Bugün 3 Temmuz. Kemal Sunal‘ın aramızdan ayrılışının 22. yıldönümü…

Kemal Sunal beyaz perdeden hayatlarımıza İnek Şaban, Hanzo, Davaro, Feyzo, Avare Mustafa, Sakar Şakir, Abdi Şakrak, Tarzan Rıfkı, Saffet, Tosun Paşa, Şark Bülbülü, İbrahim Zübükzade olarak sızmış ve bir toplumun kolektif bilinçaltına yerleşmiş olsa da, o aslında TİYATRO OYUNCUSUydu.

Tiyatroyla muhtemelen ilk tanışması, Vefa Lisesi’nde katıldığı okul müsamereleriyle olmuş, hatta o yıllarda düzenlenen Liselerarası Tiyatro Yarışması’nda en iyi karakter oyuncusu ödülüne de değer bulunmuştu. Başlangıçta amatör tiyatrolarda görev yaptı Kemal Sunal. Bir süre Kadıköy Deney Sahne‘de çalıştı, Pendik Tiyatrosu‘nun kurulmasına katkıda bulundu.

1966 – 1973 yılları arasında Kemal Sunal Kent Oyuncuları, Ulvi Uraz Tiyatrosu, Ayfer Feray Tiyatrosu, Devekuşu Kabare Tiyatrosu‘nda; Fadik Kız, Deli İbrahim, Duvarların Ötesi, Harput’ta Bir Amerikalı, Şarkıcı Kız, Müşterek Ev, Masalar, Hababam Sınıfı, Yalova Kaymakamı, Murtaza, Gözlerimi Kaparım Vazifemi Yaparım, Fermanlı Deli Hazretleri, Dün Bugün, Dev Aynası gibi oyunlarda rol aldı.

Ulvi Uraz, O’nun tiyatroda ustası ve idolüydü.

Durdurak bilmeden devam eden film çalışmaları nedeniyle bir daha tiyatroya dönemedi. 

Şimdi bu satırları yazarken, keşke dönseydi, diyorum. Sınır tanımaz oyunculuk potasında eritebileceği, usta bir mozaikçi gibi işleyip, hayat suyu katabileceği ne çok karakter vardı oysa.

Kemal Sunal safkan bir oyuncuydu. Yeteneği, rol hakimiyeti, sevimliliğiyle dünyanın her yerinde oynayabilecek ve aynı başarıyı kazanabilecek bir oyuncu hem de.

Güngör Dilmen ne güzel söylemiş:

“Ben bir oyuncu

Kendi küllerinden tutuşan

O söylencelik kuş gibi

Yeniden can bulmak için

Yüreğinizden kopacak kıvılcımlarla

Eğiliyorum önünüzde…” (*)

Geriye izleyen herkesin belleğine, kalbine işlemiş Kemal Sunal filmleri, program dergileri, afişler ve yirmi bir yıllık bir özlem kaldı.

Çok değerli hatırasına saygıyla…

PINAR ÇEKİRGE