Aşağıdaki mektup insan psikolojisinin, özellikle duyguların düşünce ve davranışlarımızı ne kadar etkilediğini gösteriyor. Başarıyla başarısızlık arasındaki fark bazen birinin güven veren tek bir cümlesine bakıyor.
***
Yıl 1972, 14 yaşındayım, Ankara’da yatılı bir meslek lisesinin sınavına katılacaktım. Ağabeyimle Sivas’ın bir ilçesinden kalkıp Ankara’ya gittik. Köy ilkokulu ve ilçemizin Ortaokulundan mezun olmuştum. Sınavına gireceğim lisenin 90 kişilik kontenjanı vardı. Ankara’ya geldiğimiz günün ertesinde sınavına gireceğimiz liseyi görmek istedik ve okula geldiğimizde ne görelim, okulun duvarında sınava gireceklerin isim listesi asılmıştı. Sayfalarca liste; ilk baktığım yer son ismin başındaki sıra numarası 7618 kişi sınava girmeye aday. Daha o anda bütünüyle ümidimi yitirmiştim. Ağabeyime, ben bu sınava girmek istemiyorum, gelmişken Ankara’yı gezelim, sonra da memlekete dönelim, dedim. Bana çok kızdı. Ben bu defa, 450 milletvekili, 150 tane de senatör var, her birinin bir tane kontenjanı olsa 600 kişi eder, oysa Liseye 90 kişi alınacak, dedim. Yine kızdı ve bu düşünceleri kafamdan silmemi istedi.
Sınava Ankara İktisadi ve İdari ilimler Akademi binasında girecektim. Ertesi sabah sınavın yapılacağı binaya gittik. Sınav salonunu ve oturacağım sırayı buldum. Sınav başladı, ilk on soruyu okuduğumda hiçbirini çözememiş, doğru cevaplayacağım bir tane bile soru bulamamıştım. Bir ara sınav gözetmeni benim cevap kağıdını boş görünce, yavaşça “evladım sen şu soruyu bilirsin…” dedi ve gitti. Ben gerçekten o sorunun cevabını biliyordum.
Sonra bir defa daha geldi ve “evladım bu sorular sizin cevaplayabileceğiniz sorular…” dedi. Ben o dakikadan sonra sınav salon gözetmeni öğretmenden utanmaya başladım. Sınav kitapçığını sonuna kadar cevapladıktan sonra, cevaplayamadığım ilk on soruya döndüğümde bu soruların çok daha kolay olduğunu gördüm.
Sınavın ilk dakikalarında adeta kitlenmiştim. Sınav gözetmeni öğretmenin beni iki defa uyarmasıyla kilit açılmıştı. Belki de bir gün önceki 7618 aday sayısının etkisinde kalmıştım. Ben o sınavı altmışıncı olarak kazanarak Liseye girdim. Meslek lisesi olan okulumuzdan mezun olur olmaz da Devlet memuru olarak göreve başlamış oldum. 45 yıl devlet hizmetinden sonra emekli oldum. Öğretmenimi ömrüm boyunca minnetle anıyorum.
***
Bu mektubu değerlendirirken birçok gizli kahraman hissediyorum. Bunlardan ilki 1972 yılında “Sivas’ın bir ilçesi” diye belirtilen ilçenin köyünde çocuklarını okula gönderen bir anne ve baba. Cumhuriyet ruhu diyebileceğim bir tavır içinde çocuklarının eğitimine önem veriyorlar. İkinci kahraman Ankara’ya kardeşiyle gelen ve sınava girmesinde ısrar eden ağabey. Üçüncüsü, mektupta da belirtildiği gibi, “sen yapabilirsin” mesajını verip güven aşılayan sınav gözetmeni. Evet, yaşam muhteşem karmaşık bir bütün ve sürekli etkileşim ve ilişkiler içinde oluşur ve gelişir. Bu mektubun bilimsel olarak önemini BAŞARIYA GÖTÜREN AİLE kitabımı okuyanlar daha iyi kavrayacaklardır. Bana yazdığı için okuruma, okuduğunuz için sizlere teşekkür ederim. Selamlar.
1
2
3
4
5
6
