VE SİZİNLE “BİR MUTLU AN” PAYLAŞIYORUM
Bugün öğretmenler günü. Bu toplumun geleceğine aklıyla ve gönlüyle inanmış, öğrencilerini geliştirerek katkıda bulunmuş bütün öğretmenlerimizin öğretmenler gününü kutluyorum.
Aramızdan ayrılmış olanları sevgi, saygı ve rahmetle anıyorum; emekli olan ve şu an öğretmen olarak sınıflara girmeye devam edenlere saygı ve selamlarımı sunuyorum. Öğretmenliğe atama bekleyen ve öğretmen olma yolunda olan üniversite öğrencilerine en iyi dileklerimi sunuyorum.
Öyle inanıyorum ki, öğretmenin aklı ve gönlü, dünyadaki bütün kitaplıkların ve eğitim araçlarının toplamından daha güçlü bir eğitim kaynağıdır.
Öğretmenler günü nedeniyle bir öğretmen evinin mutlu anısını paylaşmak istiyorum. Bu mektup iki gün önce geldi ve B.A. öğretmenimden izin istedim; çünkü öyküde anlatılan ailenin yaşadığı çok özel bir andı. İzin vermezse saygı duyacağımı söyledim. Memnuniyetle izin verdi.
B. A. öğretmen yazdığı mektuplarla son çıkan ÖĞRETMENİM BİR BAKAR MISIN? kitabıma önemli katkıda bulunmuş bir kimse.
Bana son yazdığı mektup aşağıda.
***
Sevgili Doğan Cüceloğlu hocam, bu mektubu sizin de içinde olduğunuz, hatta yaşanmasına vesile olduğunuz, ölümsüz bir anı paylaşmak için yazıyorum. ”Öğretmenim Bir Bakar mısın?” adlı kitabınızı yazmadan önce size konuyla ilgili hem öğretmenlik hem de öğrencilik anılarıma dair iki mektup yazmıştım. Aylar sonra ikisini de çok beğendiğinizi ve kitabınızda yer vermek istediğinizi anlatan mektubunuz gelince dünyalar benim olmuştu. O andan beri büyük bir heyecan içindeydim. Kitabınıza birkaç gün önce ulaşabildim. (DC açıklama: kitabıma mektubunu aldığım her kişiye hitap verdikleri kargo adresine gönderildi. Ne var ki, elimde olmayan bazı lojistik sorunlar yaşadım ve kitaplar hemen onlara ulaşamadı. Buradan özür diliyorum.)
Eşim eve gelip kitabı görünce, bulabildin mi kendi satırlarını dedi. Yok, dedim, bakamadım. İki yaşında bir kızım var, o fırsat vermedi. O sırada çorba yapıyorum, bir yandan. Anne rolü ağır basıyor o an.
Eşim, ver ben sesli okuyayım, hem sen de işini yaparsın dedi. Sayfaları karıştırınca benim mektupları hemen bulduk. (DC not- B. A.’nın yazdığı iki mektup kitabın 80 – 85 sayfaları arasında yer alıyor.) Eşim yüksek sesle okumaya başladı. Ben ve sekiz yaşındaki oğlum can kulağıyla dinlemeye başladık. Sizin yazdıklarım ile ilgili yorumlarınızı ve öğretmenliğim ile ilgili güzel sözlerinizi okurken eşimin sesi titremeye başladı Sonra göz yaşlarını tutamadı. Baksana, dedi senin için neler demiş. Ben de başladım ağlamaya tabi mutluluktan. Hem siz beni böyle güzel değerlendirmişsiniz hem de duygularını pek de belli etmeyen eşim benimle gurur duyduğundan ağlıyor. Sarıldık birbirimize. O sırada oğlumuz geldi o da sarıldı, çok mutlu oldum anne, dedi. Ben de Muzaffer İzgü’ye yazayım ben de ona hayranım, dedi.
Yaz oğlum, dedim, öldüğünü söyleyemedim.
Sonra durup şu tabloya dışarıdan baktım. Eşiyle gurur duyduğu için o satırları okurken ağlayan bir adam. Eşi için yürekten hissediyor bunu ve belki de en güzel şekilde ifade ediyor. Annesiyle gurur duyan ve onu sonuna kadar destekleyen babasını gören ve bu paylaşıma şahit olan bir oğlan çocuğu. Bu an onun çocukluk anıları içinde unutulmaz olacak. Ocakta pişen çorbanın kokusu evi sarıyor ev iyice sıcacık oluyor. Satırlarında kendini bulduğu yazarın son kitabında kendi satırlarını bulan kadın bu anı böyle yaşadıkları için şükür duygusu içinde.
Buna vesile olan size teşekkürü bir borç bildim. Sizi parçası olduğunuz bu andan mahrum etmek istemedim.
***
Ve bitirirken son bir söz söylemek istiyorum: Öğretmen aklıyla öğrenir ve kalbiyle öğretir. Öğretmenlerimize selam, sevgi ve saygılarımı sunuyorum.
Doğan Cüceloğlu (24 Kasım 2018)
1
2
3
4
5
6
