Belediye hoparlörlerinden ölüm ilanları okunması geleneği başka illerde de var mıdır bilemedim?
Vefatların, örneğin camiden anons edildiğine tanık oldum kimi yerlerde. Ev ev dolaşan ulaklar kullanıldığını işittiğim de oldu bazen Anadolu’da. Eh yani bunlar da bi hizmet idi sonuçta.
Hiçbi biçimde duyurulmadığı muhitlerde de yaşadım zaman zaman.. Ölüm ilanı anonslarıyla büyümüş bi Giresun çocuğu olarak, hep yadırgadım bu anlamdaki sessizliği. Besbellim kimse ölmüyo buralarda dedim durdum içimden.
Peki, gayri müslim yurttaşlarımız nasıl çözümler bu iletişimi, bak bunu sormayı da hiç akıl edemediğimi şimdi anladım.
Dur bi araştırayım şu konuyu, İstanbul’a ilk gittiğimde… Sonuç olarak, belediyenin bunu ciddi ciddi iş edindiği yegane şehir Giresun’dur iddaamdan asla vazgeçmedim.
****
Şehrimin kimi sülaleleri çok kalabalıktır. Bi başlayınca ölüm ilanı, insanın aklını allak bullak eder. Yok şunun bacısı, bunun görümcesi, yok falancanın kayınvalidesi, filanın eniştesi, Aamedin yengesi, Meemedin amcası filan, yahu bu demin kadın diğil miydi derken, ipin ucunu kaçırırsın.
Şehir merkezi hadi kabul diyelim. Herkes bi biçimde merak edip kulak kabartır mutlaka. Ama epeydir işin suyu çıkmıştı, köy ölümlerini de dinliyorduk mecbur. Tanımadan bilmeden? Yine de ”Ne gerek var” diyemiyorduk, ölüp gidenlere saygımızdan.
Oldu bikaç sene. Unutamadım hala. Köyün birinden bi abimiz rahmete kavuşmuştu. Ölüm ilanı o kadar kısaydı ki. Hayran oldumdu. Adları sallıyorum şimdi; ”Ülper köyünden Ali Su vefat etmiştir.. Allah rahmet eylesin”..
Vay be ne meşhur bi herifmiş, bi cümleyle bitti iş, mekanı cennet olsun, dediydim..
****
Kimseyle gırgır geçecek vaziyetimiz yok, çünkü kendi ölüm ilanımız en kısa nasıl olur’un şamatasını yapmış insanlarız bugüne bugün..
Mesela benim ardımdan;
-”U iş tamam” denmeli bitek. Tüm şehir anlayacak ki, gittim!
Rahmetli Fikret de kendisi için;
-”U yapamadı” metnini uygun görürdü!
(Canım ağabeyim Abdullah Keskin anlatmıştı.. Eniştesinin vefatını telefonda tekbi sözcükle haber vermişler; ”Bitirdi”)
(Unutamadığım başka anı.. Kafasına inşaattan bişey düşüp ölen oğlu için; ”Oracıkta ruhu teslim etmiş” demişti babası)
****
Sevgili Ali Güneygül abimle dertleşiyorduk.
-”Yahu hadi ana caddelerde olsun, ama ara sokaklarda neden hoparlör var, her sabah ölüm haberleriyle uyanmaktan bıktım” dedi.
O, genelde Giresun dışında yaşadığı için, bilemez tabi bu işin önemini.
-”Ali Abi, insanlar harbi harbi bekliyo kim ölmüş diye.. Sosyal boyutunu kaçırma bunun.. Kimi dedikodu niyetine, kimi son vazife amacıyla, kimi şükür ben ölmedim duygusuyla dinliyo” diyip yanıtladım.
Bi de hinoğlu hinler ve ölümlerde bile yumuşamayan inatçılar vardır, benden iyi bilirsiniz. Mesela bin tane isim sayıyo, kardeşini saymıyo rahmetlinin. Hmmm diyon hemen, demek ki dargınmış bunlar?
Valla geçen hafta kocasının adını söylemediler anonsunda bi kadıncaazın. Olan yine bana oldu, ula bunlar dargın öldüler demek, diye çok üzüldüm.
****
(Yıllar önce Yeşilgiresun’a yazdığım ”Dargınlar Bülteni” başlıklı makalemi gel de anımsama şimdi.. Belediyenin en büyük görevi bu olmalıdır demiştim.. Aylık, düzenli ”Giresun Dargınlar Bülteni” yayımlanmalı ki, bilelim en son kimler darıldı, kimler barıştı.? Pot kırmayalım)
****
Coronavirüs önlemleri kapsamında uzunca bi süredir yapılmayan ölüm ilanları uygulaması, genel yumuşamayla birlikte yeniden başladı. Her sabah 9 buçukta bi ölüm metni duyarak uyanmak hoş bişey olmasa da, şehrimin asırlık geleneği sürdüğü için kızamıyorum, dinliyorum.
İşin gerçeği, sosyal medyanın böylesi yaygın olduğu bi ortamda ölüm ilanı anonsuna gerek kaldı mı? Elbette hayır.
Bu icraat sempatik bi hale dönüştürülse keşke. Sadece ”Doğum İlanları” verilse artık.
Mesela;
-”Falanca ile filancanın bi kızları oldu.. Giresun Belediyesi olarak, aileyi kutluyor, bebişimize uzun ömürler diliyoruz”!
Başka mesela;
-”Şehrimizin tanınmış kedilerinden Üzüm Ekmekçi Hanımefendi ve Bulut Topal Beyefendi’nin 5 tane yavrusu dünyaya geldi.. Allah nazarlardan esirgesin, çok tatlılar, maşallah”.
Gibi.
****
Canım kardeşim Fikret Topallı’nın 5. ölüm yıl dönümüdür bugün.
Bilir misiniz ne kadar acıdır, kendi ölüm ilanlarınız üzerine gırgır şamata yaptığınız en yakın arkadaşınızın ölüm ilanını yazıp, ellerinizle belediye ilan bürosuna götürmek?
Bu kahpe dünya bunu da yaşattı ya bana, başka ne yazayım!