Anneler oğullarına, babalar kızlarına daha düşkündür diye bilerek geldik şu yaşımıza. Hiçbi bilimsel yönü olmayan bu teori, ne kadar doğrudur bilemedik? Olsa olsa yüklü miktar duygusallık içerir diyip geçmek de var, ama konu farklı galiba.
Anlatayım.
****
Bikaç yıl olmuştur. Katıldığım bi cenazede, gencecik kızını kanserden yitirmiş bi orta yaşlı anne;
-”Oğul, oğul, beni bırakıp gittin mi güzel gızım” diyerek ağlıyordu. Yaşarken, hiç ”oğul” diye seslenmemiştir kızına, elbette ki teyzemiz. İşin içine acı girince mi değişmektedir bu hitap? Oğul sözcüğü, Anadolu annelerinin dilinde ”erkek evlattan” öte bi anlam mı taşımaktadır yoksa?
Bi kıyamamazlık, bi can parçalığı, bi kutsal emanet mantığı mı içermektedir?
Hadi daha da ileri gideyim, yüce Allah’ın yarattığı en görkemli-en faydalı bal türü olan ”oğulbalı” gibi bişey midir bu seslenişin kaynağı?
Yanıtını ben de bulamadım şimdi. Allah hiçbirimize evlat acısı göstermesin diyerek alt konuya iniyorum, gelin birlikte inelim.
****
Burayı nasıl yazmam gerektiğini çok düşündüm inanın..
Belli bi edep sınırı içinde kalmalıyım. Beceremezsem, tüm Anadolu annesi okurlarımdan özür dilerim peşinen.
Sahilde oturulan bi eve akşam yemeği konuğuydum. Ev sahibesi teyzemiz, her ulu Giresun kadını gibi şen şakrak biri idi. Beni de evlat kadar yakın gördüğünden, sözünü sakınmadan konuşuyordu. Arkadaşlarım olan 2 oğlu da bekardı o sıralar. Yemek masamızın ana konusu bu 2 oğulun bi an evvel evlendirilmesi gerektiğiydi. Tanıdığım bekar kız var mıydı falan?
Canını sevdiğim teyzem durumu şöyle yorumlamıştı;
-”Şey’lerinin ucu Gedikkaya’ya vardı yahu”!!!!!
Ağzındaki pancar çorbasını püskürtüp güler misin, utanır kıpkırmızı kızarır mısın?
****
Erkek evlat analarının gözünde, oğullarının evliliği sadece ”o iş” için midir, valla bilemiyorum? Nasıl olsa yemeğin-ütünün-temizliğin-sevginin en iyisini benden başkasında bulamaz, gidip ”o işi” başkasıyla yaşasın, ona bari karışmiyim özgüveni midir? Bu konu akademik araştırma gerektirir. Heyette, mutlaka bi adet ruhbilimci de bulunmalıdır.Ama sevdiceğine sarılıp uyumak, bi erkek evlat için, ana kucağından sonraki en büyük limandır, işte bunu iyi bilirim.
Hele bi de; hava soğuksa, dışarıda yağmur varsa, müzik kulağı kuvvetli bi din görevlisi sabah ezanını okuyorsa o sırada, tadına doyulmaz olur sevginizin.
****
Sabah ezanına da değinmek şart oldu şimdi.
Ezan sesinden rahatsız olan insanları hiç anlayamadım ömr-ü hayatımda. Tıpkı martılar gibi, tıpkı güneş gibi, imam ağabeylerimiz de insanları uyanmaya çağırmaktadır oysa. Sokağa çağırmaktadır. Hadi kalkın ayağa demektedir. Toplanmaya çağırmaktadır.
Rahatsızlık duymak bi yana, en çok da sosyalistler kulak vermelidir sabah ezanına, içten inanmışlar kadar.
Doğanın uyanışına kim dur diyebilir?
****
Dostlarım tartışır zaman zaman. Oturur dinlerim. Genelde bu konulara girmez, susarım. Teknolojinin bu denli ilerlediği bi dönemde, namaz çağrılarını sürekli ezanla yapmanın ne denli doğru / yanlış olduğu mevzu edilir sık sık.
Ehhh, derim, aslında haklı bu herifler. Bilimin-tekniğin önünde hiçbi şey duramamalı? İnsanların cep telefonlarına mesajla bildirilmeli namaz vakitleri?
Ama bu denli basit diğildir bazı şeyler.
Mübarek sabah ezanlarını, iftar vakti ezanlarını, Sultanahmet Meydanı ezanlarını, Giresun Şıh Camii ezanlarını hiçbi şeye değişemem, kimselere bırakamam ki. Vazgeçilmezlerimdir onlar. Söz vermişimdir zaten Mehmet Akif’e;
-”Ebedi yurdumunun üstünde benim inlemeli”…
****
Liman dedim, tahminen şehrime bi ucube olarak çöken siloları yazacağımı sandınız.
Asla! Benim gözümde sahil yolu yok hükmündedir zaten. Liman da neymiş? Silolar daha dünkü çocuk. Siyasetin sidik yarışı. Geldikleri gibi giderler, sabah ezanları şahidim olsun. Ben henüz o silolara beddua etmeyen Giresun annesi görmedim zaten, rahat olun.
Durun yahu, çorbanızı püskürtmeyin.