yaşamımın belki de en ”duygu yüklü” telefon konuşmasıydı..

ılgın su & gürsel ekmekçi

-”alo ılgın abi merhaba”

-”merhaba”

-”abi beni muhtemelen unutmuşsundur, eskilere girmeyelim, adım gürsel ekmekçi.. ruhi baba’nın anadolu’daki binlerce evladından biriyim desem yeter sanırım”

-”buyur gürsel”

-”telefonunu dostlar korosu’ndaki derya kardeşimden aldım, nasılsın abi”

-”sağol gürsel”..

****

(burada, kısaca bilgi yurdu’nu ve izler’imizi anlattım.. 1923’ten bugüne.. uzatmadan geçeyim)

****

-”abi ricam şudur.. elbette isim, tarih ve kaynak vererek, ruhi baba’nın yazılarını dergimizde yayımlayabilir miyim iznin olursa”?

-”ne demek.. tabi ki kullan hepsini”

-”eyvallah abim, sağolasın”..

****

(sonrasını da yazmama gerek yok.. özeldir..

sadece biliniz;

-”abi giresun’da evin var, yolun düşerse, unutma”

-”kardeşim istanbul’da evin var, gelirsen ara mutlaka”)

****

gün gördüm günler gördüm

seni gördüm şad oldum