ACEMİ

Halen büyüsü altındayım, Nevzat Aydın Abi’nin;
-”Alışmaya çalışıyorum, 65 yaşın acemisiyim” sözlerinin.
Şöyle bi 5-6 yıl önce söylenmiş bu dize, sizce de Nazım Hikmet şiiri gibi diğil midir?
***
58’ime eriştim, parmak hesabı.
Hatta, geçenlerde doğum günüm idi, 59’dan gün almaya da başladım.
Çok garip. İnanılır gibi diğil.
Belli bi zamana değin; sülalenin en küçüğü… Sokakbaşı Asmalı Kaave’nin en küçüğü… Genç Çotanaklar tribününün en küçüğü… Giresun sosyal yaşamının en küçüğü.. Yeşilgiresun Gazetesi’nin en küçüğü… Falan olan ben.
Şimdi büssürü insanın ”abi” dediği, üstelik pekçok eşşek sıpasınca ”amca” diye hitap edilen bi herife dönüştüm.
Daha dün dolmuşta… Ayakta çok sayıda yolcuyuz. Ula baktım, en yaşlıları benim. İlk boşalan koltuğa oturdum tabi. Bi zoruma gitti, bi zoruma gitti, sormayın.
59 yaşa alışmaya çalışıyorum, ne denir ki başka? O güzelim şarkıda geçtiği gibi; “Babamın öldüğü yaştayım” bi de.
Bunun hüznü cabası.
***
Peki, ne demektir bunlar, biliyonuz mu?
Bi bakmışın 65 olunacak. Bi bakmışın 70 yaşa gelinecek. Hadi 75 belki. Sonrasını düşünmek bile istemem.
En son mecburen ölünecek.
(Gidip öbür tarafı da karıştıracam tabi, ne sandınızdı?)
(Ölmek dert diğil. Rahmetlilik güzel bi rütbedir. Bilmiyom işte. Yazamadım gerisini. Acemi gocamanım.)
***
(Hem, beni Allahüekber Dağları’na gömeceksiniz, vasiyetimi unutmayın. Ömer Cinel ve Ahmet Öndaş komutasındaki arkadaşlarım bu işle görevli ve sorumludur)
(Bu dileğimin donan askerlerle falan bi ilgisi yoktur. Sadece ve sadece Allahüekber Dağları dünyadaki gelmiş geçmiş en görkemli isimdir, o kadar. Orada uyumak istiyorum)
***
Mesela…
Allah nasip etmeyeceği şeyin hayalini kurdurmazmış. Kendimi ”dede” olarak düşünemiyorum. Gözümde bişey canlanamıyo bu anlamda. Çok istediğim halde torunlarımı göremeyeceğim demek ki.
Buna da alışmaya çalışıyorum.
***
İşin gerçeği yanlış zamanda doğmuşuz.
Can Akengin’le arkadaş olmalıydık, Atatürk’ü canlı görenlerden olmalıydık, Giresun Filarmoni Orkestrası’nda gayri müslim hemşerilerimizle yan yana bişiler çalmalıydık, Sokakbaşı’ndaki tenis kortunda büyümeliydik, Gemilerçekeği’ne kayıklarımızı çekip, Kumyalı’nın harbiden kumsal olan yalısında çıplak ayakla dolaşmalıydık.
Sadece radyo ve plak dinleyen, teknolojiden uzak insanlar olarak ömür sürmeliydik.
Yetişemedik. Gele gele şu soysuz zamana denk geldik.
***
Geçmişimde hep 5’er yıl sürmüş ilişkilerim. Devletimin 5 yıllık Kalkınma Planları misali yaşamışım aşklarımı. Tamamen tesadüftür.
Arada bi bu gızcaazları yazıyorum zaten, siz de okuyup sitem ediyonuz yolda sokakta;
-”Yaa gardeşim, son sevgilin gızmıyo mu, eskileri anınca sana”?
Kızacak bişey yok ki. Kadının hor görüldüğü, dövüldüğü, hatta öldürüldüğü öküzler coğrafyasında, geçmişimi hayır dua ile anıyorum sadece. Toz kondurmuyorum, üzerimde emeği-hakkı olan meleklere.
– ”Ben falanca kıza hâlâ aşığım, biz neden ayrıldık, unutamadım la” mı diyom?
Aha yine yazıyom, hepsinin Allah tuttuğunu altın etsin. Kim, buna neden kızsın?
Bu paragraf ömrümün seyir defteri sayılır. Çok yorgunum çok, hiçbi “kaptan” beklemesin artık beni!
***
Aslında başka bi yere aitim herhal.
Ben bu gezegenin acemisiyim.
Nevzat Ağabey ve Berlin’e selam olsun.
(99 yaşa basan yuvam Yeşilgiresun Gazetesi’ni kutluyorum.
Biz burada çok mutluyuz)