Gülin Dede Tekin yazdı: “Benim Aradığım Ortam Bu”

“Sevgili Arsız Ölüm – Dirmit” ve “Tırnak içinde Hizmetçiler”le başarısını tescilleyen çiçeği burnunda ekip Tiyatro Hemhâl, “N’olcak Bu Yusuf Umut’un Hali” ile özünü aradıkları hikayelere bir yenisini daha ekledi.

Gülin Dede Tekin’in Gazete Oksijen’de yayımlanan yazısını okurlarımızla paylaşıyoruz:

Sahneye çıktığı anda gözleri ışıldayan bir adam. Heyecandan yerinde duramıyor. Elindeki cep telefonunun ışığı ile sahnede oyunlar yaratıyor kendince. Dilinde iki cümle; ‘Çok güzel ya, çok güzel… Benim aradığım ortam bu.’ Kendini tanıştırıyor. Adı Yusuf Umut. Nereli derseniz, bir dünya insanı. Kırılgan, fevri, sevgi dolu, inişli çıkışlı, serotonin peşinde bir delikanlı.

15 yaşında annesinin elinden tutarak dedesinin evine yerleşmelerinden itibaren anlatmaya başlıyor. Kendini ve çevresindekileri tanımaya çalışmalarını, özgürleşme çabalarını, dibi görüp yeniden çıkışlarını en açık haliyle anlatıyor. Kendi yolunu çizmeye çalışırken yoluna çıkan insanlarla her defasında yeniden yarattığı, bazen Yusuf’u, bazen Umut’u, gülmenin de ağlamanın da delirmenin de en uçlarında dolandırıyor. Bir çekyatla başlayan isyanında, dede evinden kaçışıyla yoluna çıkan internet kafe günlerinde dayanışmayı, Nina ile punk ruhunu ve aşkı, Miraç ile hiç sahip olmadığı kardeşliği ve aileyi, askerlikte ise zihninin sınırlarını tanıyor.

Böylesi sınırlarda gezen bir karakterde, uzun yıllar Trom’da tek kişilik performansıyla seyirci karşısına çıkan ve sahnede tek başına maharetini bildiğimiz Hakan Emre Ünal’ı izliyoruz. Bir süredir yönetmenlik için verdiği aradan sonra sahnede olmaya ne kadar hasret kaldığını haykırırcasına coşkun bir performans sergiliyor. Seyirciye sürekli temas eden, seyirciyle bir tür yoldaşlık kuran sahici bir karakter yaratıyor.

Bu sahicilikte ne tek başına Ünal’ın performansını ne Ünal’la Alis Çalışkan’ın birlikte kaleme aldığı detaycı ve içten metni ne de performansın yüksekliği ve metnin sahiciliği arasında kaybolabilecek bir oyunu incelikle bir çizgiye çekmiş olan Nezaket Erden ile Ayşe Draz’ın birlikte yaptıkları rejiyi övmek mümkün. Işık, hareket tasarımı, kostüm… Her birinin ayrı ayrı payı büyük. Adı gibi birbirine kenetlenmiş Tiyatro Hemhâl ekibinin son işi “N’olcak Bu Yusuf Umut’un Hali”nde her birinin başarısı kolektif biçimde hissediliyor. İlk iki oyunlarının ardından “N’olcak Bu Yusuf Umut’un Hali”nde de ekip olmanın ruhunu ve üretim sürecine verdikleri kıymeti açıkça görüyoruz.

Prömiyerden sonra da oyunun çalışma sürecinin devam ettiğini görmek de bunun bir parçası olsa gerek. İkinci gösteriminde izleme şansı bulduğum oyunda, hikâyenin kendi içindeki epizotlarının tekrarlara düştüğünü ve zaman zaman kopmalar yaşattığını, tanıştığımız Yusuf Umut karakteriyle kurduğumuz bağı yer yer kopardığını düşünmüştüm. Oyunun ilk gösterimlerinin iki buçuk saati bulması da buna vesile oluyordu. Ancak ekip hem kendi deneyimleri hem de seyirciden aldıkları geri bildirimlerle ritmi ve süreyi düzenleyerek hikâyeyi doksan dakikaya çekmiş. Bu da tiyatronun her oyundaki biricikliğinin kıymetini yeniden hatırlatıyor olsa gerek.

Erkeklerin anlattığı kadın karakterlerin çoğunlukta olduğu bir dünyada kadınların yoğurduğu bir erkek karakter izlemek de bir adım öne çıkarıyor Hemhâl’in oyununu. Duygularını sorgulayan, anlamaya çalışan, kendinden çok ailesindeki kadınlar için ataerkiye kafa tutan bir samimiyetle çok sık karşılaşmıyoruz. Alıştırıldığımızın dışında, kadın, erkek, genç, yaşlı ya da hayvan demeden tüm canlılara eşit şekilde kucak açan, hepsinden öğrenecek bir şeyler bulmaya olan açlığı ile heyecan verici bir karakter Yusuf Umut. O hiç bıkmadan serotonin ve aradığı ortamın peşinde koşuyor. Bize de aradığı ortamın seyircisi ve Yusuf Umut’un yoldaşı olmak düşüyor.