu aklınca.
Önce Mustafa Kemal, vefatından sonra da İsmet Paşa dahil bilumum chp bürokratları okullara sıcak duş sistemi kuramamışlardı!!!!!!! (yani yapılan tüm devrimlerin ”göstermelik” olduğunu ima ediyordu)
Ne demek lazım ağzımızı bozmadan, vallahi bilemedim?
Tam bağımsız bir vatanda doğduğuna, medreseye gitmediğine şükretmeyen, beynine-aklına tükürdüğüm bir güruhtur bunlar. Duş sistemini de babanıza kurduramadınız mı şerefsizler, buncağızını bari diyeyim.
Engin Ardıç bikaç sene evvel vefat etti. Hayırla yad etmeyi, rahmet dilemeyi falan düşünmüyorum. (Oysa duyarlı olduğum bir konudur)
***
Diktatör diye laf dokundurduları Ata’mızın en büyü suçu, hiç kuşku yok ki, din tacirlerinin ve bu tür beyinsiz liberallerin kökünü kazımamak oldu.
Keşke diktatör olsaydı, keşke, keşke, keşke!!!
***
Orhan Pamuk da konuşmuştu.
Edebiyat derslerinde bişey öğretilmediğini, lise edebiyat derslerinin kendi yazarlığına bişey katmadığını vs vs anlatmıştı.
Adım adım inceleyelim, geliniz.
***
1) Yaşar Kemal, yazarlık kalitesi yönüyle 100 tane Orhan Pamuk eder. Ama Yaşar Kemal’e nobel verilmedi. Çünkü üstad, Mustafa Kemal’e ”net” bir ihanet etmedi.
2) Yazdıkları, tatsız-tutsuz diyet bisküvilerine benzeyen, onuncu sayfadan sonra insanı edebiyat denen şeyden nefret ettiren Orhan Pamuk’sa kolaylıkla aldı bu ödülü bilirsiniz. Yıl 2000 kusür idi. Yazarlığına değil, cumhuriyet devrimlerini beğenmezliğine, kürt seviciliğine verilmişti bu ödül.
***
(Bu tür dangalaklar bir başlarına olsalar sorun değildir, katlanırız.
Ama gençleri etkiliyo bunlar. Anlatayım; yıllar evvel bizim Masal’da şiir geceleri yapıyorduk, her hafta bir yerel şairi onore ediyorduk. Bunlardan biri de gençten, az buçuk entelektüel bir kardeşimdi, seve seve mekanımı açmıştım ona. Gece başladı, gitar ezgileri eşliğinde mikrofona çağırdık, daha ilk sözü; ”Bu memlekette kürt sorunundan söz etmeden, şiirden de söz edilemez” oldu. Ev saabıydım, yahu ne alakası var diyip mikrofonu ağzına sokamadım, ama ondan sonra da tekbi şiirini okumadım. Yani aydın olmayı, kürt sevicilik olarak öğrenmişti densiz)
(Yeri geldi şimdi. Ana konumuzdan ve bu çocukcaazdan bağımsızca söyliyeyim, yıllarca şiir + foto + müzik + siyaset geceleri yaparak, Giresun‘daki tüm amatör yazar, şair, müzisyen, fotoğraf sanatçısı, ressam, politikacı vb kişilere ” özel geceler” düzenledik. Minik, sembolik hediyeler verip, alkışlattık bu insanları. Alkış görmeden ölmesinler istedik, şu nankörler şehrinde. Şimdi geriye baktığımda üzülüyorum, hata etmişim. Verdiğim tüm ödülleri geri istiyorum bu insanlardan)
(Elbette bugün Bilgi Yurdu’nda omuz omuza durduklarımız hariç)
***
Bakın, diğer ödüllümüz Aziz Sancar’ın adını anan var mıdır, diyerek mevzumuza geri döneyim. Çünkü adam, kendini yetiştiren cumhuriyet eğitim sistemini övdü ve Anıtkabir’e götürdü ödülünü. Oysa, ”Ben kürtüm, cumhuriyet bizi ezdi” demesi beklendi.
Demedi, canını sevdüüm. Yalın gerçeği saptırmadı.
***
Daha da uzatmiyim, yazdıkça sinirleniyorum çünkü.
Orhan Pamuk haklıdır, kendisini yetiştiremişler ve yazar mazar da olamamıştır zaten. Tüm şizofrenler gibi kendini yazar sanmaktadır, hepsi budur.
Yaşını ve dolayısıyla eğitim gördüğü yılları bilemiyorum. Bizler; ilkokulda heceleme sistemiyle yetiştik.. Dersimizin adı Türkçe idi. Bir harf için 40 yıl köle olunan öğretmenlerimize, ”29 kere 40 yıl” köle olduk. (Ali Rıza Binboğa şarkısından alıntıdır) İlkokul öğretmenim canım Meral Gürel nurlar içinde uyusun.
Sonra orta okulda edebiyat oldu bu dersin adı. Canım öğretmenim Engin Yüksel’e de rahmet eylesin yüce yaradan, duru Türkçe ile konuşup-yazmayı O’ndan öğrendik.
Sonra lisede canım Mehmet Durmuş öğretmenim geldi edebiyat derslerine. İlimiz genelindeki liseler arası bir kompozisyon yarışmasında Giresun 2.si oldumdu ben, Mehmet Durmuş’un öğrencisiyken. ( Vali muavini beyefendinin oğlu 1. seçilmişti!!!! Anlayın aslında kimin birinci olduğunu)… Mekanı cennet olsun öğretmenimin.
Sonra üniversitede Timur hocamızın özel konservatuarına öğrenci oldum. Önce saygıyı sevgiyi, sonra sesi ve nefesi kullanmayı, sonra ritm ve armoniyi öğretti bize. Hiç tanımadığı babama, sırf Mekteb-i Sultani’den okuldaş oldukları için, her tatile gidişte selam gönderdi Timur Selçuk, bir camiaya-değerler sistemine bağlılığı öğretti.
Yani Orhan Pamuk’un zannettiği gibi değildir bu işler. Odun geldin odun gidiyorsan, Türkiye Cumhuriyeti müfredatı naapsın sana la Orhan?
***
a) Lisede elimize blok flüt verildi diye Mozart olmadık hiç birimiz. Flüt bir simgeydi yalnızca. Yeteneğin varsa gider konservatuar okur, gerçek bir müzisyen olur, o blok flüt aklına geldikçe tatlı tatlı gülümsersin.
b) Lise öğretmenimizin bizlere ne anlatacağı, sene başında bellidir. O aziz insan, sadece görevini yapar ve olsa olsa öğütleriyle-kişiliğiyle seni yetiştirir, Çıkıp da; ”arkadaşlar, size şimdi dünya klasiklerini satır satır okuyacam, not alın” diyecek hali yoktur. Onca kitabı gendin okuyacan!!! Türk ve dünya klasiklerini bigün bitirdiğinde, Meral-Engin-Mehmet öğretmenlerini anımsayıp, gözlerinin yaşını silecen.
Bu Ardıçgiller, Pamukgiller buncası bile değildirler, inanın.
Nankörlük ve hainlik apoletiyle tarihin çöp sepetinde “ilelebet” yaşayacaklardır.