Evet. Yaşayan değerler olması lazım tabii.
Ve ona, mesela, ait olma ihtiyacı var, birey olma ihtiyacı var, hem ait olma hem birey olma ihtiyacını yaşayabileceği bir denge kurma; çok sıkboğaz etmeyeceksin, sürekli kucağında taşımayacaksın ama ço- cuğun hayatında da olacaksın. İstediği zaman sana ulaşabilecek ve senin ilgilendiğini bilecek. Bu bir denge durumu ve çok önemli.
Bir de sorumluluk vereceksin. “Anne doydum” dediği zaman, “Tamam tatlım, ama bunun bir sorumluluğu var. İstediğin zaman yemek yiyemezsin. Yemek zamanı var. Doydum dediğin zaman bil ki arada ıvır zıvırla karnını doyurmana izin vermem. Bu da kural” anlayışı. Bitti. Bu kadar basit.
Sorumluluk nasıl verilir? İşte benim televizyonda verdiğim örnek, Nemike yengem örneği, her bir çocuğa masa büyüklüğünde bir arsa parçası ayırırdı, ne yetiştirmek istiyorlarsa onlar karar verirdi, yeşil soğan, marul, maydanoz, isterse her birinden de diksin. Ama anne hiç karışmazdı; sulaması, çapalaması, temizlemesi onlara aitti. Beş tane çocuğu var, birisininki sararıyor öbürününki yeşil. “Annee benimki sarardı.”, “ağabeyininki sararmamış.”, “Niye?”, “E konuş, öğren o ne yapıyor. Sen bir şey yapmıyorsun ki öyle oluyor.” Kendisi de söylemezdi. Müthiş değil mi? Müthiş bir bilinç.
1
