kendini tekrar etmek hoş bişi diğildir, hiçbi edebiyat erbabı bunu istemez..

misal, türk erkeğinin “askerlik anıları” bu yönüyle dipsiz bi kuyudur.. giren, çıkmak bilmez..

sanırım hiç yazmadım.. anlatmadım.. sevmem zaten..

****

ama, bu konuyla dalgamı geçtim tabi.. çiğse ile ev içi şamatalarımızda, mevzu her ne olursa olsun, ucunu askerliğe bağlar, kızımı güldürürdüm..

zamanla kızım bu işin benden daha uzmanı oldu.. daha ben absürd palavralara başlamadan, lafı ağzımdan alırdı;

-“biliyorum baba, sen askerde şuydun, sizin bölük şöyleydi, komutanlar böyleydi, zaten baş komutan sendin”…..

(güya askerliğim, kuzey kutbu, arap çölleri, paraşüt, denizaltı, at, tank, ordu milli takımı, amerika, uzay, çin vs vs tüm dünyevi unsurları içeriyordu)

bense; “kızım, biz askerdeyken” diye söze başlamışlığımla kalırdım..

bunları; babasını en iyi tanıyan gız ödülü başlıklı yazılarımda yeterince işledim..

****

(elbette cem yılmaz’ın sahnede anlattığı askerlik anıları yedi cihanda eşsizdir, menendsizdir, oraya da bi saygı selamı çakayım)

****

şimdi lafı nereye getirecem?

bi süredir çokça kulağımı doldurur oldu, çevre masalardaki tüm erkekler, askerlik anılarını anlatmayı koyulaştırdılar.. parkta, bahçede, çay ocağında, berber salonunda falan, türk erkeği yeniden askerliğini anımsadı..

elbette, işim gereği yan masaları, koltukları dinleyen biriyim.. bi yazarın en iyi malzeme kaynağı buralardır çünkü.. geçelim..

şu analizi yapmalıyım ama.. insanımız yeniden, niçin, neden, ne oldu da, askerliğini anımsar oldu bu kadar? sakın; mevcut iktidarın toplumun genleriyle oynamaya kalkıştığından olmasın?

****

hepinizin bildiği anılara girmeyecem şimdi.. güya herkes hergün çarşı iznindeydi, kimse nöbet tutmuyordu, hepimiz kör kütük sarhoştuk kışlada.. komutanın eşine yenge diyecek kadar samimiydi falan bütün mehmetçik..

palavra tabi hepsi..

****

salt şuncağızı demeliyim fakat..

son günlerde kulak kabarttığım tüm muhabbetlerde bi “komutan” vurgusu mevcut.. genelde benden 1-2 kuşak yaşlı insanlar konuşuyo;

-“komutanım tamam yaparız dedim”..

-“emredersin komutanım dedim fırladım”..

-“komutanım şöyle şöyle yapsak daha doğru olur dedim”..

kimisi de onbaşı bile olsa gendi de komutan olmuş’muş bi dönem;

-“asker geldi, komutanım dedi, hastayım dedi, tamam git yat dedim”..

-“yemekhane nöbetindeyim, çocuklar gece yarısı geldi, komutanım açız dediler, tamam ulan, yeyin bişiler dedim”..

****

bu güzel insanları tebessümle dinlememek mümkün diğildir.. canlarını seveyim..

çok da uğraşmayacan yani genlerimizle.. bu insanları “komutanım”sız bırakırsan ne yangınlarını söndürebilirsin, ne hudut namusunu koruyabilirsin..

yok olur gidersin kardeşim, yok olur gider..

****

haa ne diyo idim..

bi gün tam teçhizat kule nöbetindeyim.. baktım karanlıkta, karşıdan bi tank geliyo.. komutanım bana bırakın dedim, süngüyle daldım tanka..

yok la, başka bişi diyomuşum..