HESAP KİTAP!!!

Çoğu zaman eleştirdiğimiz şeyler, başımıza gelir.
İşte, yeni bi apartmana taşınıp, tekrardan şehrin göbeğine, yani olmamız gereken yere döndük. Uzun yıllardır, bikaç Mercedes alacak kadar taksi parası, bi lokantalar zinciri açacak ölçüde yemek parası vermişim sağa sola. Boşu boşuna.
O enayiliğime hiç girmiyim! Bitti, çok şükür!
****
Geldik işte yeni yuvamıza, 3 ay falan oldu.
Yeni komşularımızla tesadüfen yolda-sokakta karşılaşıyoruz. Aynı apartmanda oturduğumuzu laf lafı açarken anlıyoruz.
-‘’Yahu o taşınanlar siz miydiniz’’?
-‘’Ula siz de mi bizim apartmandasınız’’?
****
(Komşuluk ilişkilerinin öldüğüne dair kaç yazı okuduk kim bilir? Ve el âlemden kaç geyik dinledik fani ömürlerimizde Allah bilir? Bunların en meşhurunu şöyle bi anımsayıp geçelim:‘’Avrupa’da bizimki gibi komşuluk yok Gürselciğim, evinde ölsen kimsenin haberi olmuyo’’)
****
Yöneticimizle de böyle bi tesadüfle tanıştık.
Aklı başında insanlarla aynı zaman diliminde uyumam, malumunuz. Demek, ilk defa apartmana adam gibi bi saatte girip çıkıyor olmalıyım, asansörde denk geldiğim şahıs yönetici çıkmasın mı? Hoşbeş ettik mecbur, falanca dairedeyiz falan dedik.
Görmüşken ve anlamışken kim olduğumu, maalesef ben de öğrenmişken apartmanımızda lüzumsuzca aidat diye bi kavram bulunduğunu, 3 aylık borcumuzu veriyim bari dedim. Yoksa birbirimizi bi daha ne zaman görürüz?
Seneyi mi, öteki yıl mı, hiç garantisi yok?
****
3 aylık aidat dediğin 72 TL’cik! 100 TL uzattım asansör çıkışı. 72 liralık banknot yok henüz, napim? İki tane 20’lik geri verdi. Abimiz.
Çıka çıka 6 liram çıktı bozuk olarak, anlaşamadık.
****
Alt komşu teyzemiz geliyordu marketten, selamlaştık, asansör önü.
-‘’Bende bozuk para var Gürselciğim’’ dedi.
İlk verdiğim 100 TL’yi bozup, bi 50’lik, 4 tane 10’luk, iki adet 5’lik yaptı sağ olsun. Yöneticimiz, bi 50’yi bana verdi. Ama 6 liramı da aldı niyeyse?
Bitek;
-”Abi nooldu ki şimdi?” diyebildim.
-”Evet ya Gürsel Beyciğim, sanırım yanlışlık yaptım” diyerek, iki 20 TL’yi geri alıp, bana 10 TL verdi.
-‘’Haa tamam’’ desem de tamamen hesabı şaşırmış vaziyette, belki denk gelir diye, 5 lira alıp10 lira verdim bu kez.
****
Ellerimizde bi miktar para;
-”Biz naapmış olduk şimdi?” modunda bakakaldık bi süre birbirimize.
Allah’tan, Giresun Üniversitesi Ekonomi Fakültesinde öğretim üyesi olan profesör bi ahbabımız da bizim apartmanda ikamet edermiş. Elinde çöp poşetleriyle oracıkta belirince, katıldı muhabbetimize haliyle;
-‘’Ooo beyler hayırdır, lotodan para mı çıktı’’?
Anlattık vaziyeti. Aidat öderken hesabı karıştırdık. Böyleyken böyle oldu, dedik.
****
Profesör dostumuz müdahale ediverdi hemen;
-‘’Sen şimdi Gürselciğim, yeniden 100 liranı al, 50 lirayı geri ver, 6 lira bozuk paran varmış, onun 4 lirasını İsmail Bey’e ver! İsmail Bey siz de Gürsel’e 15 TL para üstü vereceksiniz’’!
Denedik.
Olmadı galiba tam?
Gitti dostumuz zaten.
****
Yahu olaya 106 TL ile girdim.
Cüzdanımdan başka para da çıkarmadım.
Şimdi sağ elimde 144 liram var. Nasıl oldu bu?
****
Sokağa çıkıyorduk artık çaresizce. Epeydir Vergi Dairesi tahsilât servisinde çalışmakta olan deneyimli bi kardeşimiz içeri adım attı. Meğer aynı apartmanda imişiz. Sevindik. Konuşmalarımızdan ve asık suratlarımızdan anladı derhal konuyu.
-‘’İsmail Abi, sen Gürsel’e 24 TL verecen, Gürsel sen de 85 lira daha verecen’’!
Allah Allah? Yaptık dediğini?
Olmadı yine galiba?
****
Kaldırımın hemen solunda Ahmet Abi’nin giyim mağazası vardı. Hem çay içeriz, hem de Ahmet Abimiz şehrin sayılı zenginlerindendir, hesabı-kitabı kuvvetlidir diye düşündük.
-‘’Abi selamın aleyküm, çayını içmeye geldik’’.
-‘’Buyrun, buyrun’’.
Anlattık O’na da durumu. Gülümsedi. Çok basit demek istedi mimikleriyle.
Ajandasını ve iki ayrı renkte kalemini çıkardı.
Ne kadar titiz bi hesap adamı olduğunu anlamıştık bikez daha.
****
Ajandasına bi bakmaya, her şeyini kalem-kalem görebilen biridir Ahmet Abimiz. Ne gün ne kazanmış, hangi gün nereye ne tutarda ödemesi var, bankada ne kadar serveti mevcut, hepsi ajandada yazılı. Aynen bilgisayar gibi yani. Canını sevdüüm abim.
Bi de kendimi düşündüm.
-‘’Yalınım yok planım / Salt gülmektir yalanım / Ün anıt elin olsun / Ben falanım filanım’’.
Ötesi yoktur.
****
Ahmet Abi gayet ciddi bi tavır takındı birden.
İlkin mavi, sonra kırmızı kalemle, bölümler halinde bitakım hesaplar-sıralamalar yaptı.
-‘’Şimdi İsmail Bey, sen Gürsel’e 41 lira geri ver bakim. Gürselciğim sen de Abine 100 TL’yi bi daha ver. Şu diğer madeni paraları kaldırın ortadan. Sizi o yanıltmış zaten. İki tane 10 lira Gürsel’in, 3 tane 5 lira da İsmail Bey’in. İşlem tamam. Hadi bakalım.
Valla tam anlamadık, ama teşekkür edip kalktık oradan.
En son bi 30 lira kaldı elimizde.
Onu da büfede bozdurup bölüştük.
****
(Aynı gece yöneticimiz ben yokken eve uğrayıp 14 TL bırakmış. ‘’Biz hesabı yanlış yaptık galiba, bu para Gürsel Bey’in’’ demiş. Bozuk yoktu, 1 TL daha veririm sonra diye eklemiş.
Kızlarıma; ‘’Yahu olur mu öyle, hesap yanlış, siz de 9 TL para üstü vermeliydiniz adamcağıza’’ diye çıkıştım.
Daha da üstelemedim)