AY YILDIZLI TABUT

Delikanlılık.
Mertlik.
Yardımseverlik.
Dürüstlük.
Merhamet.
***
Biz çocuktuk, o genç. Filmleri sadece film değil, yaşamlarımıza aldığımız örnekti de.
Çoğu konuda onun gibi düşünürdük. Haksızlık, hukuksuzluk, adaletsizlik gördüğümüz her yere itiraz ede ede büyüdük.
***
Vefatını duyduk, daha dün. Çok üzülecektik çok, vallahi çok billahi çok hüzünlenecektik, normalde…
Eğer o kahpe “modaya” kanıp akil adam olmayaydı…
Sanki bu topraklara Mustafa Kemal’den daha donanımlı bir beyin gelebilecekmiş gibi, osmanlıdan kalma heyet-i nasiha türü pespayeliklerden medet umarak bir çuval inciri berbat etmeyeydi eğer…
And olsun, şart olsun, çok kederlere boğulacaktık.
***
Yaşamını paylaştığı kıymetli hanımefendiden öğrendiğimiz kadarıyla, “O büyük barışı mutlaka biz halklar kuracağız” demiş giderayak, birşeyleri vasiyet eder gibi.
Oysa o barış… “Yurtta sulh cihanda sulh” özdeyişiyle kuruldu çoktan. Türk, Kürt, Laz, Çerkez, Ermeni ayrımı yapmaksızın tüm vatandaşlarımızı içerdi.
Oysa o barış… Anzac şehitleri için “Onlar artık bizim evladımızdır” dendiği gün, arş-ı âlâya yükseldi çoktan. Bütün dünyayı kapsadı.
Barış bunlardan öte bişey değildir. Hele vatanımızda 2 ayrı bayrak sallanması falan hiç değildir.
***
“Ne mutlu Türk’üm diyene” cümlesi bir çimentodur.
“Halklar” kavramı ise emperyalizmin cicili bicili sosu…
Kimse bu toprakları Yugoslavya, Sovyetler Birliği falan gibi paramparça yapma hayalleri görmesin. Altında kalır.
***
Delikanlılık öğrendik dedim ya. Örneğin vatan savunması yapan Mehmetçik, delikanlıdır. Dağ başında pusu kuranlar değil.
Mertlik öğrendik dedim ya. “Bu topraklarda Mustafa Kemal’i en iyi anlayan biziz” diyen Deniz Gezmiş merttir örneğin. O’nun kurduğu cumhuriyeti yok etmeye kalkışanlar namert.
Yardımseverlik öğrendik dedim ya. Kahraman Mehmetlere Kurtuluş Savaşı’nda ayran dolduran analar yardımseverdir örneğin. O kutsal insanları şehit anasına dönüştürenler puşt.
Dürüstlük öğrendik dedim ya. Örneğin paltosunu satıp Milli Mücadele’ye para veren müftü dürüsttür. Şeyh Saidleri vesaireleri adam yerine koyanlar değil.
Merhamet öğrendik dedim ya. Cephede kitap okuyan, savaşta öğretmen maaşını düşünen, bozkırı opera ile buluşturan adam merhametlidir. Kitap yakanlar, öğretmen öldürenler, sanata tükürenler değil.
***
Ne gereği vardı ucuz kahramanlığın, zaten gönüllerimizin kahramanıyken?
Ne gereği vardı, ne gereği vardı?
Hepimizden daha mı ilerici, daha mı solcu, daha mı entelektüel, daha mı devrimci olunur sandın böyle?
Biz seni boşuna mı sevdik çocukken; “barış gelecek” diye diye, “halklar” diye diye varılacak yerin teror örgütü elebaşına özgürlük mitingleri olacağını göremeyecek kadar mı cahildin?
Ne gereği vardı?
***
Allah’ın sopası olsa gerektir. Cüneyt Arkın da aynı tarihte vefat etti, 4 yıl önce.
O’nun yokluğu halen içimizde yaredir. Vatan sağolsun diyerek toprağa verdik, Malkoçoğlu’muzu.
Kaçırdın falan değil, sen o trenden kendin indin.
***
Ve ne acıdır di mi?
Anadolu çocuklarını koyduğumuz o ay yıldızlı tabut sana hiç yakışmadı… Bu memlekette bundan sonra tüm yetmez ama evetçi cenazeleri soru işaretidir, tüm akil adam cenazeleri soru işaretidir, tüm ikinci cumhuriyetçi cenazeleri soru işaretidir.
Çünkü hiçbirinize haklarımız helal değildir.