DİNLENİLMEYE, SEVİLMEYE VE DE İLGİ GÖSTERİLMEYE İHTİYAÇLARI VARDI…

Öğrenen – Öğreten P.Y. Öğretmen’den Mektup.

***

İlk defa ülkemin Doğu’suna seyahat ediyordum. Bu seyahat sıradan bir seyahat değildi çünkü yapılış amacı çok farklı ve de güzeldi. Çocukluğumdan bu yana hayal ettiğim ve hep en iyisi olmak için çabaladığım bu kutsal mesleği; “öğretmenliği” gerçek anlamda tatma zamanı gelmişti sanırım sonunda.

Üniversiteden mezun olduktan bir sene sonra kendimi burada; adını daha önce hiç duymadığım hatta haritadaki yerini dahi bilmediğim, ama bana bir dönemde dahi çok şey kazandıran bu ilçede bulmuştum. Şüphesiz ki hiç olmadığım kadar mutlu, heyecanlı, güçlü ve de umut doluydum. Çünkü olmak istediğim yerde; tam da buradaydım.

Öğretmenliğimin ilk günüydü ve dolayısıyla büyük bir heyecan ve mutluluk içindeydim. Öğrenciler dönemin ilk günü tören için sıra olmuşlardı ve meraklı gözlerle yeni gelen öğretmeni; bu yeni yüzü çözümlemeye çalışıyorlardı. Yüzümde kocaman bir tebessümle diğer öğretmenlerin yanında yerimi aldım. Ardından hemen şunlar kulağımda yankılandı: “Yeni gelen öğretmenimizin yüzü gülüyor; bakalım öğrencileri tanıdıktan sonra da aynı şeyi hissedecek mi?”

Daha ilk gün, o ilk an büyük bir darbe yemiş gibi hissettim, ama hiç bozuntuya vermedim. Çünkü bunu gerçek manada öğrencileri tanımadan bilemezdim. Yalnız beni tek düşündüren ve hala da düşündürmeye devam eden şey: Neden yeni; çiçeği burnunda bir öğretmenin hevesini, şevkini kırma veya önyargı oluşturma çabası içindeydiler? Belki de ben öğrenciler hakkında onları tanıdıkça böyle düşünmeyecektim. Sonuçta herkesin deneyimi biricik ve tek değil miydi ki? O an belki öğrenciler hakkında ön yargım oluşmamıştı, ama öğretmenler odasının ortamı hakkında oluştuğu kesindi.

İlk hayal kırıklığımla, ama her şeye rağmen umut dolu, derslere girmeye başlamıştım. O kadar heyecanlıydım ki kendi ses tonumun o sınıfın gürültüsünden daha fazla çıktığının farkında dahi değildim. İlk gün hiç de fena gitmiyordu aslında ta ki son iki saatteki sınıfın dersine girinceye dek. Ve galiba çok geç olmadan ikinci hayal kırıklığımı da yaşamak üzereydim.

Sınıfa girdiğim andaki gözüme çarpan o manzara, atmosfer hala hafızamda bir yerlerde. Onlar liseliydi ve gençti, ama daha bu yaşta geleceğe dair umutlarını kaybetmiş gibi davranışlar sergiliyorlardı. “İngilizceyi öğrenmek benim ne işime yarayacak ki?” tarzı sorulara çoktan maruz kalmıştım bile. Aslına bakılırsa bu olanların hiçbirine şaşırmamıştım, çünkü bekliyordum. Evet, onlar gençti ve o yaş grubu doğal olarak inişli çıkışlı bir ruh haline elbette sahip olacaktı. Ama her şeye rağmen bir günde bu kadar şey ağır gelmişti ve sınıftan çıktığımda artık gözyaşlarımı tutamaz olmuştum. Diğer öğretmenlerden bazıları “Bu sınıf zaten hep böyle, her yeni gelen öğretmen bu sınıftan böyle çıkıyor o yüzden onlar için üzülmeye değmez,” şeklinde beni teselli etmeye çalışmışlardı.

Aslında beni üzen asıl şeyin öğrencilerin bu denli kaygısız, umutsuz oluşu değil de biz öğretmenlerin bu denli vurdumduymaz, bu durumu alışkanlık haline getirip; sıradan bir durummuş gibi algılayışları olmuştu.

Öğretmenliğimin ilk gününde bunları deneyimlemek elbette benim için üzücüydü en kötüsü de tam bir hayal kırıklığı yaşamıştım o gün. Zaman geçtikçe de benzeri durumlarla sık sık karşılaştım. Sonra şunu düşündüm kendi kendime: Evet bu çocuklar mutsuz, kaygısız, umutsuz hatta geleceğe dair hayalleri dahi yok. Peki ya bunların altında yatan nedenler ne? Belki “çocuk” veya “genç” diye nitelendirdiğim bu bireyler gerçek manada çocuk veya genç olmayı deneyimlemiş dahi değillerdi.

Dersi dinlemeden, sevmeden, ilgi göstermeden önce belki de onların dinlenmeye, sevilmeye ve de ilgi gösterilmeye ihtiyaçları vardı. Belki de önyargılı olanlar bizlerdik, onlar değillerdi. Ve ne kadar problemli öğrenci profili ile karşılaşırsam karşılaşayım içinde illaki beni dinleyecek olanlar vardı ve her zaman büyük resme bakmayı unutmamalıydım.

Bunun farkına vardığım andan itibaren derslerime başlamadan önce girdiğim sınıflarla konuşma yapıp onların benim gözümde ne kadar değerli olduklarını anlattım, ama her şeyden önemlisi kendi gözlerinde ne kadar değerli olduklarını fark ettirmeye çalıştım. Gerektiğinde bazı öğrencilerle bireysel konuşmalar da yaptım. Ve çok kısa bir süre sonra bu yaptığım, beni hiç yorup zamanımı almayan ve bir o kadar da hayat kurtaran diye nitelendirebileceğim bu yöntem hepsinde olmasa da çoğunda işe yaradı. Bunun işe yaradığını çoğunun gözlerinden, bazılarının da bana yazdığı duygu yüklü mektuplardan okuyabiliyordum.

Kazanılmayı bekleyen binlerce öğrenci var ve bu öğrencileri fark etmek bizlerin ellerinde. Öğrenciler birer hazine. Biz öğretmenler istesek o hazineleri sonsuza dek toprağın altına da gömebiliriz ya da onları fark edip oradan çıkararak bu ülkeye; geleceğe de kazandırabiliriz.

Öğretmenlik hayatımın bir parçası ve öğretmen olmak beni güçlü kılıyor. Bir dönem sonunda ise şimdi; ilk günümde olduğumdan daha mutlu, daha heyecanlı, daha güçlü ve daha da umut doluyum.

***

P.Y. Öğretmen, öğretmen olmanın gücünü kavramış ve bu gücün öğrenciler için, aileleri için, ülke için ne anlama geldiğinin bilincine varmış biri. Bu bilinçte öğretmenlerimiz olması bana kıvanç veriyor. Kendisine selam ve sevgilerimi sunuyorum.

Doğan Cüceloğlu / 5 Mayıs 2019