Diyelim baba oldum..
O hep vardı..
***
Çok okunan bir yazar oldum diyelim..
İmza günü, okur mektubu, tüyap müyap..
O hep vardı..
***
Evlendin boşandım..
Yeni bir sevdaya tutuldum..
Nicesinden ayrıldım, nicesine kavuştum..
O hep vardı..
***
Seçim kazandım, vardı..
Seçim yitirdim, vardı..
Nice vip konuklar ağırladım..
O hep vardı..
***
Otobüse bindim biyerlere gittim, uçağa bindim biyerlerden döndüm..
Dolmuşa bindim müsait yerde indim, taksi tuttum durakta durdurdum..
O hep vardı..
***
Acıktım vardı susadım vardı..
Parasız kaldım vardı para cüzdanıma sığmazdı vardı..
Terledim vardı, ütüsüzdüm vardı..
***
Babam öldü, ablam hasta oldu, abim gurbetten dönmedi..
O hep vardı..
***
Tandır yaktım terledim
Çıktım hevas eyledim
Dediler yarin gelmiş
Canım gurban eyledim, o hep vardı..
***
Yağmur yağdı, hava bozdu,
Yel esti, deniz küstü,
O hep vardı..
***
Bigün bıraktı gitti..
Veda bakışı içime işledi, kendi gidiyo olmasına değil benim tek başıma kalmama üzülüyordu..
“Annen yok kimsen yok”, denilmiş..
Harbiden yoktu..
***
(Kıymetli okurlarım, Bilgi Yurdu’muzun yoğun konser trafiği nedeniyle yeni bir yazı üretemedim. Sizlere bir özür metni yollamaktansa, pazar günü başka bir mecrada yayımlanmış yazımı paylaşmayı yeğledim. Sonuçta taze yazıdır, hoşgörünüze sığınırım)
(Finaldeki o eşsiz söz Doğan Cüceloğlu’nundur. Bana Doğan Cüceloğlu’nu sevdirense, canımın içi Müyesser Karaibrahim… Yazımı bu soylu insana ithaf ediyorum)































