AŞURE

Bikaç konu kalmış kafamda yazılmayı bekleyen, en iyisi hepsine kısa kısa değinip geçeyim. Temizlik yapmış da olayım hem.
Başkasını bilemem, Giresun gıymalı kuyruklarında büyümüş biriyim, sıra çok önemlidir yazılarımda, biri benden çıkmadan diğerlerine başlamayı doğru bişi sayamam.
Varsayalım aşure yaptım, buyrun afiyet olsun.
***
1) Mutlaka, İngilizcedeki “bilmemnebility” sözcüğünden ıkına sıkına üretilmiştir sürdürülebilirlik.
Türkçemize de girdi maalesef.
Özellikle tarımda, ekonomide falan.
Çok merak ediyorum, acaba ne dediklerinin bilincinde midirler?
Fazla söze gerek yok, bu lafı kullananlardan vatana millete bi hayır geleceğini hiç sanmadığım gibi, bissürü uydur kaydır herifin bunu dillerine pelesenk eylediğini de görüyorum.
Şu memlekette sürdürülmesi gereken yegane şey soyadıdır oysa. En az 3 nesildir şehirli ve entelektüel olanlara bırakılmalı her konu, onlar neyi sürdüreceklerini bilirler.
***
2) Zikir ve istişare kelimeleri sizce de ayağa düşmedi mi arkadaşlar?
Herkes gündelik yaşamda kullanır olmadı mı bunları?
Misal; “İsmini zikrettiğiniz kişiler burada değil”.
Misal; “Biz bu konuyu aramızda bi istişare edelim önce”.
Yahu benim bildiğim, yalnızca Allah’ın adı zikredilebilir, yanlış mı biliyorum? Yani Ula İbraam, Gız Anşagül şeklinde bi zikir olmaz. Nasıl olabilsin ki?
Aynı biçimde, istişare denen şeyi de anca din uluları yapabilir, bizlere düşmez ki bu.
Bunlar ruhani terimler değil midir?
Tövbe estağfurullah ya!
***
3) Şu zamana değin, tam tanımadığımız yüzlerce bebeği kucağımıza alıp sevdik, öptük, kokladık, saçlarını okşadık, falan.
Bu iletişim ya bir otobüste oldu, ya bir parkta çay içerken, belki plajda, belki bir cafede otururken… Veya sahilde yürüyüş yaparken oldu. Ne bilim sokakta birini beklerken… Elektrik kuyruğunda dikilirken?
O veletleri bir daha da görmedik ama?
Çok tuhaf di midir, onca eşşek sıpası nooldu, büyüdüler mi, okudular mı, naaptılar, ne ettiler, neredeler?
Oysa böyle olmamalıydı. Bir çocuğu bikez seviyon, birlikte gülümseyip mutlu oluyon ve bir daha hiç görmüyon? Olmamalı öyle kardeşlerim.
Yüce yaradanın eksik işi olmaz. Beşik kertmesi misali, bizleri yürek kertmesi yapardır mutlaka o keratalarla. Mutlaka yaşamın bi yerinde onlar da bizi mutlu ederdir. Hekim olur ederdir, hakim olur ederdir, hakem olur ederdir, ne sandınız başka?
Sadakallah ül azim.
***
4) Ölmek ne olabilir peki?
Ölünce nereye gidilir?
Bu kadar kişi vefat edip de gezegenimizde halen isyan çıkmadığına göre, acaba insan fark etmiyo mudur öldüğünü?
Sözüngelimi ben, 10 yıl önce ölüp gitmişim, ama bişeyler, bir frekans sürüp gidiyo, mesela gendimi şuan yazı yazıyo sanıyorum? Sizler de aynen öyle, her çarşamba Gürsel’i okuyom sanıyonuz, halbuki hepbir vefat etmişsiniz?
Olamaz mı?
“Ecel ayırsa bile mahşerde kavuşuruz” dedikleri bu olabilir mi acep?
Aşureler Yeşilgiresun Gazetesi’nin ikramıdır, lütfen ücret ödemeyiniz.