DİVAN

alemlerde beşinci kutsal kitap gözüyle görülen baklava desenli ev, yolcu otobüslerindeki ”muavin” olgusuna da el atmış ve mealen;

”seyahat esnasında muavinin, gidip gidip kaptan şoförün kulağına, sürekli ne fısıldadığı insanlık tarihindeki en büyük gizem olarak yerini korumaktadır” demiştir..

****

minik apo ”muavincilik” oynamayı pekbi seven bi kerata olarak dünyaya gelmiştir.. doğduğu evin oturma odasının camı önüne kurulmuş olan ve adına ”divan” denen ince uzun koltuk, o’nun gözünde bi otobüstür..

divan-ı hümayunda oturan bi vezir edasıyla baş köşeye kurulup gazete okuyan babasına ”kaptan şoför” rolü biçmekte, kendisi de otobüsün muavini olarak babasının kulağına bişeyler fısıldamaya bayılmaktadır..

gaya bey, minik apo’yu her defasında öperekten oyunu sürdürmektedir..

bunun anlamını, kendisi de tüm oyunlarını yağmur’u öpmek üzere kurguladığında anlayacaktır..

****

muavinlik zor zanaattır..

şoförle iletişimden başka, yol boyu sık sık aşşaa inip, bagajdan valiz vs. çıkartmayı da gerektirir.. muavinlerin bu esnadaki bagaja doğru eğilme hareketleri de minik apo için dikkat çekici bi unsur oluşturur..

o da zaman zaman divandan halıya inmekte, bagaja benzettiği divan altına eğilip bavullarını-kolilerini çıkartarak, yolcuları uğurlamaktadır..

bu oyunun üzerinden en az 50 yıl geçtiği düşünülürse, o divanın hayali bagajından ve babasının kulağından başka hiçbi olgu, gürsel apo’nun başını eğdirememiştir..

düşmanları tüm bu gelişmelere kısaca ”malkoçoğlu kara gürsel” adını verir.. (bkz. balkan savaşları ve sokakbaşı atlılar bölüğünün buradaki rolü adlı kitap, sayfa 28)

kızılderili dostları ise olayları yalnızca ”ugh” diyerek değerlendirir.. (bkz. gedikkaya uzay üssünde yaşayan siyu kabilesi şefi oturan boğa’nın kara gürselle hatıraları adlı kitap, sf 33)

****

kainatımızı pek çok konuda aydınlatan baklava desenli ev, sadece ”gözlük camı buharlanması” konusunda net bi görüş belirtmemiştir.. oysa minik apo da gözlüklüdür ve soğuktan sıcağa her girdiğinde camları buharlanmaktadır.. hele bi de girdiği yer kalabalık bi ortamsa, her gözlüklü çocuk gibi o da çok utanmaktadır..

kızarmak-bozum olmak-ne yapacağını bilememek, kızların olduğu yana bakamamak falan???

o yaştaki bi velet için üzüntü verici bi durumdur..

(minik apo büyüyüp de nice engelli dostları olduğunda anlamıştır, bunun hiç de mühim bi kusur olmadığını)

(ve bugünlerde de gözlük camı buharlanması olayı, maske takmanın da büyük etkisiyle yeniden hortlamıştır.. kara gürsel bunu umursamaz olmuştur.. yalnızca hafiften bi söver buhara doğru.. gözlük camı kendiliğinden temizlenir)

****

yahu ben ne diyecektim, yazı nereye gitti?????

yeni fark ettim, son derece lüzumsuz biri benim için ”koltuk ve makam meraklısı” gibi bi ifade kullanmış.. neremle güldüğümü yazmiyim, boşverin..

evet yahu o kadar meraklıyım ki, ”bilgi yurdu’nda asla makam odası, başkanlık koltuğu falan olmayacak” derken yalan söylüyordum..

tövbe tövbe!!!

(bilgi yurdu’muz ileride vakfa dönüşecek ve o vakfın makam koltuğuna yağmur ekmekçi oturacaktır.. can akengin’in özbe öz yeğeni olan kaya ekmekçi’nin soyundan olmayan hiç kimse hayal görmesin arkadaşlar)

****

sonra; bunu da yeni duydum.. masal’ın borcu yüzünden biz, canım olcay’ımla anlaşmalı boşanmışız..

yok ya??

(elli kez yazdım, yine yazayım.. masal’ımız, dünya ticaret tarihinin en düşük borcuyla ve türkiye esnaflık tarihinin en yüksek alacağıyla kapanmıştır.. ödenmeyecek ve kaçtığımız bi borcumuz yoktur.. bu dedikoduyu yapanlar yanıtımı göZZlerine soksun, yoksa ben z harfini değiştirmek zorunda kalırım bi gün)

(ve biz, iki uygar insan olarak canım olcay’ımla yollarımızı dostça ayırdık.. dostluğumuz bakidir, ben sağ oldukça o’nu üzecek adam daha doğmamıştır)

****

(evet ya, makamda gözüm var.. o yüzden; aras kargo ve turkuvaz dağıtım gibi 2 ulusal firmayla anlaşmamız olduğu halde, sokakbaşı civarında oturan 8 abonemizin dergilerin ellerimle ben dağıtıyom.. bilerek ve isteyerek)

(hatta o denli koltuk sevdam var ki, abonelerin kargolarını bizzat ben poşetliyorum, üzerlerini ellerimle etiketliyorum, gelip almalarına dair sözleşme olduğu halde kendim götürüyorum kargoya)

(piyasaya verilmek üzere turkuvaz’a gidecek dergileri de ben ayarlıyorum, adet adet, hangi bayiye ne kadar falan.. ilçeleri düzenliyorum, ilçe temsilcilerimizle dirsek teması yönteminden yararlanıyorum.. hep bunlar koltuk sevdasından tabi)

(hamalım ulan ben hamal! ne başkanı! can dayımıza feda olsun)

(yani; kapa çeneni yılan! deşifre edecem bak)

****

tüm bunlar neden biliyonuz mu?

o divan-ı hümayun’da oturan vezir-i azam çok erkenden öldü..

ayaklar baş oldu buralarda, o’ndan sonra..

ben yalnızca o koltuğa sevdalıyım;

doğduğum evin oturma odasındaki divana..