Gündemi, köşe yazılarından takip eden bi kardeşinizim nicedir.
Yoksun düştüm bu anlamda. Fikrini önemsediğim 5-10 kişi kaldı maalesef.
Herkes ölüp gitti, ne yapayım? Yenileri de yetişemedi yerlerine. Örnek olsun diye söylüyorum, yoksa mevzuumuz tam bu diğildi, Uğur Mumcu okuyarak büyümüş birinin, Barış Terkoğlu’ndan keyif alması mümkün müdür?
Barış kardeşimiz de çok değerlidir kuşkusuz, yanlış anlaşılmasın, sadece örnek diye şey ettim!!
***
Nefret ettiğim 10-15 kişi vardır bi de. Onları da okumadan olmaz. Engin Ardıç falan gibi İkinci Cumhuriyetçiler tayfası yani.
Bu herifler, hayatımızın ”sağlamasını” yapan heriflerdir. Onlarla herhangi bi konuda aynı safta durmamak yeterlidir, 50 sene sonra bile tertemiz ölebilme adına.
Gerçi mevzuumuz bu da diğildi, Ardıç pek önemsiz şüphesiz, şey diye örnek ettim!!
***
2-3 kişi vardır bi de ayrıca. Ne yazıyorlar diye diğil. Nasıl yazıyorlar diye okuduğum. Hıncal Uluç. Nihat Genç.. Bunlar güzel örnekler.
Yedi cihana emsal olsun diye örnek eyledim.
***
Sonra bi de…
Manşetlerini incelemek zorundayımdır tüm yazılı basının.
Olabildiğince internet ortamına bulaşmadan, gazeteleri ellerimle tutarak yapmak isterim bunu. En tatlısı, en masrafsızı, salaş bi çay ocağı taburesinde yapmaktır bu işi. İki çay ocağı, iki çay bahçesi dolandın mı, gündem senindir.
Bunu da dedim işte öylesine.
***
Birikiyor elbet, okunacak şeyler. Gündeme yetişmek mümkün olamıyor böyle bi memlekette.
Hemen her gazetenin türlü-çeşitli ekleri de yayımlanıyor her gün.
Göz atmasan olmaz.
***
Çoğuncası edebi değerden, sanatsal kıvamdan eksik, laf ola sayfa dola yazıları olmakla birlikte, bu eklerden de muhteşem bilgiler edinebiliyor, ara sıra, insan.
İşte… Çok satan ulusal gazetelerimizden birinin hafta sonu ilavesi… Bi abimizle söyleşi yapılmış… 2 ay evvelin gazetesi ama daha yeni geldi okuma sırası.
O’ndan öğreniyoruz;
-”İlk Türk paraşütçü, 10 Eylül 1936 yılında ortaya çıkmış.. Adı Abdurrahman Türkkuşu imiş.. Soyadını bizzat Atatürk vermiş”.
Çok güldüm yahu ben buna. Hüzünle karışık da olsa güldüm. Sabah sabah neşem yerine geldi işte.
Allah da bu röportajı yapanı güldürsün, ne diyim?
***
Büyük adamdır, çok severiz, dünya tarihinde eşsizdir, vatanı uğruna gencecik yaşta can vermiştir, yolunda yürümeye bizler de and içmişizdir falan ama Ata’mızın böyle anlaşılmaz huyları yok mudur sizce de?
Millete soyadı uydurmak gibi yani? Neden bu konuya bile el atmak gereği duymuş ki? Bu denli mi yalnız, bu derece mi kimsesizmiş?
Şüphesiz çok kıymetli bi insandır, nur içinde uyusun, ama çok komik diğil midir, Abdurrrahman Türkkuşu adlı paraşütçü? Mevzuumuz bu diğildi, misal diye şey ettim.
***
(Tabi, benim gibilerin aklı şeytanlığa çalışır hemen.. Herkese yaptığı işe göre soyadı verilse nice olurdu halimiz?
Eh işte, Türkücü İbrahim Tatlıses, Futbolcu Hamit Altıntop, Kemancı Erdoğan Şenyaylar gibi örnekler biraz uygun gibi midir sanki?
Ne bileyim ben?)
***
Buradan sonrası bi okyanustur zaten, dalmaya yürek ister.
Becerirsen milleti güldürürsün, adın mizahçı olur. Beceremezsen bi halta benzemez yazdıkların.
Zor iştir, bakmayın kolay görünüp, her önüne gelenin eline kalem aldığına…
***
Valla yazacaktım gerisini, ama gündelik hayat diye de bişey var dışarıda.
Evrak işleri var, derneğe gitmem lazım.
Alındı belgesiydi, gider pusulasıydı, karar defteriydi, gelen evrak-giden evrak dosyasıydı, oda aidat günüydü, banka ekstresi alma zamanıydı…
Böylesi kırtasiye işleriyle uğraşmayı hak edecek denli hiçbi günah işlemedimdi hayatımda oysa?
***
Okyanus beni beklerken, Batlama Deresi’ne gitmem gerek, neyleyim?
Mevzuumuz tam olarak budur.
İmza: Gürsel Türkzımbası.