TAHAMMÜL

(sn. canan kaftancıoğlu’na yapılanların tahammül edilebilir yanı yoktur.. artık bu memlekette, bu arsızlığa karşı sabır taşının çatlayıp, gidişata el konulması gerektiğini düşünüyorum)

(canan hanımla hiç işim olmaz.. onun kafasındaki chp de, Atatürk de, türkiye cumhuriyeti de benimle aynı diğil, biliyorum.. o ve onun gibilerin girdiği yol, asla ”hayırlı” bi yol diğil, yol arkadaşları asla ”bizden” diğil, hele bunun kitabını bile yazabilirim.. ama şu aşamada konu bunlar diğil.. bu kepazelik karşısında canan hanım’ın yanındayım)

(gelişmeler, on sene evvelki bi gazete makalemi anımsattı.. başlığı tahammül idi.. o yazımın sonunda, çözümü de söylemişim kendimce.. not alın, lazım olur)

TAHAMMÜL

Ne kadar kara bahtlı bi adamım.

Bi süredir 46’sından gün almaya başlamış gayet deneyimli bi dünya sakini olarak yastığa başımı koyduğumda, pekçok şeyden tamamen bezmiş durumda olduğumu görebiliyorum.

Şu güne kadarki hayatımın, hep bişeylere tahammül ederek geçmiş olması ne tuhaftır.

İlkokulda, beden eğitimi dersinde, kızlarla aynı sınıfta eşofmanlarımızı giyinip çıkarırdık bi zamanlar. Henüz ileri demokrasi ülkesi değildik söylemesi ayıp, böyle şeyler gayet normaldi memlekette. Biz, erkek tayfası, belki biraz utangaçlıktan, bi miktar da cesaretsizlikten falan, kafamızı çevirip de kız milletine asla bakmazken, onlar, kaş-göz işaretleriyle birbirlerine beyaz donlarımızı gösterip gösterip kıkırdamayı bi halt sanırlardı.

Yapacak bişey yok, tahammül denen kavramı o sayede öğrendik ilk.

**** ****

Okulcak az gitmedik ulusal bayram törenleri için, şehir stadyumuna.

Aslında var elbet, ama hadi İstiklal Marşı’mızın ezgisine sözüm yok diyeyim, belediye bandosunun gariban nefesli çalgılarından çıkan acayip sesler çok eğlenceli gelirdi çocuk kalplerimize. Sonra, saygı duruşlarında gülmemeye çabalamak bile yaşama karşı bi duruştu, gözlerimizde.

Asıl yedi cihanda emsali görülmemiş tahammül duygusunu, Vali Bey’in ve Belediye Başkanı’nın törenlerde yaptıkları uzun konuşmalar sırasında tatmış bi neslin evlatlarıyız evelallah. Bayramın çeşidine ve ülkenin genel gidişat durumuna göre, zaman zaman Jandarma Alay Komutanı ve İl Milli Eğitim Müdürü de konuşmacı olarak kürsüye çıkabilirdi böyle günlerde.

Yorulmuşuz, acıkmışız, sıkılmışız. Sadece velilerimizin gözleri önünde rap-rap-rap yürüyeceğimiz o muhteşem anın derdindeyiz yahu.

Benim şehrimin il protokolüne, hitabet sanatını iyi kullanan biri gelmedi maalesef doğdum doğalı. Hiçbi konuşma metni yürekten coşturmadı, alıp alıp götürmedi biyerlere bizi..

Bayram demedik, seyran demedik, tahammül ettik tabi bu heriflere, ne edecektik başka?

**** ****

Büyüdük. Lisedeydik artık . Yaz dinlencesi çabucak bitivermiş, Eylül gelip çatmış, ayın 15’inde okullar açılacak, tüh.

İhtilal oldu 12’sinde. Cuma günü.

Ehh, ihtilal olduğuna göre okullar hemen açılmaz diye çok sevindik içten içe, ama kalıbının adamı çıkmadı o güvendiğimiz komutan, pazartesi sabahı okuldaydık netekim hepimiz.

Çıkmayış o çıkmayış, yaptığı hiçbi icraattan hayır gelmedi ülkeye bi daha da.

Liselerde din bilgisi derslerini zorunlu hale getirdi örneğin. Orta öğretim kurumlarına mescit açılabilme düşüncesinin oluşma cüreti de bu, Atatürk’ü dilinden düşürmeyen Paşa’mızın dönemine rastgeldi nedense.

Nasıl olur bu yaa?

İbadetin gizli olanı makbuldür düşüncesine iman ettiği için, namazını evin en görünmeyen yerinde kılan büyükannelerle büyümüştüm oysa. Din duygusunu da, Allah sevgisini de biliyorum zaten, evimde göre-yaşaya öğrenmiştim.

Çok gücüme gitti her defasında, bi dinin yalnızca en olmadık mezhebine ait safsatalara kulak vermek.

İyi tahammül etmişim ulan…

**** ****

Üniversiteli yıllarıma Turgut Özal denk geldi ne yazık ki…

Rahmetlinin, karikatür dergilerindeki lakabı bile ‘’Tahammül Ötesi’’ idi.. Varın gerisini siz anlayın.

Ölmüşlerin ardı sıra konuşmayı doğru bulmayanlardanım. Benim bu anlayış gereği susacak olmam, bu ülke insanına ahlaksızlığı, onursuzluğu Turgut Özal’ın öğrettiği gerçeğini değiştirmez.

O’nun beyaz bi plaj şortuyla askeri birliği denetlemesiyle başlayan densizlikler, yakın geçmişte komutanlarımızın kafasına çuval geçirilmesiyle taçlandırılmış, en son geçtiğimiz hafta Genelkurmay Başkanı’nın içeri alınmasıyla da Türk Askerine meydan okumaya dönüşmüştür…

Şu binbir dolaplar dönen coğrafyada, güçlü bi orduya sahip olmak dışında ikinci bi şansımız olmadığını göremeyenler kına yakmalı şimdi.

Salt kupkuru bi asker düşmanlığını çağdaşlık sananlar, demokrasi bilenler, Tayyip Erdoğan denen adamla referandum sürecinde aynı saflarda durdukları o gaflet günlerine bakadursunlar şimdi.

Yazıklar olsun. Kimlere tahammül etmişim, kimlere…

**** ****

Sayın İlker Başbuğ komutanımızı hiçbi zaman sevemedim. Böyle bi hakkım vardır, sanıyorum.

Kozmik Oda denen bi oda var mıdır gerçekten, yoksa bu da Fetullahçı cephe tarafından uydurulmuş bi palavra mıdır, bilemiyorum.. Ama en azından, evde benim bile bi kozmik çekmecem olduğuna göre, Silahlı Kuvvetler’imize ait gizli bi oda olması da kuvvetle muhtemeldir.

Gerçekten de girilse, simgesel olarak da fetih edilse, Kozmik Oda’nın vatan hainlerine teslim edildiği andan itibaren Başbuğ Paşa benim için yok hükmündedir. Tarihin bize öğrettiği, Mustafa Kemal’in komutanının orada direnip, gerekirse kendi kafasına sıkacağı, ama teslim olmayacağıdır. Mustafa Kemal’in komutanı değilsen, hiçbi şey de değilsindir.

Görünen o ki, Tayyip’lerin, Arınç’ların, Fetullah’ların kafasının zaten basmayacağı büyük bi savaşın içindeyiz artık. Küresel güç, yerli işbirlikçilerini kullanarak saldırıya geçti anlaşılan.

Kimse umutsuzluğa kapılmasın, kimse. ‘’Ordu yok’’ demesin, kurulur. ‘’Para yok’’ demesin, bulunur. ‘’Düşman çok’’ demesin, yenilir.

Bikez daha başaracağız.

(ULUS GAZETESİ

16.Ocak.2012)