SOKAKBAŞI GEZEGENİ

En lacivert ceket-gri pantolonlu günleriydi ömrümüzün.
Ortaokuldaydık.
Herkes yaşadı, herkes bilir, acayip günlerdir. Ne büyüdün, ne çocuksun. Her şey muammadır, her şey.
Gız gısmısını tam bilemem tabi, ama erkek çocuklar için ses dangıraması, hafiften bıyık belirmesi, efendime söyliyim teveğe su yürümesi gibi esrarengiz işlerin başladığı dönemdir o yıllar. Hiç tavsiye etmem!
Kendi halimde bi velettim beni soracak olursanız, o zamanlarda da.
Sınıfın en çalışkanı, takımın en ele avuca sığmaz santraforu, aynı zamanda arka sıraların en haylazı…
Hayır yahu, kandırdım sizi. Her ergen gibi salak bi çocuktum ben de!
****
Bigün L.Y. geldi yanıma. Okulun son ayıydı. Yaz dinlencesi yaklaşmıştı.
Sınıfta en iyi arkadaşımdı. 42 yıldır hiç görmedimse de halen kalbimdeki yeri aynıdır. Umarım sağdır, rahattır, mutludur, yine çok tatlıdır.
Adını kodladım ki, rezil olmasın şimdi, bizim Levent Yazıcıoğlu’ndan söz ediyorum.
Nerden icap ettiyse dedi ki;
-”Var mısın Gürselcim, bu yaz seninle uzaylıların varlığını kanıtlayalım”?
Şaşırdım elbet! Kim bilir hangi filmin, kitabın, TV dizisinin etkisindeydi. Beni de delirtti.
-”Ne diyon oolum sen”?
-”İstesek kanıtlarız oolum”!
-”Tamam Levent, varım”!
****
O günden sonra hep kafamız havada dolaştık Giresun‘da.
Ortaokul öylece bitti, yaz ayları öylece geçti. ”Ulan bu Gürselle Levent böyle nereye bakıyo devamlı” diye merak eden var mıdır bilmiyorum? Uzaya bakıyorduk.
İmkân yoktu.
Tesis yoktu.
Elimizden tutan yoktu.
Bırak bi uzay mekiğimiz olmasını.
Hadi teleskopu da geçtim.
Bi dürbünümüz bile yoktu.
Kanıtlayamadık tabii, nasıl kanıtlayacağız?
****
Dünkü, kapüşonlu ince montumu siper ederekten yaptığım sahil yürüyüşümde Levent’i düşündüm hep. Orama burama yağmur damlaları değdikçe o yıllarıma döndüm.
Ve hüzünlü-hüzünlü güldüm de…
Çünkü daha önce hayatımızın herhangi bi yerinde Levent’le uzaylılar konusunu gonuşuk etmemiştik hiç. O yaz mevsiminden sonra da etmedik zaten.
O gün nerden coştu bu güzel kardeşim bilinmez, birdenbire bilim insanı kesildiydi başıma?
Kendimi de sorguladım elbet, suratıma çarptıkça denizin rüzgârı;
-”Ula ben uzaylıları araştıracak en son adamımdır dünyada. Acep Levent neden beni seçtiydi o gün”?
Varsa varlar, napim!
****
İlerleyen yıllarda, zaman zaman UFO görebilmiş kullarından olmayı nasip etti yüce Allah. Eğer beynimin bi oyunu diğilse, bi keresinde aracın içindeki uzaylı kerataları da gördüm hatta! İki herif oturmuştu yan yana. Şoförle muavin gibi?
Ortaköy sahilinde, Ordu‘da, Kütahya’da askerde, Giresun’da plajda falan filan. Tümünde yanımda birileri var idi. Tanıklarım çoktur, hepsinde de ”bu nasıl bişey ya” diyip bakakalmışızdır, kafamdan sallamıyorum yani burada.
İnanmazsanız inanmayın!
****
İtiraf edeyim, bizim gördüklerimiz hep küçük UFO’lardı. Hatta bi tanesinin ışıkları ampul sarısı gibiydi. Çok üzülmüş, çok acımıştık;
-”Ne gadar da fakir bi gezegenden geliyo la bunlar. İnseler de birer gıymalı yedirip karınlarını doyursak”!
Allahtan bizim bi başka arkadaş, ”galaktika” görmüş. Dev uzay gemisi…
Valla ciddi ciddi anlatır hep, öyle palavra sıkacak bi çocuk da asla diğildir, Gazi Caddesi’nin tam üstünden, epeyce alçaktan uçarak, aynen filmlerdeki gibi bi uzay gemisi geçmiş.
İnanıyorum ben.
Hal Pazarı Mevkiine UFO inmişti bi keresinde.
Büssürü tanığı var. Günlerde konuştu koskoca insanlar.
Olsa olsa, Gün Darısı Unu almaya gelmişlerdir demiştik.
****
Aslında en iyi bizim Levent bilir bu işleri.
Ama sorma şansım da yok artık. Okul sonrası koptuk, hiç görmedim kardeşimi.
Levent, bu yazıyı okuduysan bi ses ver be oolum, iki iyi arkadaş bunca zamandır hiç mi görüşmez? Neredesin? Ankara-İstanbul? Jüpiter’e falan taşınmadın di mi?
Sokakbaşı çocukları başka hiçbi gezegende rahat edemez, sakın ha!