temmuz 1995 idi.. sabah..

kabataş’tan kalkıp topkapı’ya giden ülker personel servisi otobüsüne bindim..

cumhuriyet gazetemi açtım.. aziz nesin’in öldüğünü yazıyordu..

ne yapacağımı bilemedim..

****

yani..

yakası Atatürk rozetli.. eli cumhuriyet gazeteli ülker çalışanıydım..

mesela, sabri bey’in odasında büyük bir Atatürk portresi vardı.. ol büyük patronum benim Atatürk sevdama hiç laf etmediği gibi, hep saygı ve minnetle söz ederdi Atatürk’ten..

****

ama alt tabaka hep “yağcı”dır, malum..

hiyerarşi gereği hepsinin üst’ü olduğum bi otobüs dolusu ülker personeli, belki de beni fark etmeden, belki de hiç iplemeden;

-“bir pislik temizlendi” gibisine yorumlar yapıyordu..

nefretle durdurdum otobüsü..

hiç bişey demeden indim..

bi daha da servisle gitmedim işe..

aziz nesin’in ölümüne sevinen kim varsa Allah belasını versin..

****

ve günün birinde Allah nasip etti, Ata’mın kurduğu ULUS gazetesine köşe yazarı oluverdim..

-“gerekirse yobazlar tarafından yakılarak ölmektir aydın olmak, sorumluluk gerektirir” yazdım, büyük usta ve madımak arkadaşları için..

gerekirse vatanı için ölmeyenler yüzünden bu haldeyiz, gerisini yazmak istemiyorum..