”endülüs’te raks”

NOT DEFTERİ

a) büyük üstad yahya kemal’in ”endülüs’te raks” adlı şiirini ”oley” sözcüğüyle bitirmesi, kolay kolay anlaşılabilir bi ruh hali diğildir.. gosgoca, akıllı-uslu, nezih bi herifin ağzına oley sözcüğünün hiç yakışmadığı bi yana, edebiyat denen umman da her lafı gabul edemez gardeşim.. oley ne la.. (aha şimdi çok sinirlendim.. durun, şu şiiri bi de ben yaziyim yarın.. bakiim ben nasıl bitirecem.. evet ya)

b) bi vakitler denizcilik bankası’nın promosyon olarak dağıttığı vapur bacası biçimli kibrit kutularını, şimdilerin denizbank’ı neden yeni baştan üretmez de biz mudilere dağıtmaz.. nedendir bu mutluluğun bizim kuşağa çok görülmesi.. bu konuyu devletin hangi kademesiyle konuşmalıyım bilmiyom ki.. en iyisi denizbank’ı hangi yaban memleketin şirketi satın aldıysa, oradaki büyükelçimizle irtibata geçmemdir galiba.. annannem de sağ olsaydı, galk aynen böyle yap oğlum derdi..

c) kimi çok datlı adamların gamzesi çenesinde olur.. bunlara ”deşük çeneli” denir giresun dili ve edebiyatında.. insanın, bunları deşük çenelerinden öpesi gelir de gendini zor tutar..

d) ”yaa arkadaş, domatesler bile eskisi kadar güzel kokmuyo” demek işin kolay ve cahil yönüdür.. asıl, bilge bi kızılderili şefi gibi; ”eskiden dizlerimiz kabuk bağladığında şifa niyetine deniz suyuna sokardık.. hemen iyileşirdi yaralarımız.. şimdiyse mikrobu denizden direkt kapıyoz lan” diyebilen insan mühümdür.. onlar, yarın öbür gün gönül yarelerine de deva bulur.. bak, bizim gürsel apo dediydi dersiniz..

e) gulakları çınlasın bigün, eski gız arkadaşımla kadıköy iskele’de el ele dolanırken, tam da karşımıza hulusi kentmen çıkmasın mı.. o’nu ne denli sevdiğimiz, gidip kucaklaşma isteğimiz yüzümüze yansımış olmalı.. koskoca hulusi kentmen, ”eyvah, gençler gelip sohbet edecekler” deyu kaşını-gözünü komser olduğu filmlerdeki gibi öyle bi karartmasın mı.. korkumuzdan yanına bile yaklaşamadıydık.. rahmetlik adamın ruhu benden bi fatiha istedi besbellim.. aha okuyom, sessiz olun.. günahtır.. (yıllar sonra bu sert bakışı şaka babında yaptığını anladım.. çünkü ben de çay ocağında çay isterken bitek sert sert bakıyorum garson çocuğa.. hemen anlayıp çayımı getiriyo.. bakışım, hulusi baba bakışı)

f) durup durup kimi konularda hep ısrar eden adamlar, hayatı başka bi frekansta yaşayan adamlardır.. düğünde dans etmen üçün, konuklukta tatlı da yemen üçün, plajda denize girmen üçün sürekli ısrar eder bunlar.. geçende hiç gereği yokken, yeri ve sırası da diğilken, annem ayran içmem konusunda çok ısrar etti.. ”yahu durup dururken niye ayran içecekmişim” denmez, o annedir.. içeceksin.. bi bildiği vardır.. içtim tabi.. kim bilir iç organlarımdaki hangi bilinmez derde derman eyledi..

g) zsa zsa gabor, uzun yıllar da geçse hiçbi türk insanının bi çırpıda telaffuz edebileceği bi isim diğildir.. geçen gece tv’de duyup da çok üzüldüm, hasta mıymış, ölmüş müymüş ne.. gece yatarken dua edecez, ama ismini söyleyemiyoz ki bi türlü, nasıl olacak bu dua.. ‘’ey büyük Allaam, ahabu adını söyleyemediğim bi ecnebi artiz garı var ya hani, sen biliyundur, işte u’ndan merhametini esirgeme ya rabbim’’ desek gabul olur mu ki..

h) arif şentürk can’dır, çok severiz bu gıymetli abimizi.. ama nedense, aynı yörenin çocuğu soner özbilen’e hiç kanımız ısınamadı.. adamcaaz, ”aman bre deryalar” türküsünü bile söylediydi zamanında, yine de giremediydi gözümüze.. bu saatten sonra da gireceğe benzemiyo, bitti o iş.. benim de yapabileceğim bişi galmadı bu konuda.. teklif dahi etmeyiniz..

i) lisede-misede istiklal marşını okurken ısrarla bayrağa bakmamızı isteyen hocalar yüzünden, bi dönem bayraktan da nefret etmedik diğil.. şimdi hatırlatmayın bana bu konuyu.. susun.. lütfen.. lütfen dedim..

j) kemal sunal’ın derste, iskelete; ”vah canım hocam, ne kadar da zayıflamışsınız” diye ağlayarak sarıldığı sahne, tüm zamanların en komik film karesidir..

k) hayatta herşeyi çözdüm, herşeye bi anlam yükledim.. bitek gri baksırımı hangi kirli sepetine atmam gerektiği kaldı geriye.. renklilere mi, beyazlara mı, bilemedim hiç.. bunun gizemini çözmeden ölmek istemiyom..

l) bazen, tv’de misal, olimpiyatları falan izlerken anlıyoz ki, o ülkede yaşanılan zaman, bize göre ”dün gece”dir.. eee, o vakit, mantıken, bizler de o memlekete göre ”yarın sabah”ı yaşamakta olmuyo muyuz.. öyleyse, ben neden boşu boşuna yıllardır zaman makinesi icat etmek üçün gecemi gündüzüme katmış, çalışıyom ki.. ”şu dünyanın gam yükünü / çeken var mı benim gibi”.. yok, nerden olacak.. gerek yokmuş ki zaman makinesine.. aha ortada durum.. bu gece son veriyom çalışmalarıma..

m) ”gız oyna bacım oyna / dün gece oynamadın / yaşmak düştü başından / düştü de bulamadın”.. giresun türküsü..

Düşüncelerinizi bizimle paylaşırmısınız ?

ÇEPNİ SÖZLÜĞÜ

Mediha Gökçer’in Anısına:

Tolga Çevik’in kız isteme anısı

Yaşam ve Ölüm Üzerine Bir Sohbet – Celal Kadri Kınoğlu

Filiz Akın:

AL PERDE

Vitrindeki Albümler – 25 Ocak 2026

“kendini övmek”

İBB Şehir Tiyatroları “Geçmişin Gölgesi” Oyunuyla Ataşehir’de

İBB Şehir Tiyatroları, Haldun Dormen’i Kaybetmenin Derin Üzüntüsünü Yaşıyor