ÇILGIN MACERA!!!

Yağışlı-rüzgarlı bir gün idi. Şemsiye sevmeyen bir ”kahraman” olarak, saçak altı-tente altı falan, bir yerlere sığınarak anca inebiliyordum Gazi Caddesi’nden aşşaa…
İyice abartmış olmalıydım. Ne kadar yakınından geçmişim ki tavuk dönercinin, usta’nın döner bıçağının ucu sağ kulak mememe değip, kanatmıştı..
”Dünyada bitek benim başıma gelebilen olaylar” başlıklı yazı serimin en nadide halkası oluşuvermişti böylece..
Unuttum, gaç yıl evvel idi.
Pireler tellal idi.
***
Devamı da vardı tabi. Hemen biter mi çizgi roman kahramanlarının maceraları? Bilirsiniz, kulak memesi, insan bedeninin belki de en ”kanlı” bölümüdür. Saatlerce durmamıştı o minik çiziğin kanı.
Farkında olmadan görüntümün; anneme 5 çayına gitmiştim o akşam. Lacivert montumu giyinmiştim. Montun sağ omuzu hep kan lekesi olmuş’muş meğer!
Daha kapıdan girer girmez görüp delirdi anam. Harbiden de lacivert üzeri kırmızı kan lekesi bir acayip dehşetli görünüyordu. Domdom kurşunu ile mitralyöz mermisi arası bişi yemiş gibiydim aynen.
-”Anne salça o salça, film hilesi” dedimse de ikna olmadıydı anacaazım.
Allah’tan misafir teyzelerim de vardı, kaynayıp gittim arada. Yoksa annemin çağırdığı bir ambülansla o geceyi yoğun bakımda geçirecektim.
Özetle;
-”Gız Ayten, valla bişisi yok” dedilerdi gulaama bakıp bakıp, var olsunlar Goncay teyzem, Zehra teyzem, Aysın teyzem, nurlarda uyusunlar Gülser teyzem, Seçkin teyzem.
Unuttum, gaç yıl evvel idi.
Develer berber idi.
***
Biz kahraman gısmısı işte her an böylesi tehlikelerle burun buruna yaşarız arkadaşlar!!!!
Daha geçen sabah… Gazipaşa İlkokulu avlusu… Maç yapan veletler… Yan sokaktan geçer iken durakalıp, elbette pür dikkat maçı izleyen ben…
Başıma gelecek var imiş!!
***
Veli olsa gerek, bir herif kızdı çocuklara, toplarını tekmeledi. ”Gidin başka yerde oynayın” diye bağırdı. Birine çarpacak topunuz diyerekten vurgu yaptı aklınca.
Haberi yoktu ki. Kara Gürsel de oralardaydı.
-”Sana ne yahu.. Bu avluda 90 yıldır top oynanıyo, ne zararı var, hem sen kimsin yaa” diye çıkıştı adama, uzaktan.
Sonra dönüp çocuklara;
-”Oynayın oolum, hiçbi yere gitmek yok, korkmayın ben buradayım” diye seslendi.
Maç devam etti haliyle.
***
Bu arada gol olup kaleye giren bir top, arkadan geçen bir kadına çarpmasın mı? Adam, Kara Gürsel’e pis pis bakmasın mı? Kadın kibarca, ”çocuklar dikkatli olun” demesin mi? Kaleci velet, ”ama teyze, burası kale, sen de arkadan geçmeseydin” demesin mi? Koskoca Kara Gürsel kaleciyi haklı bulup gülümsemesin, aferin diye onaylamasın mı? Adam, çekip gitmesin mi?
Eh yani!
***
Bakın ne diyecem?
Mevsimler tuhaflaştı da hani, yapraklar hep erkenden sarardı ya hani, açması gereken çiçekler geç açtı ya hani, bu doğanın dengesi açısından büyük bir tehlikeymiş ya hani?
Korkmayın la!! Hiç alakası yok!!
Yok sıcaklar erken geldi, yok kış gelmedi, yok yaz da olmadı zaten, yok meyveler hep yanacak da. Bırakın palavrayı, nereden biliyonuz?
Bu olağanüstü düzen böyle tırışkadan güncel işlerle bozulur mu sanırsınız?
Giresun‘da 100 çiçek erkenden açmışsa, Lisbon’da 100 böcek erkenden ölmüştür misal, size ne?
Allah’ın işine garışmayın..
***
Hem Baklava Desenli Ev’imi okumadınız mı daha? 20 yıl oldu nerdeyse yazalı. Ol mübarek kitapta şöyle bir ifade bulunur; “Giresun erkeği mevsim geçişlerinde gri hırkasını giyer ve doğanın bozulan dengesini düzeltir”…
Okul avlusundaki o huysuzun hemen arkasında, olaylardan tamamen bağımsız gri hırkalı bir amca var idi. Bir denge unsuru olarak duruyordu, okulumuza, şehrimize, gezegenimize dair.
Korkmayın kardeşlerim. Sayıları azalsa da gri hırkalı amcalar henüz tamamen ölmedi.