Doğan Hocamla 2004 yılında tanıştım. Ben o zaman üstün zekâlılar okulu olan Türk Eğitim Vakfı İnanç Türkeş Özel Lisesi’nde (TEVİTÖL) çalışıyordum.

TEVİTÖL o zamanlar sadece burslu öğrenci alıyordu. Okulun kaynakları kısıtlı olduğu için okuldaki çalışan herkeste şu anlayış vardı: Okulun kaynakları asla israf edilemez. Sadece çocukların eğitimine harcanır. Bundan dolayı okulun aracı lüks bir araç değil, ucuz bir minibüstü. Okula gelen misafirleri de doğal olarak o arabayla alıyorduk. Okula öğrenciler için konuşmaya gelen konuşmacıların büyük bir kısmı, evlerinden o arabayla alındıklarında tepki gösteriyorlarmış. Doğan Hocamızı, okulumuzun şoförü ve hepimizin ağabeyi Hüseyin Ağabey aldı. Hüseyin Ağabey, Doğan Hocamızı bıraktıktan sonra, öğretmenler odasında öğretmenler Hüseyin Ağabey’e sordu; “Doğan Hoca arabayla ilgili yorum yaptı mı?”

“Asla. Fark etmedi bile. Dünyanın en şeker insanı. Mükemmel bir insan, tüm yol boyunca sohbet ettik,” dedi.

Hepimiz o zaman anlamıştık, Doğan Hocam değerlerini yaşayan bir bilim insanıydı.

Ben o zamanlar yirmi dört yaşındaydım. Aslında Doğan Hocamızın davetimi kabul edeceğini çok düşünmüyordum ama kabul etmişti. Seminer öncesi sohbet ederken, “Özgürcüğüm seni tanıdığıma çok mutlu oldum. İnşallah dostluğumuz bir ömür boyu devam edecek,” dedi. Açıkçası ben o zaman böyle olacağından emin değildim, çünkü Doğan Hocamızın, yirmi dört yaşındaki bir kişiye değer verip sonra benimle tekrar buluşup sohbet edeceğini düşünmemiştim. Ama öyle olmadı. Hocam ve ben, baş başa Akatlar’daki parkta zaman zaman buluşup sohbet ederdik ve beni TV programlarına davet ederdi. Şimdi düşünüyorum da hayatımın en anlamlı anlarıydı o sohbetler. O sohbetler benim için aydınlanmaydı ama aslında o sohbetleri anlamlı yapan, aydınlanmadan ziyade, Doğan Hocamın bana yaptığı tanıklıktı. Ne kadar şanslı olduğumu şimdi daha iyi anlıyorum.

Doğan Hocam fiziksel olarak şimdi aramızda değil ama Atatürk gibi bizim için ebedî. Her zaman hem aklımızda hem kalbimizde. Hem akıl hem gönül pusulamız.

Seni çok özlüyoruz biricik Doğan Hocam.

(İYİ Kİ Kitabından… Özgür Bolat)