Sen öğrettin üşümeyi üşürken düşler kurup alev alev yanmayı sen öğrettin kaldırdım silahımın emniyetini göze göz. Verecek dişim yok isteme söktün.

Tutunamayıp yarına, olta atmayayım yaşama, üşürsem her kıymığı batan canıma sökerim çatal sevdaları yerinden korkma. Üzmem seni ıssızlığım.

Buradasın işte çiçek saksısında, sinek kanadında, havanın kokusunda. Çıksa ah bir sesin neler söyleyeceksin, ne düşler kurup ne bacalar tüttüreceksin. Mahsur kalmazsın bilirim canavara soğuğa kara fırtınaya. Siyahsın kapkara. Umacının nefesi yalnızlığın sesisin ıssızlık…

Seni yok etmeye ne zaman yeltensem sızısını unutamayacağım türküler yakıyorsun çığlık çığlığa güftelerinde kayboluyorum tekrar vuruluyorum senin güzelliğine, sığıyorum koynuna umutsuzca. Her karabasanımda yanımda buluyorum bir sen terk etmiyor yormuyor sorgulamıyorsun. Varoluşunun sevincini hep ikimiz yaşıyor mahzeninden günü geçmiş şaraplar kaldırıyoruz yarınlara. Neden hep iki kişiyiz üç dört neden olmuyoruz, sırf sen ve ben sadece ikimiz. Durmadan döne döne kaç defadır oynuyoruz bu kaçıncı perde şizofren aklıyla?

Bana attığın kanca madencinin salladığı kazma darbelerinden daha yıkıcı daha ne beklersin ki başımda gel atacağın yer kaldımı ki bende ya da yaptığın çehreyi başarısız sayacak birileri var mı? Ortaya çıkardığın eser kitaplara geçer nice rekorları zorlarsın daha.