Rüzgar dört buçuk yaşlarında bir oğlan. Annesi eşimin arkadaşı. Eşim Yıldız’la Rüzgar’ın annesi Pınar Hanım tatil nasıl geçti sohbeti yapıyorlar. Bu sohbette yer alan bir öyküyü eşim bana aktarınca sizlerle paylaşmak istedim. Rica ettim; Rüzgar’ın annesi Pınar Hanım aşağıdaki öyküyü gönderdi.

Rüzgar bu tatilde arkadaş edinmek ve oyun oynamak konusundaki girişkenliğiyle bizi şaşırttı. Onun bu yönünü anaokulu öğretmenlerinden duyuyorduk ama bu denli olduğunu biz de fark etmemişiz.

Yine sahilde bir arkadaşıyla oynarken onu izlemeye başladım. Oyun oynadığı çocuğun davranışları gittikçe sinirlenmeme sebep oluyordu. Rüzgar’ın elinden oynadığı taşları alıp denize fırlatıyor, bununla kalmıyor bir de ona su atıyordu. Bizimki de ısrarla farklı bir yerden yeniden başlayıp onunla oynama peşinde.

Neyse ben yavaş yavaş kıpırdanıyorum, Rüzgar’ın babası bana mani oluyor. Sonunda dayanamadım, Rüzgar yanımıza gelince kendimce çaktırmadan konuyu açtım: “Rüzgarcığım,” dedim, “ben seni arkadaşlarınla oynarken gördüm; ama bu sefer bu çocuğun davranışlarını beğenmedim. Bence davranışları kötüydü. Kötü davrandı sana,” dedim.

Bana uzun uzun baktıktan sonra, “Anne,” dedi, “o da benim kötü arkadaşım.”

Ben ve babası birbirimize baktık, sonra susup ufka dalmakla yetindik…

Bu öykü beni etkiledi. Ve Rüzgar’ın bu sözünün sizi nasıl etkilediğini, size ne düşündürdüğünü merak ediyorum. Eğer paylaşmak isterseniz lütfen bana yazın.

Zaman ve emeğiniz için teşekkür ederim.

Doğan Cüceloğlu (18.09.2011)