BAĞLILIK

Yakın zamana değin var idi, şimdi kaybolmuş. Uzun uzun aradım aynalarda, bulamadım? Kızlarıma baktırdım, yok? Anama uzattımdı yanağımı vaktiyle, yok?

Sağ gözümün hemen yanındaki kedi tırmığı izinden söz ediyorum.
Silinmiş!
***
(Bebekliğimden kalma bir izin silinmesini hiç istemezdim gerçi. Benle beraber toprağa gideydi keşke, ne diyim? Demek, insan bedeni, bir kedi tırmığını anca 50 yılda falan yok edebiliyo… Ne garip? Nasıl bir sonuca varmak lazım şimdi, bilemedim?)
***
Aslında hiçbişi anımsamam. Nasıl bir yaramazlık yaptım kim bilir?
Mahalleden, üst düzey tecrübeli bir kedi tırmalamış beni. 40 gün kuduz aşısı yemişim hastanede mecbur, daha 1960’ların sonu zaman.
Kırkbirinci günün sabahı, babam nasıl da sevinmiştir kudurmadım deyu, kucağında nasıl gezdirmiştir beni?
***
(Bir çuvala koyup şehir dışına göndermişler kediceezi. Ona da ayrı yanarım yıllardır)
***
Gordon Milne’nin son maçıydı İnönü’de. Bize, büssürü kupalar kazandırmış hocamızı bağrımıza basıp, uğurladıkdı o gün. Dünyada, çArşı kadar kadir-kıymet bilir bir topluluk mu vardır? O gün de öyle olmuştu.
Maç çıkışı, o dönemki sevgilimle bir kedi yavrusu bulduk idi yolda. Minicikti, siyah-beyaz tüylüydü, biblo gibiydi.
Adını ”Gordon” koyduk. Eve götürdük.
Artık bizim kedimizdi.
***
Kedimiz Gordon’un bebecikken ölümü çok dokundu bana. Yıllarca uzak durdum hayvanlardan.
Saklambaç oynardık üçümüz. Dünyada, saklanması gerektiğini bilerek, biyerlere gizlenen ikinci bir kedi yavrusu görmedim hiç.
Nur içinde uyusun bitanem.
***
10 sene falan sonra. Evlendim.
Sevgili eşim de ”hayvan’ delisi” çıktı çok şükür.
Bir kooker aldık evimize bigün. Adını ”Çimen ” koyduk. Uzun kulaklarını sevdüüm. Sizden iyi olmasın çok vefakardı.
Zamanla çok büyüdü Çimen. Evde bakılması mümkün olamadı artık, bir dosta emanet ettik kızımızı.
Anam haklıymış;
-”Gendinizi baktınız da bi köpek eksikti” demekle.
Sonra nooldu bilmiyom?
***
Unuttum cinsini şimdi, ”hiç büyümeyen türden” bir köpek aldık eve zamanla; ”Çilek”.
El gadar bişiydi. Büyümediği bir yana, bana gittikçe küçülürmüş gibi de gelirdi. Eşime;
-”Yahu, bu Çilek, küçüle küçüle ölmesin sakın? Belki bu köpek cinsinin ölüm şekli budur” dedimdi.
O kadar ki küçüktü Çilek. Ama, cüssesinden hiç beklenmedik ölçüde güçlü bir sese sahipti. Evde jaguar beslediğimizi sanan komşuların şikayeti üzerine veda ettik bu sevimli yaratığa da.
Zor oldu ayrılması.
***
Alışmış kudurmuştan beterdi tabi. Kuş beslemeye karar verdik. Muhabbet kuşu aldık eve.
Muhabbeti çok iyiydi harbiden keratanın. Evde sürekli dırdır edip kocalarının başının etini yiyen Giresun kadınlarını en iyi ifade eden deyim; ”cedir cedir etmek”tir.
Hiç susmuyordu bizim muhabbet kuşu da. Eşimin imalı bakışlarına aldırmadan, ”Cedir ” koydumdu adını.
Öldü Cedir de bigün.
Bilmezdim kuşların çabucak öldüğünü ”bu derde düşmeden önce”, sırf 80 yıl yaşıyo diye evde kartal besleyecek halim yoktu ya…
Götürdüm denize attım cesedini. Balık bilmezse halik bilirdi.
***
Yufka yürekli eşim akvaryuma taktı kafayı bu kez. Onlarca balığımız oluverdi birden.
Eve erken gittiğim ne de çoktu o vakitler. Arkadaşlara;
-”Oolum, ben gaç nüfusa bakıyom biliyonuz mu?” diyordum.
***
(Meğer, ”saklanan balık” diye bir cinsi varmış bunların. Hadi, bizim balıklar o cinsten çıkmasın mı? Daha ben, odaya girer girmez biyerlere saklanıyordu hergeleler. Akvaryum huzuru denen şey, tamamen huzursuzluk kaynağı olunca evimizde, vazgeçtik bu işten de)
***
Bir gece yarısı fark ettimdi. İki tane minik su kaplumbağası almış eşim eve. Hiç de oralı olmadım uzun süre. Gel desen gelmez, sevsen sevdirmez, öyle hayvan mı olur la dedim durdumdu hep içimden.
Eşim, aradı bir sabah. Pek telaşlıydı sesi;
-”Gürsel, çabuk eve gel, kaplumbağalarımız kaybolmuş”!!!
***
Yahu nasıl olur? Salonda, orta boy bir fanusun içindelerdi? Yetmedi, büyükçe bir sehpanın da üzerindelerdi? Nereye giderler? Nasıl tüyerler? Kapıcı, temizlikçi dahil herkesten şüphelendimdi apartmanda.
Çaldılar ulan kaplumbağalarımızı!
***
(Bikaç gün sonra eşim yine aradı. Firar etmiş meğer bizimkiler. Başka bir odanın kapısı altına sıkışmış halde bulunmuşlar. Sevindim yaa, seviyormuşum meğer hıyarları. Bir uzun gezi esnasında iade ettik pet-shopa)
***
Sonra Bıcır’ımız oldu evde. Siyam kedisi. Oğlumuz Greyfurt bir de. British bilmembişi cinsi.
Genelde Çiğse”yle arkadaştı Bıcır. Greyfurt ise Yağmur’la. Belgesel izler gibi izliyordum hallarını.
Çok şey öğretti bana eşşek sıpaları, kurban olurum maviş maviş-bal bal bakan gözlerine.
***
(Aaaaa! Bir de Üzüm’ümüz vardı tabi. Grey’in öz validesi. Güzel kızım, tatlı kedim. Onlar eşimle attaa gittiler. Dönüp gelirler belki bigün? Bıcır ise yüreğimize gömüldü)
***
Peki, tüm bunları neden anlattım şimdi?
Halk ozanı öldüğü vakit, duvarda asılı sazının teli koparmış. Bütün kalbimle inanmış, iman etmişimdir bu ilginç olguya. Geçen gece rüyama girdi Çilek. Üzerime çıktı oynadı, tepindi, öptü beni, gitti.
İçimden bi tel koptu. Hissettim, Çilek, uzaklarda öldü.
***
Biz, eli bağlama tutmuşlar bir tuhaf insanlarız. Yüce dağ başında yanar bir ışık / Düşmüşem derdine olmuşam aşık / Ağ buğday benizlim zülfü dolaşık türküsü misali tuhafız hem de. Az buz değil…
Hadi, diyelim, ağ buğday benizli olunur, peki, zülfü dolaşık nasıl olunur arkadaş, bu eşsiz sözler nasıl yazılır? Bunun derdindeyiz.
İnsan gısmısıyla bu derdi çözmek mümkün değildir.
Kediye-köpeğe bu yüzdendir, yürekten bağlılığımız.