Kamu görevi yapan değer verdiğim ellili yaşlarda bir beyefendi, verdiğim bir seminer sonrası kendiliğinden doğal olarak oluşan bir sohbet sırasında anlattı; “Benim yönettiğim ofiste çalışan otuz yaşlarında bir erkek memur vardı. Fırsat bulunca ara sıra konuşur, hoş sohbet ederdik. Bir keresinde bana babasıyla ilgili şu öyküyü gözleri ıslanarak anlattı:
– Babam beni hiç sevmemiştir. Hep benden uzak durur, dokunmaz, sarılmaz ve benimle konuşmazdı. Sanki onun gözünde ben yoktum. Bir akşam eve geç geldi, çakır keyif sarhoştu, kapıyı ben açtım, bana baktı ve gülümseyerek “Ne haber lan!” dedi ve bana sımsıkı sarıldı. Biliyor musun müdürüm, hiç unutamadığım hayatımın en mutlu anısıdır bu!
Değerli okurlarım aklıma şu soru geldi: Bu baba ayıkken oğluna sarılmayı utanılacak bir davranış olarak görürken, sarhoşluğun etkisiyle mi oğluna sarılabiliyor, acaba? Bir babanın çocuğuna sevgisini gösterip sarılabilmesi için sarhoşluk mazeretinin arkasına mı sığınması gerekiyor?
Gelin hep birlikte bu hastalığı yok edelim. Öyle bir yol izleyelim ki, otuz sene sonra, bu ülkenin babaları çocuklarını sevmek, kucaklamak ve sevdiklerini söylemekten artık utanıp korkmasınlar. Aksine çocuklarına sevgilerini gösterip onları kucaklayıp, onlarla konuştukları için kendileriyle gurur duysunlar. Ülkenin her yerinde, tüm babalar özgürleşsinler!
Böyle bir geleceği oluşturmak için siz, evet sadece siz kendiniz ne yapabilirsiniz? Şu şöyle, bu böyle yapsa değil, siz kendiniz bir birey olarak kendi bireysel etki alanınız içinde ne yapabilirsiniz?
Zor bir soru sorduğumun farkındayım. Bağışlayın. Ama umarım düşünür taşınır, bazı fikirlerinizi paylaşırsınız. Şimdiden teşekkürler ve selamlar.
Doğan Cüceloğlu / 4 Temmuz 2019