Sizlerle paylaşmak için Doğan abiyi yansıtan bir anımı düşünürken aklıma sık sık aşağıda anlatacağım olay geldi.
Yirmi yıldır ABD-Chicago’da yaşıyorum. Uzun yıllar kedim Koko ile yalnız yaşadım. Koko beni her gün evde karşılayan ve kendimi yalnız hissettiğimde bana eşlik eden yoldaşımdı. Diğer insanlar için “en cana yakın kedi” değildi belki ama ailemdeki herkes onun benim için ne kadar değerli olduğunu biliyordu ve onu ailemizin bir parçası olarak görüyordu.
Doğan abi, ablam ve yeğenim Umay, 2015 yılı yaz aylarında birkaç haftalığına Chicago’ya beni ziyarete geldiler. Günlerimizi şehri keşfederek, doğa yürüyüşleri yaparak ve birlikte harika sohbetler ederek geçirdik. Doğan abi şehirdeki kitapçılara gitmeyi çok severdi. Saatlerini kitaplara bakarak, okuyarak ve çeşitli kitaplar hakkında kitap satıcıları ile sohbet ederek geçirebilirdi. Etrafı kitaplarla çevriliyken şekerci dükkânındaki bir çocuk gibiydi. Okuma ve öğrenme isteği onu çeşitli konularda kitaplar almaya yöneltir, Türkiye’ye dönerken sık sık bavulunu kitaplarla doldurdu.
O yaz, dairemin arka verandasında sohbet ederek sayısız saatler geçirdik. Bir gün evden çıkmak üzereyken arka verandaya açılan kapıyı kapatmak için mutfağa gittim. Mutfakta garip bir koku aldım ve ortamda gaz sızıntısı olduğunu anladım. Sanırım birimiz ocağın yanından geçerken yanlışlıkla düğmelerinden birine dokunmuş ya da açık unutmuştuk. Hemen düğmeyi kapattım ve kapının yanında ayakkabılarını giymiş vaziyette dışarı çıkmak için bekleyen aileme durumu anlattım.
Ocağı kapattığım için ciddi bir şey olma tehlikesi tamamıyla ortadan kalkmış olsa da Koko’yu bu kokuyla baş başa bırakacağımız için içim rahat değildi. Ne de olsa bu kokunun onun üzerinde ne gibi bir etkisi olacağını bilmiyordum. Tehlikenin giderildiğini düşünen ablam ve yeğenim evden çıkmaya hazırlanırken Doğan abi gözlerimdeki endişeyi görmüş ve vücut dilimi okumuş olmalı ki hemen ayakkabılarını çıkarıp mutfağa geri döndü ve bir havlu kaptı. Arka verandanın kapısını açıp, havluyla havada yaptığı hareketlerle içerideki kokulu havayı dışarı çıkarmaya çalıştı. Ben o sırada dairedeki tüm pencereleri açarken içeride hiç koku kalmayana kadar ortamı havalandırmaya devam etti.
Şu anda mutfağımda oturmuş bu cümleleri yazarken onun havluyla evin içinde nasıl dolaştığını çok net hatırlıyorum. O gün kendimi rahat hissettiğimden emin olana kadar evden ayrılmadık. Bu durum Doğan abi ile asla şaşırtıcı olmayan bir deneyimdi. Çünkü o, günlük sıradan durumlarda bile sizinle en özel şekilde bağlantı kurma konusunda her zaman derin bir yeteneğe sahipti. Onunla ilgili anlatabileceğim daha birçok anım var ama Doğan abi o gün basit fakat etkili hareketiyle ruhuma dokundu. Hiçbir kelime kullanmadan kedim Koko için endişelendiğimi ve yardıma ihtiyacım olduğunu anladı.
İstanbul’a gitmeyi ve Doğan abi, ablam ve Umay’ın evlerinde onlarla vakit geçirmeyi çok severdim. Birbirleriyle olan bağları ve sevgileri çok derin, gerçek ve özeldi. Beni her zaman kollarını açarak karşıladılar, Chicago’ya evime her döndüğümde onlarla geçirdiğim anları çok özledim. Yıllık ziyaretlerim, Doğan abiyi yıllar içinde daha fazla tanımama yardımcı oldu.
Herkesin içindeki iyiliği ve insanların özünü görme yeteneği son derece nadir ve özeldi. Şimdi günlük hayatımdaki olaylarda “Doğan abi buna nasıl tepki verirdi?” diye düşündüğüm günler oluyor, bu da çoğu zaman olaya hızla tepki vermenin ötesine geçip, önce durup düşünmemi sağlıyor.
Doğan abi herkesteki iyiyi gördü, başkalarına öğrettiği değerlere inandı ve yaşamını bu değerlere göre yaşadı. Onu hep hatırlayacağım ve yaşamda yol aldıkça onunla olan hatıralarımı yad edeceğim!
(Yeliz Williams / İYİ Kİ kitabından…)
1
