DÜNYAYI DEĞİŞTİRMEK

Uzun zamandır saat kullanmayanlardanım.

Uyuklamaya başlamışsam gecenin 4’üdür, yataktan kalkmışsam sabahın 9 buçuğu… Dışarının sesinden, sokağın kalabalığından çözerim diğer zaman dilimlerini… Hafiften acıkır gibi olmuşsam 11’dir saat… Sevdiceğim burnumda tütmeye başlamışsa akşam ezanı ha okundu, ha okunacak?

Annem arar. Anlarım, 21.00 olmuş.

Saat de neymiş?

Boş verin şimdi saati-maati, en iyisi ben sizi zaman makinesine koyup geçmişe götüreyim. 1 Haziran 1926 tarihli İZLER dergisinde bakalım Nuri Ahmet Çimşit büyüğümüz neler yazmış:

‘’elişi sergisi’’

Mektepli hanım kızlarımızın göz nuru dökerek bütün bir sene içinde meydana getirdikleri elişlerinden bir sergi yaptıklarını duyunca biz de sergiyi ziyarete gittik.

Merkez ilk mektebinin geniş merdivenlerinden çıkıp buzlu cam ve lake boyalı kapıdan geçerek koridora dâhil olur olmaz mültefit ve mütebessim çehreli, zeki hanım kızlarımız bizi karşıladılar. Loş merdivenleri takip ederek elişi salonuna girdiğimiz zaman gözlerimiz birden kamaştı… Duvarlar, köşeler ve ortalara konulan masaların üzerleri itinalı ve zevk sahibi ellerin delalet ve himmetiyle, bir güzellik ve zarafet meşheri olmuştu.

Sergiyi geziyoruz… Muallim hanımlar, sonra son sınıf öğrencileri bize izahat veriyorlar. İşte beşinci sınıftan 123 numaralı Fethiye Hanım’ın çok sanatkârane işlediği etamin üzerine kanaviçe duvar halısını seyrediyoruz.

Nazar-ı dikkati celbeden iğne işlemeli su bardağı altlığının dördüncüden Şadiye Hanım’a ait olduğunu öğreniyoruz. Hesap işi üzerine yapılan şu zarif bluz Melahat Hanım’ın zarif ve hassas parmaklarıyla vücut bulmuş.

A… Hanım’ın kanaviçe yastık başı zikre şayan… Hayriye ve Fevziye Hanım’ların kırlent, karyola, köşe yastıkları birer şaheser… Üçüncüden adalet Hanım’ın sabahlığı çok zarif ve mükemmel..

(…)

İsmet Hanım mektebin dördüncü ve beşinci sınıflarında elişi muallimidir. Muallim Naime ve Zehra Hanımlar ise üçüncü ve ikinci sınıf elişlerine bakmışlardır.

Bu kadar zarif ve kıymetli eşyayı meydana getiren muallim hanımlar hiç şüphesiz kendilerine tevdi edilen vazifeyi hakkıyla başarmışlardır… Muallim hanımları yalnız tebrik değil, aynı zamanda kendilerine teşekkür etmek de vazifemizdir.

****

Şu satırları yazarken dünkü kızlarımızla bugünküler arasındaki farkı düşünüyoruz.

Dün annesinin dizinin dibinden ayrılmayan, elleri kınalı gergef işleyen ve yalnız namaz suresini okumakla iktifa eden kızlarımız yerine bugün artık hayatı anlamış bir kadınlık yetişmektedir.

Biz bunu gördükçe ferahlanıyoruz… Ve asıl kadınlık inkılabını, yarının validesi olacak bu hemşirelerimizin yapacaklarına inanımız vardır. Ve söyleyelim ki mektepten çıkan hanımlar, çarşaf denilen o siyah kâbusu başlarına geçirmeyecekler ve bu uğurda icap edenlerle mücadeleyi vazife bileceklerdir. Mektebin, bu ruhu tamamen kızlarımıza verdiğine şüphemiz yoktur.

”Bir milletin nisvanı derece-i terfisinin mizanıdır”… Dahi Abdülhak Hamit’in senelerce evvel ortaya koyduğu bu düstur, hepimizin şiarı olmalıdır.

Biliyonuz mu, takvimlerle de işim kalmamış benim.

Sözüngelimi; Nisan ayında mıyız? Bencileyin Mayıs’a geçmiş durumdayım çoktan. Günlerdir İZLER’in Mayıs sayısına yoğunlaşmışım çünkü. Bi yandan Haziran’ın çatısını da çatmam gerekmiyor mu hem? Makaleler-şiirler gelmeye başlamamış mı Haziran’a dair? Vallahi hangi ayda olduğumun bilincindeysem tövbe şart olsun.

Göynüm yazlık bi şort giyinmiş, dışarısı mont soğuğu?

Allah Allah yahu?

Boş verin şimdi takvimi-makvimi, en iyisi ben sizi kolunuza girip Cumhuriyet Gazetesi’ne götüreyim. Emre Kongar bakalım neler yazmış geçenlerde, köşesinde:

-Ben yazılarımı bütün yaşamımla bile bu dünyada hiçbir şeyi etkilemeyeceğimi bilerek umutsuzca, ama tek bir makale ile tüm dünyayı değiştirebilecekmiş gibi bir sorumlulukla yazıyorum!

Ne güzel demiş Emre Kongar.

Vaziyetimiz budur. Hayatımız budur. Var oluş nedenimiz budur.

Epeydir kendimi bu kadar ‘’net’’ hissetmemiştim, var olsun Emre Hocamız!

En iyisi ben sizi başka bi yere daha götürmeden yazımı bitireyim.

Uyandım, gözümü açtım. Yine ölmemişim.

Adına yaşam denmiş…

(Sevgili Dostlarım, Giresunspor Hocası Sn. Hakan Keleş’e ve kaptanımız Onurcan nezdinde tüm takıma söylenen sözleri lanetliyorum. Bikez daha yinelemem gerekecek galiba; bu hocanın ve bu kadronun şehir meydanına heykellerinin dikilmesi lazım. Şehrin altın anahtarının verilmesi lazım. Bu çocuklara ömür boyu ‘’Giresunluluk şeref maaşı’’ bağlanması lazım. Giresunspor düşerse hesap sorulacak tekbi şahıs vardır, sıkıysa o şahsa laf söyleyin, kimse benim ağzımı açtırmasın, kapatamazlar! Hakan Keleş ve bu fedakâr çocukların sonuna değin arkasındayım)