ÇEMBER

“Değerli dostum Mustafa Coruk’a, ithaf olunur”…
Oturur iken gül yüzlümle deniz kıyısında, bir balıkçı motoru belirdi birden. Üzerinde 3 tane herif. Kayık, koşa koşa gelir miymiş hiç ufuktan?
Sadece belli bir noktasına ağ attılar koskoca denizin. Şöyle dönüp bir tur, ağı çember yaptılar. Demek ki bir aletleri var balıkçıların, “nokta atış” balıkların yerini gösteren.
Üzüldüm tabii, bilmiyorum bu işleri diye… Aklımda tek, ula biz olsaydık motorda, şimdi ağları kördüğüm etmiştik gerçeği.
Sonra bişeyle denize vurarak gürültü çıkardılar. Bak bunu anladım ama! Sanırım, balıkları korkutup bir yerde toplama planıydı.
Balıkla doldu taştı tekne kısa sürede. Buna da hayıflandım, bilemiyorum hangi balıktı? Mevsimi miydi? Balina ve hamsi dışında ayırt edemedim ki hiç balık gısmısını.
***
Ertesi gün parkta denk geldik bir güzel dostumla. Söz sözü açarken arıcılığa değin ulaştı ucu. Yaylada muhteşem bal olmuş bu yaz. “Bu yıl, bal yılı” anlamında konuştu dostum. Sevindim bir yandan “bal ayı olsaydı keşke” diye düşünerekten.
Bu konuya da pek hakim olmadığımı anladım, dostumu dinledikçe. Kestane balı nedir, yayla balı nedir, farkları nicedir, hiç bilmiyordum.
Tek çözebildiğim, yayla ballarının özgün ve “bakir” olduğu… Eski bir süpermarket müdürü olarak iyi bilirim, raflardaki çoğu bal dandiktir.
***
Sevgili dostuma anlatmadım, köşemde yazarım diye geçti kafamdan.
Nahl suresi vardır Kuran-ı Kerim’de, çoğu kimse bilmez ne anlattığını, gümbürtüye gitmiş bi suredir. Yiyeceklerden bahseder misal. Ağaçlardan, balıklardan. Hayvanlardan söz eder bir de, tabiattan, yıldızlardan, güneşten, bulutlardan.
Anlıyoruz ki okudukça Nahl Suresi’ni; Hayvanlar ”binesiniz” diye yaratılmış meğer, dağlar ”sarsılmayalım” diye, balıklar ”yiyesiniz” diye, deniz ”süs eşyaları” üçün.
Ayrıca diyo ki yüce yaradan; ”Hurma ve üzüm ağaçlarından içki ve güzel gıdalar edinin, şüphesiz ki bunda büyük bi ibret vardır”.
(daha ne desin ki)
***
Şimdi sıkı durun. Peygamberler dışında vahiy gönderilen yegane varlık bal arıları imiş meğer. Buyrun;
-”Senin rabbin bal arısına şöyle vahyetti; dağlardan, ağaçlardan ve insanların kuracağı kovanlardan kendine evler edin. Sonra meyvelerin hepsinden ye de rabbinin kolay kıldığı yollara gir. Onların karınlarından renkleri çeşitli bi bal çıkar ki, onda insanlar için şifa vardır. Şüphesiz ki düşünen bi millet için bunda büyük bi ibret vardır”.
Alın size kutsal kitabın gerçek şifresi.
***
( Bugüne değin ne şarlatanlar çıktı anımsayalım bir. En meşhuru ”sayılarla” kafayı bozmuş bi güzel kardeşimizdi. Kaç kez tv’lere falan çıkarttılar bunu. Anlatıyordu işte; ”falanca ayette 20 sure var, o sureler 500 harften oluşuyo, 20 ile 500’ü çarp, Kaptan Kusto’nun ayakkabı numarasıyla doğum tarihinin toplamının kareköküne böl, ne çıktı 34? 34 ne İstanbul ‘un plaka kodu. Bak şimdi 34. ayette 53 kez fetih kelimesi kullanılmış. 53?? yani 1453 İstanbul’un ‘un fethi)
(Hadi lenn oradan)
***
Bakın işte, çevirip çevirip bir daha okuyun. Kutsal kitapta tekbi müjde, tekbi şifre vardır. Bal arısı.
Yani şifa… Yani ibret… Kanserin manserin çaresini yazmış işte bizleri önce yaratan, sonra da bi güzele yar eden. Bilim insanı ol da gerisini sen geliştir gardeşim!
***
Sizin de dikkatinizi çekti mi? Son orman yangınları, İstanbul’un sularını kurutmaya yönelik son betonlaşma hamleleri hep yürek burkutucu. Anlaşılan kindar zihniyet, giderayak Türkiye Cumhuriyeti’ne onulmaz yareler açma iştahını arttırdı.
Oysa anlaması gerekirdi. Sen elinden geleni ardına koyma eyyy kindar! Mustafa Kemal’in denizinde balık, yaylasında arı tükenmez.
Hangi birini yok edeceksin?
Sen birini ez, bin çiçek açar, var mısın la iddaaya?